18/04/2026
เมนูและหนังสือของบาริสต้า
To Love (การรัก)
ช่วงหนึ่งเมนูกาแฟผสมน้ำผลไม้ เป็นกระแส
เราเลยลองออกแบบเมนูของเราบ้าง แบบไม่ให้ซ้ำกับที่อื่น แทนที่จะหาผลไม้ชนิดใดชนิดหนึ่งมาผสมกาแฟ เราคิดว่า งั้นลองเอาผลไม้สองอย่างมาผสมละ จะเป็นยังไง ก็เลยออกมาเป็น พีช กับ ลิ้นจี่ (ในเชิงคอนเซป สามารถเปลี่ยนเป็นอะไรก็ได้) แล้วเราก็ตั้งชื่อแหวกแนวไปเลยว่า To Love ที่ไม่ได้แปลว่า ความรัก ซึ่งเป็นนามธรรม แต่แปลว่า การรัก ที่เป็นกิริยา เป็นการเผชิญหน้าของส่วนผสม
วิธีการดื่มเมนูที่มีเลเยอร์แบบนี้ บางคนไม่คน แต่เลือกที่ใช่หลอดดูด ทั้งสองส่วนเข้ามาผสมกันในปาก เราจะได้สัมผัสรสชาติ ของทั้งผลไม้และกาแฟชักเจน ก่อนรวมกันในปาก
บางคน คนส่วนผสมทั้งหมดรวมกันก่อน แล้วค่อยดื่ม ก็ได้สัมผัสรสชาติใหม่ทันที ความกลมกลืนหนึ่งเดียวที่เข้าไปก่อน แล้วจิตสำนึกเราจะไปแยกในภายหลังว่า ความหวานของผลไม้ชนิดไหน ความขมของกาแฟอยู่ส่วนไหนของก้อนรสชาติที่ดื่มไป
โดยคอยเซป เมนูนี้ เป็นเมนู ซิกเนเจอร์ หนึ่งเดียวของร้านที่เราสร้างสรรค์ขึ้นอย่างแท้จริง เป็นเสมือนสัญลักษณ์ของเราเมื่อมองย้อนกลับไปถึง การรักอะไรสักอย่าง ที่ไม่ใช่แค่การ คิดถึงมันเชิงนามธรรม และเราลงมือกระทำมันลงไปด้วย
มาถึงหนังสือเล่มนี้ ของ อ. สรวิซ ชัยนาม เป็นหนังสือเฉพาะทางพอสมควร ด้วยชื่อหนังสือ อาจพาคนไม่รู้จัก เมื่อเปิดอ่านแล้วอาจเกิดคำถามว่า นี่ฉัน กำลังอ่านอะไรอยู่เนี่ย
หนังสือเล่มนี้ ยังจัดอยู่ใน ‘ความรัก’ ที่เป็นเชิงนามธรรมอยู่มาก ยังไม่จัดเป็น ‘การรัก’ คือหนังสือที่จะพาเราไปสำรวจ ความรัก ในเงื่อนไขของสังคมทุนนิยม ความรักในมุมมองของ นักสังคมนิยม อย่างที่เรารู้กัน อะไรก็ตามที่ลงท้ายด้วย-นิยม -นิยม มันไม่ค่อยน่านิยมเท่าไหร่ หากเป็นของที่เราจะเอาใส่ปากก็เป็นพวก วิสกี้ เพียว ๆ ริทเทรตโตช้อต ของกาแฟ และยังจัดอยู่ในประเภทยาขมที่บางครั้งสรรพคุณก็ไม่ชัดว่าแก้โรคอะไร 🥱
แม้ว่าหนังสือพยายามจำแนก ‘ความรัก’ ชี้นิ้วบอกเราว่า รักแท้รักเทียมในสายตานักปรัชญาสายสังคมนิยมนั้น เป็นอย่างไร แต่ ‘การรัก’ ใครสักคนนั้น ไม่เคยมีอะไรให้เราเตรียมใจล่วงหน้า ไม่มีมาตรวัดใด คำจำกัดความใด ไม่เหมือนนิยามของใครเลย ไม่ใช่ส่วนใดส่วนหนึ่งเพิ่มมาหรือหายไป
บางครั้งมันพาเรากลับไปสู่จุดดั้งเดิมที่สุดคือ มนุษย์เราไม่ได้รู้จักอะไรจริงๆหรอก