Mga Storya ni Kuya

Mga Storya ni Kuya Storyang Mapupulutan ng aral

Mala Troso ang gustoDear Kuyaitago mo na lang ako sa name na Rona, isa din ako sa aliw sa mga stories mo dito dahil isa ...
15/05/2026

Mala Troso ang gusto

Dear Kuya

itago mo na lang ako sa name na Rona, isa din ako sa aliw sa mga stories mo dito dahil isa din ako sa may lihim na karanasan, na nais ko din share sainyo,

Sampung taon na kaming kasal noon ni Robert at mayroon kaming dalawang anak na nasa high school na.

Nakilala ko si Robert noong 20 years old pa lang ako sa isang seminar. Dahil sa hirap ng buhay at pag-iwan sa amin ng aming ina, maaga akong nagtrabaho. Ang tatay ko naman ay laging lasingero, kaya nang makilala ko si Robert, sumama agad ako sa kanya.

Dahil pareho kaming bata at mapusok, kay Robert ko naranasan ang lahat ng firsts ko. Noong una ay nahihiya pa ako, pero dahil sa galing niya at nabuntis agad ako. Pero habang lumilipas ang panahon, lalo na nang lumaki na ang mga bata, naging routine na lang ang lahat. Mabait si Robert, masipag, at maasahan sa bahay, pero pagdating sa k**a, parang may kulang na para sa akin.

Isang araw, habang tinutulungan ko ang anak ko sa kanyang term paper, napadpad ako sa isang website na puno ng pop-ups. Hindi ko agad naisara ang isang window dahil sa litratong nakita ko: isang babaeng busy sa pagkain sa isang malahiganteng pag ng lalaki. Doon nag-umpisa ang lahat sa imagination ko,

Naging hobby ko na ang mag-surf sa net para manood ng corn. Kahit sa trabaho ay ginagawa ko ito tuwing free time. Kapag nagtat@lik kami ni Roberto, ipinipikit ko ang aking mga mata at ini-imagine na ang mga lalakeng nakikita ko sa screen ang kasama ko. Pero kahit anong gawin ko, hindi ako makuntento dahil pakiramdam ko ay masyadong mali*t ang kay Robert kumpara sa mga napapanood ko.

Doon na ako Pumasok ako sa isang chatroom para sa mga babaeng naghahanap ng extrang ligaya. Doon ko nakilala si Ernie, isang Amerikanong businessman na base sa Pasay. Nakakaintindi siya ng Tagalog kaya naging madali ang usapan. Sa YM kami nagpatuloy ng pag-uusap.

Minsan, sa sobrang in*t ng katawan ko dahil sa mga pictures na pinapadala ni Ernie, nagawa kong gumamit ng mal@mig na eegpl@nt mula sa ref para makar@os Kinabukasan, tawa ako nang tawa habang pinapanood si Robert na kinakain ang t@long na ginamit ko kagabi bilang ulam niya sa almusal, tortang t@long,

Minsan Nagpadala si Ernie ng video kung saan sinusukat niya ang kanyang al@ga gamit ang ruler at doon ako tuluyang na-hook. Nagkataon namang luluwas ng Laguna sina Robert at ang anak ko para dumalaw sa k**ag-anak.

Sabado ng umaga, matapos silang umalis, dumiretso ako sa isang bayview hoted . Pagdating ko sa lobby, agad kong nakilala si Ernie. Gentleman siya; nag-lunch muna kami at nag-wine para ma-relax ako. Pagkatapos, umakyat na kami sa kanyang kwarto.

Pagpasok sa kwarto, agad niyang isinabit ang "Do Not Disturb" sign at ni-lock ang pinto. Malaki ang kwarto at may malambot na k**a. "I’ll take a shower first, honey, (ang tawag niya sa akin) paalam niya.

Doon na nagsimula ang lahat. Tinanggal ni Ernie ang kumot at sa unang pagkakataon, nakita ko nang live ang al@ga niyang dati ay sa pictures ko lang nakikita. Mas mal@ki at mas mat@ba ito sa personal kaysa sa inakala ko. Napalunok ako;, ang pangarap kong makat*kim ng malaking troso ay nasa harap ko na.

Sinungg@ban niya ako ng halik, . Ramdam na ramdam ko ang bigat at laki ng kanyang katawan habang nasa ibab@w ko siya. Hindi siya naging rough gaya ng kinatatakutan ko; dahan-dahan niyang ginalugad ang bawat p@rte ng kat@wan ko, na tila ba ninanamnam ang bawat sandali.

