Sirikhun Seafood

Name: Sirikhun Seafood
Address: 24/164 หมู่3 ต. บางหญ้าแพรก อ. เมือง, Bang Ya Phraek, 74000, TH
Telephone: +66615879494
Price range: $

บริษัทเป็นผู้ผลิตและจัดจำหน่ายอาหารทะเลไทยระดับคุณภาพ และเป็นผู้นำด้านอาหารทะเลไทย Sirikhun Co., Ltd.

has been established since 1973 (2516) by a local entrepreneur family from Samut Sakorn city, 50 km south of Bangkok, specialized in serving and providing high quality of seafood product with professional service from well trained staff supervised and managed by the eldest son of the founder, his own mother of 3. The Sirikhun continues developing business with a philosophy of commitment in buildin

g customers’ confidence of reliability, availability of quality product, applying four decades of experienced and efficient logistic management and corporate social responsibility to its best for customers. Since 1990, the management has been successfully expanding its business to retail business distributing the fresh seafood product up to 7 department stores, including Siam Paragon. The company is now growing to nearly 150 staff members with additional business diversification of pre-packaged frozen and ready to eat seafood items. With global competitive market and shortage of natural local seafood resources, high technology and modern management system have been applied to prepare for alternative opportunity being a leading company for top quality of seafood product in retail and catering business.

บริษัท ศิริคุณ จำกัด ได้ก่อตั้งขึ้นในพ.ศ.2516 จากอุตสาหกรรมเล็กๆ ภายในครอบครัวของลูกชาวเล ซึ่งอาศัยอยู่ในจังหวัดสมุทรสาคร จัดจำหน่ายและจัดส่งสินค้าประเภทอาหารทะเลที่สดและมีคุณภาพ ด้วยประสบการณ์ของทีมพนักงานที่มีความรู้ ความสามารถ ผ่านการฝึกฝนจากลูกชายคนโต (คุณนิรันดร์ แสงสุขเอี่ยม) ของผู้ก่อตั้ง (คุณสิริอร แสงสุขเอี่ยม)

บริษัท ศิริคุณพัฒนาธุรกิจมาอย่างต่อเนื่องด้วยระยะเวลายาวนานกว่า 43 ปี ด้วยปณิธานในการสร้างการยอมรับและความไว้วางใจของผู้บริโภค จากอาหารทะเลสด ที่พร้อมจัดส่งด้วยระบบจัดการที่ถูกหลักอนามัยและมีคุณภาพ ทั้งยังคำนึงถึงความรับผิดชอบต่อสังคมส่วนรวมเช่นกันด้วย

นับตั้งแต่พ.ศ. 2533 บริษัท ศิริคุณ ประสบความสำเร็จในการขยายธุรกิจด้วยการจัดจำหน่ายอาหารทะเลสดไปตามสถานที่ต่างๆ มากถึง 7 สาขาในโฮมเฟรช มาร์ท, ห้างสรรพสินค้าเดอะมอลล์ รวมถึงกรูเม่ต์ มาร์เก็ต, ห้างสรรพสินค้าพารากอน ฯลฯ

ปัจจุบัน บริษัท ศิริคุณเติบโตจนมีพนักงานภายในองค์กรประมาณ 150 คน และเพิ่มความหลากหลายของสินค้ามากขึ้น เช่น อาหารทะเลแช่แข็ง, เมนูอาหารทะเลรสเลิศพร้อมทาน เป็นต้น

ภายใต้การแข่งขันทางธุรกิจในตลาดผู้ค้าอาหารทะเลทั้งในประเทศและต่างประเทศ รวมทั้งแหล่งผลิตวัตถุดิบที่ค่อนข้างจำกัด บริษัท ศิริคุณจึงพยายามเป็นอย่างยิ่งในการใช้เทคโนโลยีที่มีประสิทธิภาพ ระบบการจัดการที่ทันสมัย สำหรับการก้าวขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของผู้จัดจำหน่ายอาหารทะเลสดที่มีคุณภาพ

18/05/2026

โกก๋วน เปิดทาง
ตอนที่30 Explores

เมื่อประมาณ 15 ปีก่อน ผมติดตามกลุ่มพี่ๆสำนักไทเก๊กลงมากระบี่ สำหรับหลายคน สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือทะเลสวย น้ำใส ภูเขาหินปูน และบรรยากาศที่น่าหลงใหล แต่สำหรับผม ภาพเหล่านั้นกลับซ่อน “โอกาส” บางอย่างเอาไว้ในคลื่นลมและกระชังปลากลางทะเล

