17/08/2026
Nice sağlıklı yıllara
Bir sahneden bir tekneye, bir şehirden başka bir ülkeye, bir aşktan büyük bir yalnızlığa…
Hareketli, yaramaz, okul sıralarına pek sığmayan bir çocuktu. Odasında, halının üzerinde tek başına konuşup oyunlar kuruyordu.
Beş yaşında, film setlerinin çocuk kahramanı olarak başladı yolculuğu. Ama babası devam etmesine izin vermedi. Yıllar sonra oyuncu olmak istediğinde yine karşısında aynı itiraz vardı. Konservatuvar için gereken imzayı babası yerine, dedesi attı.
19 yaşında, çocukken derslerle pek hoşlaşmayan o “tembel ve hayta” genç, bu kez okumaya doyamıyor. Konservatuvarla başladı. Leeds’te yüksek lisans yaptı, Mimar Sinan’da sanatta yeterlilik aldı.
Tiyatro da tam burada hayatının merkezine yerleşti. Oyunculuk, yönetmenlik, dramaturgi… Ama onun sahnesinde hiçbir şey oyuncunun önüne geçmedi.
Sonra hayatına Claude Leon girdi. 26 yıl boyunca yalnızca aynı hayatı değil, aynı üretim masasını da paylaştılar. Claude sahne ve kostüm tasarlıyor, birlikte tiyatro yapıyor, düşünüyor, üretiyorlardı. Gösterişli dekorlar yerine bazen birkaç kâğıt, birkaç tüy yetiyordu onlara.
Sonra hayat, sahnenin ışığını acımasızca kıstı. Claude sekiz buçuk yıl kanserle mücadele etti, ama tutunamadı. Ardından iki yıl boyunca yalnızlığı yeniden öğrendi.
Ama hayat tuhaf bir yönetmen. Tam oyun bitti sanırken yeni bir sahne açabiliyor. Günşiray yeniden bir ilişkiye, İstanbul’a, oyunculuğa döndü. “Kıskanmak”la yeniden kamera karşısına geçti.
15-16 yıldır yelken yapıyor. Teknesi Midilli’de. Aylarca denizde yaşayabiliyor. Rotasını çiziyor ama rotasına itaat etmek zorunda hissetmiyor. Sakız’a giderken bir anda İkarya’ya dönüyor...
Bugün 65 yaşında ama içinde hâlâ 25-30 yaşındaki halini taşıyor. Biraz daha bilgili, biraz daha sakin, yanlış gördüğü her şeye eskisi kadar savaş açmayan ama hâlâ merak eden aynı adam…
Mutlu yıllar Mahir Gunsiray 🎂❤
Yeni yaşın sana bitmeyen bir merak, güzel sofralar, yeni sahneler ve rotasını son anda değiştirebileceğin uzun yolculuklar getirsin...
