07/04/2026
จุดเริ่มต้น...
ทำไมถึงต้องเป็น The Garden Dough?
----
มีหลายท่านที่มาทานพิซซ่าที่ The Garden Dough สงสัยว่า ทำไมถึงมาทำร้านพิซซ่า? มีแรงบรรดาลใจอะไร? ทำเล่นๆหรือเปล่า?
วันนี้ผมจะมาเล่าให้ฟังครับ...
ก่อนอื่น ผมขออนุญาติเล่าในมุมมองของตัวผมเอง ซึ่งเป็น 1 ในสมาชิกบ้าน Garden Dough ครับ ความจริงแล้ว มีผู้คนมากมายที่ทำให้เกิดร้านพิซซ่าร้านนี้ขึ้นมา ทั้งที่ช่วยเหลือด้านทุนทรัพย์, วิชาความรู้, เรี่ยวแรง และ กำลังใจ
เริ่มต้นจากการที่ผมทำงานอยู่ที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งมั่นคงและมีโอกาสเติบโตในหน้าที่การงาน แต่ผมกลับมีความรู้สึกลึกๆว่างานที่ทำอยู่ ไม่สามารถเติมเต็มความรู้สึกในใจผมได้...
ขอเกริ่นก่อนว่า ครอบครัวผมเป็นครอบครัวใหญ่ สนิทกันมากทั้ง 4 บ้าน (ป้า 2 ลุง 1) ในวัยที่ผมยังเด็ก เราจะมารวมตัวฉลองเทศกาลปีใหม่กันที่บ้านพ่อผมเกือบทุกปี ปิ้งบาร์บีคิว, ซีฟู้ด กินกันอย่างสนุกสนาน เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำมากที่สุดในชีวิตของผม
เวลาผ่านไป ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเอง ทำให้มีเวลาเจอกันน้อยลง ผมจึงอยากเริ่มต้นทำธุรกิจกับครอบครัว โดยมีความหวังว่าความรู้สึกเก่าๆเหล่านั้นจะกลับมา...
ผมจึงปรึกษากับน้องสาวแท้ๆของผม ที่พึ่งเรียนจบปริญญาตรีมาไม่นาน และ กำลังจะจบคอสทำขนมจากสถาบันที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ว่าลองมาทำร้านอาหารฝรั่งกันมั๊ย?
น้องผมสนใจ แต่เราทั้งคู่ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะเริ่มต้นทำมันอย่างไร? และ จะประสบความสำเร็จหรือไม่?
สาเหตุที่ผมอยากทำร้านอาหารฝรั่งเพราะผมเห็นว่าคนที่บ้านชอบทำอาหารทานกันเองอยู่บ่อยๆ โดยที่แต่ละคนก็มีเมนูถนัดเป็นของตัวเอง...
น้องผมชอบทำอาหารเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงสามารถทำได้หลากหลายเมนู จานที่ผมชอบมากที่สุด คือ ผักโขมอบชีส และ สปาเก็ตตี้ผัดพริกแห้งเบคอน
แม่ผมเป็นคนรักสุขภาพ จึงทำสลัดทานเองอยู่เป็นประจำ
น้องชายผมชอบเล่นเวทและชอบทำสเต๊กทานเอง ส่วนพี่ชายอีกคนชอบทำอาหารเหมือนน้องสาว เคยลองนวดแป้งพิซซ่าอบเองแต่ไม่สำเร็จ
โดยที่ตัวผมเองนั้น... ทำอาหารไม่เป็น
ความหวังที่จะได้อยู่กับบรรยากาศที่สนุกสนาม เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคนในครอบครัวเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งภายในใจของผม
ช่วงเวลานั้น ผมและน้องได้ทดลองทำแป้งพิซซ่าครั้งแรกเองจากสูตรในอินเตอร์เน็ท แต่ผลออกมาล้มเหลวไม่เป็นท่า ครั้งที่ 2 3 4 ก็เช่นกัน เมื่อความท้อมาเยือน เราจึงพับโครงการนี้ไป
ความหวังของผมดูเลื่อนลางลงไปทุกที...
แต่แล้ว ผมและน้องก็ฮึดสู้อีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ตัดสินใจไปเรียนทำพิซซ่ากับครูท่านหนึ่ง โดยเลือกที่จะเรียนทำ "พิซซ่าเตาถ่าน" ทั้งที่ไม่รู้ว่า "พิซซ่าเตาถ่าน" คืออะไร? ต่างจากพิซซ่าปกติอย่างไร?
หลังจากเรียนเสร็จ ผมนำพิซซ่าไปให้เพื่อนอีก 4 คนชิม ดูจากสีหน้าเพื่อนๆของผม ทำให้ผมเชื่อมั่นว่าจะต้องมีคนอื่นๆอีกที่ชอบ
เมื่อเห็นโอกาสแม้เพียงเล็กน้อย ผมจึงนำเงินเก็บกึ่งหนึ่งมาร่วมกับน้องเพื่อซื้อ "เตาฟืน" ที่มีราคาสูงเอาการ ซึ่งหากว่าไม่เวิร์ค คงต้องล้มเลิกแผนการและกลับไปใช้ชีวิตตามเส้นทางของตัวเอง
1 เดือนก่อนหน้าที่น้องผมจะจบจากคอสทำขนม เป็นช่วงที่กำลังตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อ, หางานทำ หรือ ร่วมทำร้านพิซซ่ากับผมและครอบครัวดี?
ผมเองก็เช่นกัน จะเลือกทำงานที่เดิมที่มีความมั่นคงและมีอนาคต หรือ จะลาออกมาทำธุรกิจกับที่บ้านโดยที่ไม่รู้ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่?
นี่อาจจะเป็นการตัดสินใจที่มีค่าเสียโอกาสมากที่สุดในชีวิตของผม...
ผมควรจะเลือกเส้นทางที่ดูปลอดภัยแต่ไม่สามารถเติมเต็มหัวใจของผม หรือ ผมจะเลือกเส้นทางที่อาจจะเป็นเพียงความหวังลมๆแล้งๆ แต่ดูเหมือนจะเป็นโอกาสแค่ครั้งเดียวในชีวิต...
สุดท้าย ผมเลือกที่จะเสี่ยงโชคกับอนาคต เช่นเดียวกันกับน้องสาวผม ที่เลือกที่จะร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน
ผมนำเงินเก็บส่วนที่เหลือเกือบหมดหน้าตักมารวมกันกับพ่อ, แม่ และ น้อง พร้อมความหวังเล็กๆ เพื่อนำมาลงทุนลงแรงกับสิ่งที่ผมคิดว่ามีค่ามากที่สุดในชีวิต
นั่นก็คือ
"ครอบครัว"
----
และนี่คือจุดเริ่มต้นของ "The Garden Dough"
ขอบคุณทุกๆท่านที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ หวังว่าทุกท่านจะได้รับประทานอาหารที่ดี ได้อิ่มเอมกับบรรยากาศภายในร้าน และ ได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นจากเราทุกคนครับ...