ปลาในกระชังกระจายเต็มอ่าว ทั้งช่อนทะเลและเก๋ามังกรแน่นไปหมด โกไพบูลย์ ญาติของโกก๋วน ซึ่งเป็น ผอ.กรมประมงกระบี่ในเวลานั้น เป็นคนผลักดันการเพาะพันธุ์และส่งเสริมให้ชาวบ้านเลี้ยงปลา จนปลาล้นกระชังนับหมื่นตัวกินพื้นที่หลายจังหวัด

แต่ในวันนั้นคนส่วนใหญ่ ได้แต่เลี้ยงช่อนทะเล ที่มีเนื้อดีแบบนี้ ถ้าดูแลถึงมาตรฐาน สามารถไปไกลถึงตลาดซาซิมิได้ แล้วเก๋ามังกรตัวใหญ่ที่เกิน 50 กิโลเยอะแยะมากมายถึง 100 กิโลยังหาตลาดไม่ได้เลย

ทุกวันพวกพี่ๆออกเที่ยว แต่ผมกลับแยกตัวลงทะเลกับชาวประมง ตั้งแต่ตีห้าจนมืดค่ำ เดินจากบ้านโกเข้าไปหมู่บ้านชาวประมงวันละหลายกิโล รอเรือ รอน้ำ รอคลื่นแล้วออกทะเลไปกับพวกเขา เป็นแบบนั้นทุกวันตลอดทริปกระบี่ จากคนแปลกหน้า ค่อยๆกลายเป็นคนคุ้นหน้า และจากความเกรงใจ มันค่อยๆกลายเป็นความผูกพัน

โกก๋วนไม่เคยมองผมเป็นคนนอก เขาเปิดบ้าน เปิดวงข้าว เปิดทางรู้จักผู้คน ทั้งโกเพียร บังหยา บังนอง และชาวเลอีกหลายชีวิต เหมือนพี่ชายคนหนึ่งที่คอยบอกว่า “ถ้าคิดจะมาหากินจริง ที่นี่ก็เป็นบ้านเราได้” คำพูดธรรมดา แต่สำหรับคนที่กำลังค้นหาเส้นทางชีวิต มันเหมือนประตูบานใหญ่ที่ถูกเปิดออกอย่างจริงใจ

จากวันนั้น ผมได้เห็นกั้งแก้วตัวโต ได้จับปลาเต๋าเต้ยกับมือตัวเอง ได้เห็นฉลามหูดำ กุ้งกุลาดำ กุ้งแชบ๊วย กุ้งมังกร และหอยสังข์สดๆจากทะเลจริง ความตื่นเต้นเหล่านั้นไม่ใช่แค่เรื่องของอาหารทะเล แต่มันคือการได้สัมผัสหัวใจของผู้คนที่อยู่กับทะเลจริงๆ และเพราะความเปิดใจของโกก๋วนกับพี่น้องชาวประมง กระบี่จึงไม่ได้เป็นแค่ที่ผ่านทางอีกต่อไป… แต่มันกลายเป็นบ้านหลังที่สองของชีวิตเราไปโดยไม่รู้ตัว

17/05/2026

ตกผลึกระหว่างฟ้ากับฝั่ง
ตอนที่29

การเดินทางค้นหาระหว่างฟ้ากับฝั่ง ยิ่งเดินยิ่งไกล ยิ่งเข้าใกล้ทะเลมากเท่าไร ก็ยิ่งเข้าใจว่าความจริงของทะเลนั้นไม่เคยโรแมนติกอย่างเดียว มันมีทั้งความงาม ความเงียบ ความโหดร้าย และความเสี่ยงที่คนบนฝั่งอาจไม่มีวันมองเห็น

วันหนึ่งเราจึงเริ่มย้อนกลับมาถามตัวเองว่า สุดท้ายแล้วเรากำลังเดินไปทางไหน เรากำลังทำธุรกิจอาหารทะเล…หรือกำลังหลงไปกับภาพของการเดินทาง จนลืมต้นทางที่แท้จริงของตัวเอง

เมื่อเข้าใจลึกลงไป เราจึงเริ่มตกผลึกว่า สิ่งสำคัญไม่ใช่การช่วยคนใดคนหนึ่ง ไม่ใช่ช่วยเพื่อน ไม่ใช่ช่วยพวกพ้อง หรือยกคนบางกลุ่มขึ้นมาเหนืออีกกลุ่มหนึ่ง เพราะสุดท้ายแล้ว ถ้าทะเลทั้งระบบยังอ่อนแอ ต่อให้ช่วยใครได้เพียงบางคน มันก็ไม่มีวันเปลี่ยนอะไรได้จริง

