Greeks Of New York

02/18/2021

Να ζητάς έναν άνθρωπο να σε αγαπάει και να σε κάνει να γελάς!!!
Οι άνθρωποι ερωτεύονται, έρχονται κοντά, κάνουν όνειρα σε β’ πληθυντικό και μετά χωρίζουν ή και κάποιες φορές παραλείπουν εντελώς το στάδιο του έρωτα.
Έτσι πάνε οι κύκλοι πια· ανοίγουν για να κλείσουν, μόνο στη διάρκεια διαφέρουν. Το τέλος πάντα προδικασμένο. Εξελιχθήκαμε κι αλλάξαμε σε όλα.
Φτιάξαμε νέα είδη σχέσεων, βρήκαμε κι ονόματα για να έχουμε κάπως να τα αποκαλούμε κι όλα καλά.
Friends with benefits, ελεύθερη σχέση, περίπλοκη σχέση, σχεδόν σχέση. Βάλαμε τον έρωτα σε έκπτωση, «κατεδάφιση τιμών», σχέση 70% κάτω.
Σύμφωνα όμως με τους κανόνες της αγοράς στις εκπτώσεις, οι ευκαιρίες αποτελούν εξαίρεση κι η σχεδόν σχέση – ο σχεδόν έρωτας με το σχεδόν συναίσθημα– συνήθως αποτελεί ελαττωματικό κομμάτι.
Και μένεις να αναρωτιέσαι πότε έγιναν τόσο περίπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις. Για την ακρίβεια πάντα οι άνθρωποι καθορίζουν τις σχέσεις τους, άρα δεν έγιναν αυτές περίπλοκες αλλά εμείς.
Κοιτάξτε να δείτε πώς είναι οι σχέσεις στις μέρες μας. Πεθύμησες σοκολάτα, θα έκανες τα πάντα για να είχες μία γάλακτος αυτή τη στιγμή. Ντύνεσαι, τρέχεις στο πλησιέστερο σούπερ μάρκετ και σταματάς μπροστά απ’ το ράφι. Βλέπεις τη γάλακτος αλλά κάτι σε σταματά, γύρω σου υπάρχουν άλλες 30.
Το ξανασκέφτεσαι, τόσα χρώματα, τόσες γεύσεις· με μπισκότο, με ξηρούς καρπούς, με φρούτα, με κράκερ (ναι, με κράκερ), δεν ξέρεις ποια να διαλέξεις.
Ξεχνάς τη γάλακτος, εστιάζεις στην πιο φιγουρατζίδικη συσκευασία, παίρνεις μία με smarties και καραμελάκια απ’ αυτά που σκάνε στη γλώσσα και νομίζεις πως έπαθες εγκεφαλικό.
Την ανοίγεις ενθουσιασμένος στο δρόμο (δεν περιμένεις καν να πας σπίτι), δοκιμάζεις· δεν είναι άσχημη, αλλά να δεν είναι σαν τη γάλακτος. Έτσι και με τις σχέσεις, στις πολλές επιλογές, τη βιασύνη και το περιτύλιγμα, χάσαμε το νόημα.
Στα απλά κρύβεται πάντα η ομορφιά. Αν το καλοσκεφτείς εξάλλου, όλοι τα ίδια ψάχνουμε. Έναν άνθρωπο να μας ανέχεται, να μας κάνει να γελάμε και να μας μαγειρεύει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης απ’ το να αντέχεις κάποιον σε καθημερινή βάση. Να φτιάχνεις μια ρουτίνα κοινή, μια ρουτίνα για δύο που παύει να μοιάζει με ρουτίνα και γίνεται γλυκιά συνήθεια.
Η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά. Σε ένα πιάτο ζεστό φαγητό, μαγειρεμένο με αγάπη απ’ τον άνθρωπό σου κι ας μην είναι και το πιο νόστιμο. Μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, μια «καλημέρα» και μια «καληνύχτα»· τόσο απλό.
Όσο κι αν διατυμπανίζουμε πως τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας, πως είμαστε καλά και μόνοι, όλοι έχουμε ανάγκη έναν άνθρωπο να αποκαλούμε «δικό μας» εκεί έξω.
Κάποιον να μας προσέχει κι ας τα καταφέρνουμε και μόνοι μας, να μας σκεπάζει τα βράδια όταν στριφογυρνάμε, να μας κρατάει το χέρι και να μας σηκώνει όταν πέφτουμε.
Να μας καθησυχάζει όταν φοβόμαστε, να μας λέει πως «όλα θα πάνε καλά» κι εμείς να τον πιστεύουμε, γιατί το έχουμε ανάγκη!
Κάποιον να μας γουστάρει για το κακομαθημένο κι εγωιστικό καθικάκι που κρύβουμε μέσα μας, που να μας ανέχεται όταν δεν ανεχόμαστε ούτε εμείς οι ίδιοι τον σκατοχαρακτήρα μας.
Κάποιον να μοιραζόμαστε τα γέλια και τα χαχανητά μας, να χαμογελάμε μυστικά και να συνεννοούμαστε.
Να αλληλοπειραζόμαστε σαν πεντάχρονα.
Έναν άνθρωπο να διαβάζει τη σιωπή μας, να αγνοεί τις φωνές μας. Να ξέρει τι θέλουμε πριν το ζητήσουμε, πριν μιλήσουμε, πριν γκρινιάξουμε.
Να κλείνει τα αυτιά στις φλύαρες λέξεις μας, να τις αγνοεί, να μάθει να διαβάζει πίσω απ’ αυτές. Οι ωραιότερες συζητήσεις που έγιναν ποτέ δεν είχαν λέξεις, μόνο βλέμματα και χαμόγελα.
Στην τελική όλοι τα ίδια ζητάμε, έναν άνθρωπο να μας αγαπάει, να μας θυμίζει πως δεν είμαστε μόνοι!

