04/08/2026
Hello po, Kuya/Admin ng Norvale Stories.
Pwede po bang i-post ito? Kahit anonymous na lang. Hindi ko na alam kung kanino ako magsasabi. Gusto ko lang gumaan kahit papaano ang nararamdaman ko.
Hindi ko alam kung saan magsisimula. Pero siguro magsisimula ako sa taong minsang naging buong mundo ko.
Hindi kami nagkakilala sa isang romantic na paraan. Walang grand entrance, walang love at first sight. Nagsimula lang kami sa simpleng kumustahan hanggang sa dumating ang araw na hindi na kumpleto ang araw ko kapag wala siyang message. Unti-unti siyang naging parte ng routine ko. Siya ang una kong hinahanap pagkagising at huling iniisip bago matulog.
Hindi naging madali ang relasyon namin. Marami kaming pinagdaanan. Maraming beses kaming nag-away, nagkatampuhan, at halos sumuko. Pero sa bawat problema, pinipili pa rin naming bumalik sa isa't isa. Akala ko, ganoon na lang palagi. Akala ko, kahit anong mangyari, kami pa rin ang magiging dulo.
Hanggang sa dumating ang panahon na unti-unti na siyang nagbago.
Hindi na siya ganoon ka-excited makipag-usap. Ang dating "Good morning" na may kasamang mahabang kwento ay naging isang salitang "Morning." Ang dating "Kumain ka na ba?" ay naging "Busy ako." Ang dating ilang oras kaming magkausap ay naging ilang minuto na lang.
Alam kong may nagbago.
Pero mas pinili kong sisihin ang sarili ko kaysa tanungin siya.
Baka hindi na ako sapat.
Baka nakakasakal na ako.
Baka ako ang problema.
Araw-araw kong inaayos ang sarili ko para lang hindi siya mawala. Pinipilit kong intindihin ang pagiging malamig niya. Pinapalampas ko ang mga pagkakataong iniiwan niya akong seen. Pinaniwala ko ang sarili kong baka pagod lang siya. Baka maraming iniisip.
Hanggang sa isang gabi, tinanong ko siya.
"Saan ba tayo papunta?"
Matagal bago siya sumagot.
At ang sagot niya ang sumira sa lahat ng pinanghahawakan ko.
"Napapagod na ako."
Tatlong salita lang.
Pero pakiramdam ko, gumuho ang buong mundo ko.
Hindi ako nagalit.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako nakipagtalo.
Umiyak lang ako habang paulit-ulit kong binabasa ang mensahe niya.
Mas masakit pala kapag wala kang ibang magawa kundi tanggapin.
Sinubukan kong ipaglaban pa.
Sinabi kong kaya ko pang magbago.
Kaya ko pang ayusin.
Kaya ko pang hintayin siyang bumalik.
Pero minsan, kahit gaano mo kamahal ang isang tao, hindi sapat ang pagmamahal lang kung siya mismo ang piniling bumitaw.
Lumipas ang ilang buwan.
Nalaman kong masaya na siya.
May bago na siyang kasama.
Yung mga bagay na dati naming ginagawa, ginagawa na niya sa iba.
Yung mga salitang dati sa akin lang niya sinasabi, may ibang nakakatanggap.
At ako?
Nandito pa rin.
Hindi dahil umaasa pa akong babalik siya.
Kundi dahil hindi ko pa rin alam kung paano magsimula ulit.
May mga gabi pa ring bigla akong maiiyak kapag naririnig ko ang kantang sabay naming pinapakinggan.
May mga lugar na iniiwasan ko dahil bawat sulok ay may alaala niya.
May mga pagkakataong napapangiti ako kapag may naaalala akong masaya, pero kasunod noon ay lungkot dahil alam kong alaala na lang ang lahat.
Ang pinakamasakit pala ay hindi ang iniwan ka.
Ang pinakamasakit ay ang makita mong kaya pala niyang maging masaya kahit wala ka.
Habang ikaw, pilit mo pa ring binubuo ang sarili mong matagal nang durog.
Kung mababasa man niya ito, gusto ko lang sabihin...
Hindi kita sinisisi.
Salamat sa lahat ng masasayang alaala.
Pasensya na kung dumating ako sa puntong hindi na ako naging sapat para sa'yo.
Sana maging masaya ka sa buhay na pinili mo.
At sana, balang araw, dumating din ang panahon na kaya ko nang banggitin ang pangalan mo nang hindi na umiiyak.
Sa mga taong nagbabasa nito...
Kung mahal n'yo pa ang taong kasama n'yo, iparamdam n'yo habang nandiyan pa sila.
Dahil minsan, hindi tayo nawawalan ng tao dahil sa malaking pagkakamali.
Minsan, nawawala sila dahil sa unti-unting paglayo na hindi natin napansin.
Maraming salamat po sa pagbasa.
— Anonymous