สิ่งที่ควรทำ คือยกระดับทั้งกระบวนการ ทำให้ของทะเลที่เคยถูกมองว่า “หาได้ง่ายๆ” มีคุณค่าตามความจริงของมันเสียที เพราะปลาหนึ่งตัว กุ้งหนึ่งกิโล หรือหมึกหนึ่งลัง มันไม่ได้แลกมาด้วยความง่าย แต่มันแลกกับคลื่นลม ความมืด ความเหนื่อย ความเสี่ยง และบางครั้งก็แลกด้วยชีวิตของคนทะเล

พวกเราจึงกลับมาที่ Sirikhun ด้วยความคิดที่ใหญ่กว่าเดิม ไม่ใช่แค่ขายอาหารทะเล แต่สร้างมาตรฐานให้กับอาหารทะเลไทย เติมความสะอาด เติมระบบ เติมองค์ความรู้ เติมนวัตกรรม ลงไปในสิ่งที่คนเคยมองว่าเป็นเพียง “ของสดจากทะเล”

แล้วถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้กลับไปสู่ชาวประมง เพื่อให้คนต้นน้ำเติบโตไปพร้อมกัน เพราะสุดท้ายแล้ว ชาวประมงทุกคนคือเพื่อนเรา และพวกเราก็คือคนทะเลเหมือนกัน

“ถ้าทะเลดีขึ้นได้ทั้งระบบ ศักดิ์ศรีของคนทะเล…ก็จะกลับคืนมาเอง”

15/05/2026

หมึกหลบ…สลาตัน
ตอนที่102

อันดามันฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อถึงฤดู “สลาตัน” ทะเลเปิดจะรับแรงพายุเต็มๆ บางปีโดนเป็นอาทิตย์ บางปีลากยาวเป็นเดือน แม้ชาวประมงแถวนี้อยู่กับมันจนเป็นวิถี แต่คนทำธุรกิจอย่างเราที่ต้องใช้เงินหมุน กลับยิ่งทำใจยากขึ้นทุกปี กับรายจ่ายที่ยังเดินต่อ แม้ทะเลจะหยุด…ให้หมึกให้ปลา

หลังโควิด ปีนั้นกลับโดนพายุซ้ำเกือบสามเดือนเต็ม หมึกที่เริ่มหายตั้งแต่ปีกลาย กลับยิ่งเงียบลง โรงงานที่เคยทำหมึกลอบหลิงชันเพื่อแปรรูปเกรดซาชิมิ ต้องเริ่มพึ่งหมึกจากตรัง พังงา ระนอง เข้ามาประคองงานต่อ

แต่สุดท้ายเราก็รู้แก่ใจว่า ของที่ผ่านการรวบรวมจากหลายพื้นที่ มันไม่ใช่ “หลิงชัน” แบบเดิมอีกแล้ว ผมกับกำนันหนานนั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ เพราะถ้าจะใช้ชื่อบ้านตัวเองไปขาย แต่พูดได้ไม่เต็มปากว่านี่คือหมึกบ้านเราบ้าน ตลิ่งชัน มันก็คงฝืนเกินไป

เรือสองลำ โรงงาน และเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ เริ่มเสื่อมจากการหยุดใช้งาน การรอบางครั้งไม่ได้สร้างแค่โอกาสใหม่ แต่มันเพิ่มภาระทุกวัน จนเราต้องถามกันตรงๆ ว่าต่อไปจะเดินยังไง

กำนันหนานมองทะเลแล้วพูดเบาๆ
“นี่มันทะเลอันดามัน บ้านของพวกเราเฮียอั๋น… วันไหนพร้อมอยากกลับมาทำอะไร ที่นี่ก็ยังต้อนรับ Sirikhun เสมอ”

บางคำพูดไม่ได้ทำให้ทะเลสงบลงทันที แต่ทำให้รู้ว่า ความจริงใจและความไว้ใจกันของคนทะเล… ยังอยู่เสมอ

