Miały czerwony kolor z błękitno-złotym herbem miasta. Nazywano je "biedronkami". Wzorowane były na tego samego koloru tramwajach lwowskich. Długość tarnowskiej linii tramwajowej wynosiła 2580 m. Wiodła od ul. Burtniczej poprzez Lwowską, Wałową i Krakowską do dworca kolejowego Tarnów. Przystanki tramwajowe znajdowały się przed ul. Warzywną, Szpitalną, przy Pilzneńskiej Bramie, ul. Zdrojowej (Goldhammera), Seminaryjskiej (Piłsudskiego), Katedralnej, Bandrowskiego oraz przy kościele księży Misjonarzy. Stale kursowało 6 wozów, co 6 minut od godz. 6 rano do 10 wieczorem. W roku 1927 system tramwajowy w Tarnowie przewiózł około 1,22 mln pasażerów. Tramwaje w Tarnowie zlikwidowały okupacyjne władze niemieckie w 1942. Jako powód podano, że trakcja przeszkadza w ruchach wojsk na wschód i musi zostać rozebrana. Jak to często bywa historia lubi zataczać koło i tak też się stało. W roku 2012 do Tarnowa ponownie zawitał tramwaj. Jest to wierna replika słynnych Tarnowskich biedronek i elementy takie jak: szyny, podwozie, dzwonek oraz lampy pochodzą z oryginalnych Tarnowskich tramwajów. Proces powstawania tramwaju zajął trzy lata i wszystkie prace zostały wykonane ręcznie. Stalową konstrukcję tramwaju wykonali: Mieczysław Świątek oraz Stanisław Źrebiec. Wnętrze pojazdu zostało zaprojektowane oraz wykonane przez właścicieli Cafe Tramwaju.