01/15/2021

Να προσπαθείς για το καλύτερο και μην κάνεις στους άλλους ότι δεν θέλεις να κάνουν σε σένα!
Να είσαι ευγνώμων για όλα αυτά που έχεις!
Η βαρετή δουλειά σου είναι
το όνειρο των ανέργων!
Το μικρό σου σπίτι είναι
το όνειρο των άστεγων!
Τα λίγα σου λεφτά είναι το
όνειρο αυτών που δεν έχουν τίποτα!
Το ανήσυχο παιδί σου είναι το όνειρο αυτών που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά!
Η καλή σου υγεία είναι το όνειρο πάρα πολλών αρρώστων!
Να είσαι πάντα ευγνώμων για ό,τι έχεις στή ζωή σου!!!!

11/08/2020

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΑΝΑΣ 🤗 (ΘΥΜΑΣΤΕ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ;)
1. Ο χοντρός είναι πάντα τερματοφύλακας.
2. Το ματς τελειώνει όταν όλοι είναι κουρασμένοι.
3. Ακόμα και αν το σκορ είναι 20-0, όποιος σκοράρει το τελευταίο γκολ κερδίζει (το γνωστό «όποιος το βάλει»).
4. Δεν υπάρχει διαιτητής (διαφωνούμε και μόνοι μας).
5. Φάουλ δίνεται μόνο αν είναι πολύ ξεκάθαρο ή φανεί αίμα ή κάποιος αρχίσει να κλαίει.
6. Δεν υπάρχουν οφσάιντ (αυτά είναι φλώρικα πράματα)
7. Αν ο ιδιοκτήτης της μπάλας φύγει, τελειώνει (άδοξα) το ματς.
8. Οι καλύτεροι δύο παίκτες δεν μπορούν να είναι στην ίδια ομάδα.
9. Αν σε επιλέξουν τελευταίο είναι μεγάλη ταπείνωση.
10. Στα φάουλ το τείχος θα σταθεί πολύ κοντά στην μπάλα.
11. Το ματς σταματά όταν περνάει μέσα από το «πεδίο δράσης» ένα μεγαλύτερο άτομο.
12. Είναι για πάντα εχθροί οι παίκτες της πλησιέστερης γειτονιάς.
13. Όσοι δεν έχουν ιδέα από ποδόσφαιρο παίζουν άμυνα, άντε τερματοφύλακες.
14. Όταν έρχονται μεγαλύτεροι για να παίξουν, πρέπει να φεύγεις από το γήπεδο χωρίς πολλά πολλά (πέφτει και καμιά σφαλιάρα).
15. Υπάρχει πάντα ένας γείτονας που δεν σε αφήνει να παίξεις και θα απειλήσει να σου πάρει την μπάλα (ο γνωστός μαλακογείτονας).
16. Αν μπει στοίχημα στη μέση (πχ τα αναψυκτικά στο τέλος) το παιχνίδι είναι πλέον πολύ σοβαρό και μοιάζει με τελικό Μουντιάλ (και βάλε).