14/05/2026

ริเริ่มทำหมึกเป็น
ตอนที่101

จุดเริ่มต้นของการทำ “หมึกเป็น” ไม่ได้เริ่มจากเทคนิค แต่มันเริ่มจาก “คำถาม” ว่า ทำไมหมึกญี่ปุ่นถึงมีรสชาติและคุณค่าได้ขนาดนั้น หลังจากไปดูงานที่ญี่ปุ่น เราเห็นหมึกกล้วยที่ถูกทำซาชิมิอย่างประณีต รสชาติหวานใส สดแบบที่คนกินสัมผัสได้ทันที พอกลับมาเมืองไทย เรากลับคิดอยู่เรื่องเดียวว่า…หมึกบ้านเราก็ดีไม่แพ้ใคร แล้วทำไมเราจะทำแบบนั้นไม่ได้

ช่วงแรกเราลองเริ่มจากแสมสาร เพราะมีเรือตกหมึก แต่สุดท้ายก็พบว่าพื้นที่ยังไม่เหมาะกับเรา มันไกลเกินไปกับsirikhun เลยหันไปมองปราณบุรีแทน เพราะเป็นแหล่งหมึกกล้วย แต่พอเข้าไปคุยกับชาวประมง กลับไม่มีใครเห็นด้วยนัก เพราะทุกคนมองเหมือนกันว่า “ยุ่งยาก ได้ไม่คุ้ม” การทำหมึกเป็นๆสำหรับคนไทยในวันนั้น ยังเป็นเรื่องใหม่มาก เราพยายามขายความคิดอยู่พักใหญ่ ว่าถ้าปราณบุรีทำได้ มันจะกลายเป็นหมึกที่มีมูลค่าเพิ่มขึ้นมหาศาล แต่สุดท้ายก็ยังไปต่อไม่ได้ และต้องหยุดไว้ก่อน

แต่สิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ เขาทำได้ทุกอย่าง แค่ต้องเห็นว่า “ทำแล้วได้อะไรเพิ่ม” ถ้าราคาดีพอ ทุกคนจะเริ่มคิดวิธีเองทันที เพราะคนทะเลเก่งเรื่องแก้ปัญหาหน้างานอยู่แล้ว หน้าที่ของเราจึงไม่ใช่ไปสอนเขาทุกอย่าง แต่คือทำให้เป้าหมายมัน “คุ้มค่า” มากพอที่เขาจะยอมเปลี่ยนวิธีเดิม แล้วระบบใหม่จะค่อยๆเกิดขึ้นเอง

หลังจากนั้นเราจึงกลับไปเริ่มใหม่ที่กระบี่ เพราะมีฐานโรงงานศิริคุณกระบี่เดิมอยู่ และหมึกหอมหลอดเกรด sashimi เมืองไทยหลักๆก็อยู่แค่ไม่กี่พื้นที่ ทั้งกระบี่ ประจวบ และตราด ซึ่งส่วนใหญ่เชื่อมกับตลาดไต้หวันอยู่แล้ว เราเริ่มศึกษาระบบเลี้ยงหมึกหอมเป็นๆจริงจัง ไปดูคนที่ทำได้ที่คลองวาฬในประจวบ เห็นวิธีการหมุนน้ำทะเลเข้าออกให้เกิดออกซิเจนใหม่ตลอดเวลา แต่จริงๆแล้วตลาดหมึกเป็นควรเป็นหมึกกล้วยมากกว่า แต่พื้นที่กระบี่ไม่มี

หลักการที่เราพบคือ เอา น้ำสดๆ ไหลผ่าน จำลองคลื่นไว้ในฝั่ง หมึกก็แข็งแรง เราเลยลองเอาหลักคิดนั้นมาปรับกับเรือหัวโทง แต่พอใช้งานจริงกลับยุ่งยาก ทั้งพื้นที่ ทั้งอุปกรณ์ ทั้งสภาพเรือ สุดท้ายจึงต้องเปลี่ยนใหม่เป็นระบบ “กระบอกพักหมึก” จับได้ก็ใส่ทันที ลดความเสียหาย ทำให้ขั้นตอนซับซ้อน กลายเป็นสิ่งที่ชาวประมงทำได้จริง

