Miały czerwony kolor z błękitno-złotym herbem miasta. Nazywano je "biedronkami". Wzorowane były na tego samego koloru tramwajach lwowskich. Długość tarnowskiej linii tramwajowej wynosiła 2580 m. Wiodła od ul. Burtniczej poprzez Lwowską, Wałową i Krakowską do dworca kolejowego Tarnów. Przystanki tramwajowe znajdowały się przed ul. Warzywną, Szpitalną, przy Pilzneńskiej Bramie, ul. Zdrojowej (Goldha
mmera), Seminaryjskiej (Piłsudskiego), Katedralnej, Bandrowskiego oraz przy kościele księży Misjonarzy. Stale kursowało 6 wozów, co 6 minut od godz. 6 rano do 10 wieczorem. W roku 1927 system tramwajowy w Tarnowie przewiózł około 1,22 mln pasażerów. Tramwaje w Tarnowie zlikwidowały okupacyjne władze niemieckie w 1942. Jako powód podano, że trakcja przeszkadza w ruchach wojsk na wschód i musi zostać rozebrana. Jak to często bywa historia lubi zataczać koło i tak też się stało. W roku 2012 do Tarnowa ponownie zawitał tramwaj. Jest to wierna replika słynnych Tarnowskich biedronek i elementy takie jak: szyny, podwozie, dzwonek oraz lampy pochodzą z oryginalnych Tarnowskich tramwajów. Proces powstawania tramwaju zajął trzy lata i wszystkie prace zostały wykonane ręcznie. Stalową konstrukcję tramwaju wykonali: Mieczysław Świątek oraz Stanisław Źrebiec. Wnętrze pojazdu zostało zaprojektowane oraz wykonane przez właścicieli Cafe Tramwaju.