17. Τα τέρματα ήταν δύο πέτρες ή δύο μπουφάν, αλλά πάντα το ένα τέρμα ήταν μικρότερο από τ άλλο (ασταμάτητοι καβγάδες).
18. Όταν η μπάλα περνά πάνω από τον τερματοφύλακα, ποτέ δεν μετράει το γκολ (νέοι καβγάδες).
19. Αν ο χοντρός στο τέρμα είναι «ρουφήχτρας» θα κάνει στην άκρη και θα μπει στη θέση του ο καλύτερος!

07/30/2020

αυτά δεν γίνονται είναι πολύ γκιοζης.

06/04/2020

06/03/2020

06/02/2020

Coordinates: 40°27'2.58"N 22°51'46.24"E

05/01/2020

Πώς είναι το αδερφάκι σου να ζει σ’ άλλη χώρα;
Οι αδερφικοί δεσμοί δοκιμάζουν την ελαστικότητά τους στις αποστάσεις. Δοκιμάζουν την ανθεκτικότητά τους στις συνθήκες. Με την υπόσχεση ότι τα άκρα κάποτε θα σμίξουν ξανά σε κοινό τόπο ή με την κατανόηση ότι εκείνη η μέρα ίσως και να αργήσει. Πολύ. Αλλά τα αδέλφια δεν το βάζουν κάτω. Διατηρούν την αγάπη με εφευρετικότητα.

Φέρνουν κοντά αυτά που η μοίρα, ο καιρός, οι επιλογές μακάρι κάποτε να τα ξημερώσουν σε ξένο έδαφος.
Απ’ τις αναχωρήσεις ως τις αφίξεις, τα αδέλφια αγκαλιάζουν την ένωσή τους. Διαπιστώνουν πως η μοναδικότητα του δεσμού τους μάχεται ακούραστα τα νέα δεδομένα. Γιατί, τελικά, το «κοντά» και το «μακριά» κρίνονται στις αποστάσεις των ψυχών, όχι των σωμάτων.

Ανοίγουν ταξιδιωτικούς οδηγούς και χάρτες. Προσπαθούν να φτιάξουν στο μυαλό τους τη νέα γειτονιά που στέριωσαν τα αδέρφια τους τη ζωή τους. Θέλουν να μπορούν να ζουν εκεί κι ας μην έχουν πάει ποτέ. Απλά και μόνο γιατί η μοναξιά κερδίζεται στις επιθυμίες να ‘σαι εκεί από όπου λείπεις.

Εκμεταλλεύονται κάθε τεχνολογικό μέσο. Ανταλλάσσουν φωτογραφίες με φαγητά που έχουν στερηθεί στην ξενιτιά ή που πρωτογνώρισαν εκεί, τραβούν βίντεο μια ασυνήθιστη στιγμή στον δρόμο ή μια οικογενειακή περίσταση που θα ‘θελαν να μην έπρεπε να χάσουν. Κάνουν παραγγελιές για ακυκλοφόρητα στη χώρα τους παπούτσια, κουτσομπολεύουν κοινούς γνωστούς για να μη χάσουν τις εξελίξεις της ζωής που άφησαν πίσω κι ορίζουν ημερομηνίες αντάμωσης. Ακριβείς ή στο περίπου.