พอทุกอย่างเริ่มเห็นทาง ระบบก็เริ่มขยายเอง เราไปทำต่อที่เกาะปู โดยมีกำนันยานเป็นศูนย์กลางรับซื้อจากเรือนับร้อยลำ ให้ราคาสูงกว่าปกติ เพื่อให้ทุกคนเห็นว่าความละเอียดพิเศษนี้ “มีมูลค่า” หมึกเป็นถูกเลี้ยงพักในกระชัง ก่อนส่งต่อเข้ากรุงเทพกว่า 12 ชั่วโมง แล้วค่อยเข้าสู่ขั้นตอนแพ็คโดยอาจารย์พัฒน์ ผู้ชำนาญเรื่องของเป็น ทุกอย่างในวันนั้นเป็นเรื่องใหม่หมด เหนื่อย ซับซ้อน และไม่มีคู่มือ แต่สุดท้ายมันพิสูจน์ว่า ถ้าคนทะเลเห็นคุณค่าที่ปลายทาง เขาจะคิดวิธีทำทุกอย่างขึ้นมาเองเสมอ

ของแบบนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องหมึกเป็น
แต่มันคือการเปลี่ยน “วิธีคิด” ของทั้งระบบทะเลไทย ว่าความสด ความละเอียด และความยาก…สามารถเปลี่ยนเป็นมูลค่าได้จริง ถ้ามันคุ้มค่าพอให้คนทำอยู่ได้อย่างภูมิใจ

13/05/2026

สลาตัน…กลับมาอีกแล้ว

13/05/2026

กระมงทดแทนชิมะอาจิ
ตอนที่100

ปลาพวกนี้ ถูกเลี้ยงในกระชัง โดยลูกพันธุ์ไม่ได้มาจากการเพาะฟักในระบบใหญ่โตอะไร ส่วนมากคือเด็กๆแถวชายฝั่งออกไปวางดักลูกปลา แล้วนำมาขายต่อให้พ่อค้าปลาสวยงาม

วงการปลาต่างรู้กันดีว่า “มูลค่า” ของปลาแต่ละตัว ขึ้นอยู่กับปลายทางที่มันจะไปถึง ไล่ตั้งแต่ตลาดปลาสวยงาม ตลาดปลาทานดิบ ตลาดชาวบ้าน ร้านอาหาร ห้าง สะพานปลา โรงแรม จนถึงโรงงาน แต่สำหรับชาวประมงจริงๆแล้ว “สะพานปลา” มักเป็นปลายทางสุดท้ายที่ตรงไปตรงมาที่สุด ได้เงินไว จบไว และหมุนชีวิตต่อได้ทันที

เด็กในละแวกจึงนิยมจับปลาเป็นมาขังไว้ แล้วส่งต่อให้คนทำปลาสวยงามอย่างโกอ๊อด ที่เตรียมกระชังและพื้นที่ไว้รออย่างดี เพื่อขุนปลาให้โตต่อ ก่อนส่งเข้าตลาดราคาสูง แต่ในช่วงหนึ่ง เรากลับมองเห็นอนาคตของปลาไทยบางชนิด โดยเฉพาะ “เสือซ่อนเล็บ” และ “ปลากระมง” ที่ให้เนื้อสัมผัสดี มีศักยภาพพอจะยกคุณค่าไปสู่ตลาดญี่ปุ่นได้

ช่วงหลังเสือซ่อนเล็บเริ่มหายาก เราจึงหันมาโฟกัสที่กระมงขนาดประมาณ 1.2–1.8 กิโลกรัมต่อตัว ขนาดกำลังพอดีต่อการใช้งาน เนื้อแน่น มันกำลังดี คนญี่ปุ่นเรียกปลากลุ่มนี้ว่า “ชิมะอาจิ” ซึ่งเป็นปลาที่มีมูลค่าสูงในตลาดปลาดิบ เลยคิดว่าจะมาทดแทนความนำเข้าที่มีราคาสูงมากโดยใช้ปลาไทยทดแทนอย่างปลากระมง

แต่เมื่อทำจริงไปสักพัก เราก็เริ่มเข้าใจความจริงว่า การขนส่งปลาเป็นๆเข้าสู่ตลาดญี่ปุ่นนั้น ต้นทุนสูงและเหนื่อยกว่าที่คิด ขณะที่ตลาดกลับเต็มไปด้วยปลาตายที่ไม่ได้เจาะเลือด ซึ่งขายกันในราคาถูกอยู่แล้ว การจะสร้างการรับรู้ใหม่ให้ปลาทะเลไทยกลายเป็นสินค้าพรีเมียมในตลาดที่เขารู้จักของตัวเองดีอยู่แล้ว จึงแทบเป็นไปไม่ได้

สุดท้ายเราพบว่า ต่อให้คุณภาพดีแค่ไหน แต่ถ้าช่องว่างทางการค้าไม่เปิด โอกาสก็เดินต่อยาก เพราะสะพานปลาสามารถรับปลาไปขายได้โดยตรงอยู่แล้ว โดยไม่จำเป็นต้องผ่านระบบปลาเป็นหรือการยกเรื่องราวเพิ่มมูลค่าอะไรเลย บางครั้งปัญหาของอาหารทะเลไทย จึงไม่ใช่เรื่องคุณภาพ…แต่คือ “โครงสร้างตลาด” ที่แน่นจนแทบไม่มีพื้นที่ให้แนวคิดใหม่แทรกตัวเข้าไปได้ และทุกคนล้ำหน้าที่ก้าวก่ายบทบาทความถนัดตัวเอง

11/05/2026

กุ้งมังกรเจ็ดสี
ตอนที่99

บางครั้ง “ของดี” ก็ได้แค่เห็น ไม่ได้แปลว่า “ทำธุรกิจได้”

กุ้งมังกรเจ็ดสีที่เอาพันธุ์มาจากแอฟริกา ถูกซื้อจากตัวละ4นิ้ว แล้วนำมาลงเลี้ยงต่อในกระชังทะเลอันดามันปล่อยให้มันลอกคราบอยู่เกือบสิบเดือน จนตัวใหญ่ขึ้น สีเริ่มออกชัด เป็นสีฟ้าเขียวอมส้มที่สวยแปลกตา เนื้อแน่น หวาน และดูมีเสน่ห์ไม่เหมือนกุ้งจากแหล่งน้ำทั่วไป เลี้ยงมากที่กระบี่ แต่กลับขายดีที่ภูเก็ต พวกเราเลยเรียกมันว่า “ภูเก็ตล็อบสเตอร์”

ถ้ามองจากข้างนอก มันอาจดูเหมือนแค่การได้ของดีมาโชว์ ได้วัตถุดิบหายากมาเล่ามาอวดกัน แต่ความจริงของงานทะเล มันไม่ได้จบแค่คำว่า “สวย” หรือ “อร่อย” เพราะเบื้องหลังคือระบบทั้งหมดที่ต้องแบกเอาไว้ ตั้งแต่กระชังกลางทะเล คนดูแล อาหาร การลอกคราบ การตายระหว่างเลี้ยง รวมถึงการพาเข้าฝั่งโดยไม่มีเส้นทางขนส่งหลักรองรับ

พอถึงเวลาทำจริง ต้นทุนทุกอย่างกลับซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ค่าเรือ ค่าแรง ค่าท่า ค่าขนส่ง และความเสี่ยงระหว่างทาง มันแพงจนบางครั้ง ซื้อจากพ่อค้าคนกลางยังง่ายกว่า การลงไปทำเองทั้งหมดจึงกลายเป็นภาระที่หนักมาก ต่อให้ของนั้น “ดีจริง” แต่ถ้าระบบรองรับไม่ถึง มันก็ไปต่อยาก

ช่วงแรกของชีวิตธุรกิจ เราจึงต้องลงไปพิสูจน์ด้วยตัวเองว่า ของดีที่มีอยู่จริงนั้น “ทำได้จริงไหม” และหลายครั้งคำตอบก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด กุ้งมังกรเจ็ดสีจึงกลายเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของวัตถุดิบที่เราหลงรัก แต่สุดท้ายต้องยอมรับว่า ถ้าไม่ใช่เส้นทางที่เหมาะจริงๆ มันอาจเป็นได้แค่ของดีที่ได้เห็น ได้ลอง และได้กิน…แต่ไม่สามารถทำยาวๆสร้างเป็นธุรกิจได้

โลกของอาหารทะเลจึงไม่ได้วัดกันแค่คุณภาพของวัตถุดิบ แต่ต้องวัดกันทั้ง “ระบบ” ตั้งแต่ทะเลจนถึงจานอาหาร เพราะบางครั้ง สิ่งที่ยากที่สุด ไม่ใช่การหาของดี…แต่คือการพาของดีนั้น เดินทางมาถึงลูกค้าได้อย่างสดที่สุด ดีที่สุด แต่มันต้องอยู่บนพื้นฐาน ทุกคนอยู่ได้ทั้งคู่ค้า และตัวธุรกิจเอง