Ο ένας προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την καθημερινότητα που δε βιώνει κι ο άλλος να γνωρίσει την καθημερινότητα που δεν ξέρει. Συνωμοτούν για να τα βρουν στους γονείς τους όταν εκείνοι τσακώνονται, συστήνουν μέσω της κάμερας νέους φίλους και φλερτ, για να μπορούν να μοιράζονται ανησυχίες κι ενθουσιασμούς γι’ αυτούς και ρυθμίζουν δύο ρολόγια, ένα σε κάθε διαφορετική ζώνη ώρας. Για να ζουν ταυτόχρονα αυτό που δε ζουν μαζί.

Εκείνος που έμεινε πίσω πασχίζει να μάθει τη γλώσσα που μιλούν στη χώρα που πήγε ο άλλος. Ξεκινούν από μερικές βρισιές που θέλουν να μπορούν να ξεστομίζουν χωρίς να τους καταλαβαίνει κανείς και καταλήγουν σπαστά να επαναλαμβάνουν αυτά που ακούν απ’ τα αδέρφια τους. Στηρίζουν με το χαρτζιλίκι ή με κάτι παραπάνω εκείνον που ξέμεινε κι αυτόν τον μήνα, φορούν τα ρούχα που άφησε ο ένας πίσω και τους στέλνουν φωτογραφίες, τάχα, για να θυμώσει.

Στέλνουν πακέτα με δώρα συμβολικά ή δώρα ανάγκης. Από ένα απλό γράμμα, από ένα ενθύμιο, μέχρι την αγαπημένη τους σοκολάτα που δεν πουλιέται στο ξένο κράτος, κι ας λιώσει στη διαδρομή. Διαλέγουν τηλεοπτική σειρά κοινού γούστου και την βλέπουν ταυτόχρονα ή παράλληλα για να συζητούν την πλοκή και να κάνουν μικρά κι επίπονα σπόιλερ σε εκείνον που δεν πρόλαβε να δει το νέο επεισόδιο.

Τα αδέρφια νιώθουν χωρίς να λένε πολλά. Αφήνουν απλά ανοιχτό το ακουστικό κι ο ένας συμβουλεύει τον άλλο χωρίς πολλές εξηγήσεις. Γιατί ξέρουν από πάντα τα όριά τους. Τα μάθαιναν από κούνια καταπατώντας τα. Τώρα πια δε χρειάζεται όμως. Πιέζουν τόσο όσο, κι αν δουν ότι η κατάσταση χειροτερεύει, κλείνουν εισιτήρια κι εμφανίζονται στην πόρτα τους. Με φέτα, παστίτσιο της μαμάς και μια αγκαλιά ικανή να χωρέσει τις απογοητεύσεις.

Δεν υπάρχει οδηγός συντήρησης των δεσμών. Τα dos και τα don’ts είδαν το νόημά τους να στερεύει, όταν την υπόθεση ανέλαβε η επιθυμία. Τα αδέρφια δοκιμάζονται από τότε που πρωτοσυνυπάρχουν στον ίδιο χώρο. Γιατί μοιράζονται, συγκρίνονται, μοιάζουν και θέλουν να διαφέρουν, διαφέρουν και θέλουν να μοιάζουν.

Και στο «μαζί» τα κατάφεραν μέσα από τσακωμούς, ζήλιες, συγκαλύψεις. Στο «χώρια» θα τα καταφέρουν απλά μέσα από αγάπη. Κι από λίγους ακόμα τσακωμούς, λίγες ακόμα ζήλιες και λίγες ακόμα συγκαλύψεις. Ξέρουν πως θέλει περισσότερο κόπο για να χωρίσεις αυτό που γεννήθηκε διπλό, παρά για να το διατηρήσεις.