11/05/2026

โฉมงามเนื้อนิ่มหวาน
ตอนที่98

การเดินทางไปตามหาปราชญ์ทะเลพร้อมกับการลองผิดลองถูก จะเจอทั้งข้อดีและข้อผิดพลาดเสมอๆ อย่างเช่นปลาโฉมงามที่เพิ่งได้เข้ามาเมื่อตีห้าจากเรือชาวบ้านนี้ ปกติเราจะหั่นทำแกงหรือไม่ก็ตัดแบ่งทอดจิ้มน้ำปลาเปรี้ยว แต่เราพอที่จะยกคุณค่าเพื่อเข้าไปตลาดปลาญี่ปุ่น

ปลาโฉมงาม ตัวนี้จึงได้เข้าไปสู่การทดลองอยู่2-3ครั้ง ปลาสดเนื้อนิ่มๆรสหวานดี เมื้อเราได้มาสดๆ พร้อมกินเลย ทุกอย่างเหมือนไม่ใช่ปัญหา ดูท่าทางไปได้สวย

พอเอาเข้าจริงๆ ปลาตัวนี้ส่วนใหญ่มากับเรืออวนลาก เรือประมงชาวบ้านแค่ขายกันเองก็แทบไม่พอกันอยู่แล้ว การนำส่งเข้าไปสู่กระบวนการร้านอาหารของเรืออวนลากยังใช้เวลามากทำให้ปลาเนื้อที่นิ่มอยู่แล้วกับนิ่มลงไปอีก

ยิ่งเมื่อใดที่ลูกค้าต้องการสิ่งที่จับมาจากทะเลมันไม่ตรงจังหวะ ให้เราได้เข้าไปได้จับจอง และ บางทีได้ตัวเล็กบางทีได้ตัวใหญ่มันก็กลายเป็นอีกเรื่องที่ ขนาดปลาไปกำหนดขนาดความนิ่มที่เขาคาดหวัง

เราจึงเริ่มวิ่งเข้าหาร้านใหม่ที่ต้องออกเป็นแนวโอมากาเสะ คือทำตามใจเชฟว่าสินค้ามีแบบไหนให้ทำแบบนั้น

แต่แล้วเชฟและเจ้าของร้านก็ดันมีอีโก้สูงอีก การเปิดใจยอมรับเป็นสิ่งที่ยากและการสร้างเมนูใหม่ใหม่กับซาชิมิปลาไทยมันช่างยากเย็นแสนเข็ญจริงๆ

10/05/2026

มีศักดิ์ศรี
ตอนที่78 Executive

ทุกครั้งที่เรือออกจากฝั่ง ไม่มีใครรู้ว่าทะเลจะรุนแรงเพียงใด แต่คนทะเลยังออกไปเสมอ เพราะเชื่อในศักดิ์ศรีของอาชีพ และเชื่อว่าอาหารทะเลที่ดี ต้องเริ่มจากความตั้งใจจริง

ชาวประมงไม่ได้ต้องการความสงสาร เพียงขอให้คนเข้าใจ กับความเสี่ยงกับการต่อสู่ของคลื่นลมแม้อาจไม่มีวันได้กลับมายังฝั่ง แต่เพียงเพื่อส่งต่อสิ่งที่ดีที่ให้กับพ่อค้าที่รับต่อมาดูแล และเราศิริคุณ ก็เคารพวัตถุดิบ นับถือหัวใจของชาวประมงด้วยการดูแลเอาใจใส่สินค้าทุกขั้นตอนอย่างมีมาตรฐาน ตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายทาง

สิ่งที่ศิริคุณ–คุณศิริ ส่งต่อ จึงไม่ใช่เพียงอาหารทะเล แต่คือความซื่อสัตย์ ความรับผิดชอบ และจิตวิญญาณของคนทะเลที่ไม่ยอมแพ้ต่อ..โชคชะตา”

09/05/2026

ตื่นมาเจอความจริง กับ “การเลี้ยงช่อนทะเล”
ตอนที่97

จากความฝัน…วันที่อยากยกระดับ “ปลาช่อนทะเล” หรือที่คนจีนเรียก “ไหเหลย” ให้กลายเป็นปลามูลค่าสูงของทะเลไทย เราเคยเชื่อเต็มหัวใจว่า คนทะเล ถ้าคิดจะทำอะไรจริง ก็ทำได้

ช่วงนั้นรัฐส่งเสริมลูกพันธุ์ ปลาตัวเล็กขนาด 4 นิ้ว ราคาตัวละไม่ถึง 20 บาท กระชังหลายแห่งจึงเริ่มเลี้ยงกัน เพราะมันโตง่าย ตายยาก เนื้อดี และทำอาหารอร่อย ญี่ปุ่นเองก็รู้จักปลาแบบนี้ในชื่อ “ซุงิ” แต่เรากับคาวาชิม่าซัง พยายามสร้างภาพจำใหม่ให้ตลาดไทย เรียกมันว่า “คุโระ คัมปาจิ” ปลาตัวดำ เนื้อมันขาวหวาน และใส่เทคนิคเต็มที่ ทั้งการเจาะเลือด การบ่มเนื้อ และการจัดการหลังจับ เพื่อดึงรสชาติปลาให้ออกมาดีที่สุด

แต่ความจริงของตลาด…ไม่ได้โรแมนติกแบบนั้น
แม้แต่ร้านอาหารญี่ปุ่นเอง ก็ยังรับปลานี้ได้ยาก เพราะการจัดการซับซ้อน เก็บได้ไม่นาน เนื้อเขียวง่าย และสุดท้ายลูกค้าก็ยังไม่คุ้นชื่อ เชฟต้องอธิบายมากกว่าปลาชนิดอื่น เราเริ่มเห็นว่า ต่อให้คุณภาพดีแค่ไหน ถ้าตลาดไม่เข้าใจ มันก็เดินต่อยาก

ครั้งหนึ่งเราไปงานแฟร์ที่ฮ่องกง เห็นนักลงทุนอเมริกันทำฟาร์มที่ไต้หวัน กระชังใหญ่ ระบบสวย ใช้ VR พาชมฟาร์มแบบล้ำมาก เรียกมันว่า cobia เปรียบเหมือน black salmon

วันนั้นเหมือนได้ไฟกลับมาอีกครั้ง เราจึงกลับมาพัฒนาระบบแช่แข็งและกระบวนการคุณภาพอย่างจริงจัง ถึงขั้นร่วมงานกับซาโจ้ ซากาโมโต้ และเฮียฟา ที่ TRS จังหวัดตรัง ใช้นวัตกรรมญี่ปุ่นเต็มระบบ

คุณภาพออกมาดีมาก…แต่ต้นทุนกลับสวนทางกับความจริงของตลาด ปลาช่อนทะเลเลี้ยง กลายเป็นต้นทุนสูงกว่าปลาทะเลธรรมชาติ ทั้งที่คนทั่วไปยังมองว่าปลาเลี้ยงควรถูกกว่า ต่างจากปลากะพงหรือปลาเก๋า ที่ของทะเลยังขายแพงกว่าได้ชัดเจน

สุดท้ายตลาดจึงเหลือภาพจำว่า ปลาช่อนทะเลกระชัง เหมาะกับงานเลี้ยง งานบุญ งานหมู่บ้าน ราคาขายหน้ากระชังอยู่ราว 180-220 บาท ขณะที่ “ปลาไอ้ช่อนทะเลในสะพานปลา ที่หน้าตาเหมือนกัน” ราคา120-180 บาทตามช่วงเวลา เหมาะกับตลาดทั่วไป

แต่พอเรามาทำปลาจากกระชังรวมค่าขนส่ง การจัดการ การดูแลหลังจับ และ yield ที่ต่ำ ความจริงคือกำไรแทบไม่เหลือ แค่เทียบการจัดการจับปลาจากปลาเลี้ยง มันแตกต่างกับการจัดการในสะพานปลา ต้นทุนต่างกันมาก

ท้ายที่สุด คนที่ได้ประโยชน์จากวงจรนี้มากที่สุด…อาจไม่ใช่คนเลี้ยงปลา แต่คือ “คนขายอาหารปลา” มากกว่าเสียอีก หน่วยงานต่างๆที่ได้ประโยชน์ ถ้าอยากส่งเสริมไม่ต้องมาส่งเสริมให้คนมาเลี้ยง ควรไปส่งเสริมการตลาด สร้างการรับรู้ให้กับกลุ่มร้านอาหารให้นักทาน ควบคู่กันดีกว่า

อย่ามาหลอกชาวประมงให้เลี้ยงเลย … มันไปต่อไม่ได้..ผมคนนึงเคยพังมาแล้ว ถ้าตลาดดี ไม่ต้องกลัวเลยคนทะเล ฉลาด เก่งกว่าที่สุด ในการทำปลาให้ดี ได้เยอะๆ ดูตลาดหมึกหอม เป็นตัวอย่าง…ไปสร้างการรับรู้ควบคู่กันไป

https://www.facebook.com/share/1CsBffwujq/?mibextid=wwXIfr

https://www.facebook.com/share/1PiY2nDGXL/?mibextid=wwXIfr