Nang magsimula na ang tunay na aksyon, doon ko naramdaman ang pagkakaiba. Ang bawat pagpasok ni Ernie ay puno at siksik, bagay na hindi ko kailanman naramdaman kay Robert. Halos mawalan ako ng hininga sa tindi ng sar@p. Ang lahat ng mga pinanood ko sa online at ang mga ginagawa ko gamit ang gulay ay walang-wala sa tunay na nararanasan ko sa mga oras na iyon.

"You like it, honey?" bulong ni Ernie habang patuloy sa kanyang ritmo. Wala akong naisagot kundi mga ung*l Ramdam ko na abot hanggang dulo ang bawat pag-arangkada niya. Paulit-ulit akong nilab@san, isang bagay na bihira mangyari sa amin ng asawa ko kahit ilang rounds pa kami.

Matapos ang halos dalawang oras na bakbakan, pareho kaming hingal na hingal na nakahiga sa k**a. "I told you, I'll satisfy you," nakangiting sabi ni Ernie. Nanlata ang buong katawan ko, pero ang isip ko ay punong-puno ng kaisipang sa wakas, natupad na ang aking pinaka-wild na pantasya.

Kinabukasan, bago umuwi ang mag-ama ko mula sa Laguna, maaga akong nakauwi sa bahay at nagkunwaring pagod galing sa trabaho. Pagdating ni Robert, may dala silang pasalubong na kakanin at prutas. "Ma, pagod ka ba? Mukhang puyat ka ah," puna ni Robert habang hinahalikan ako sa pisngi.

"Oo dad, dami kasing ginawa sa opisina," alibi ko, habang sa loob-loob ko ay sariwa pa rin ang pakiramdam ng pag-angkin sa akin ni Ernie. Kumain kami ng hapunan nang masaya, at habang tinitingnan ko ang asawa ko, alam kong mananatili itong isang lihim na dadalhin ko habang-buhay, ang gabi kung saan ang aking mga "online fantasies" ay naging isang napakainit na reyalidad.

Lumipas ang mga linggo at naging mas komplikado ang buhay ko. Hindi na natapos sa isang beses ang pagkikita namin ni Ernie sa hotel. Tuwing sasabihin ko kay Robert na may overtime ako sa opisina, ang totoo ay nandoon ako sa piling ng kano, tinutupad ang lahat ng mga wild na eksenang napapanood ko lang dati sa screen.

Naging master na ako sa pagpapanggap. Kapag nasa bahay, ako ang perpektong asawa na nagluluto at nag-aasikaso sa mga anak. Pero kapag hawak ko na ang phone ko at ka-chat si Ernie, nagiging ibang tao ako. Ang dating "gulay" sa ref na ginagamit ko pang-par@os ay kinalimutan ko na, dahil nahanap ko na ang hinahanap kong tunay na satisfaction.

Isang gabi, habang magkatabi kami ni Robert sa k**a, bigla siyang naglambing. "Ma, parang iba ka na ngayon.

parang mas ganado ka," sabi niya habang nakayakap. Napangiti lang ako. Hindi niya alam na ang ganang" nakikita niya ay dala ng adrenaline at ng sikretong ugnayan namin ni Ernie.

Pero hindi rin naging madali ang lahat. Minsan, habang nag-pi-print ang anak ko ng assignment, muntik na niyang makita ang notification ng YM sa desktop. Buti na lang at mabilis ang reflexes ko at na-minimize ko agad ang window. Doon ko na-realize na delikado ang pinasok ko.

"Ma, bakit parang laging abala ka sa computer?" tanong ng anak ko isang hapon. "Ah, may inaayos lang na reports para sa boss ko, nak," alibi ko habang mabilis na ni-clear ang history at favorites ng browser ko.

Sa kabila ng kaba, hindi ko magawang itigil. Ang bawat pagkikita namin ni Ernie ay parang dr*g na nakaka-adik. Alam kong may kasalanan ako kay Robert, na isang napakabait na asawa, pero sa bawat oras na kasama ko si Ernie, pakiramdam ko ay doon ko lang nararanasan ang tunay na climax ng buhay ko.

Mananatili itong untold story ko. Habang masaya ang pamilya namin sa paningin ng iba, mananatiling nakatago sa ilalim ng aking daster ang mga alaala ng init at laki ng ligayang naranasan ko sa piling ng iba.

Ang mahalaga, walang nasasaktan sa labas, at nananatiling "perfect" ang mundo namin ni Robert kahit na sa loob ko, alam kong may isa akong malaking sikretong hinding-hindi ko ipagtatapat.

Ngunit hindi habang-buhay ay madaling itago ang apoy, lalo na kung ang init nito ay nagsisimulang tumupok sa iyong konsensya. Isang gabi, habang mahimbing ang tulog ni Robert, tumunog ang cellphone ko. Isang text galing kay Ernie:
"I miss you, honey. When is the next round?"

Dali-dali kong kinuha ang phone at naramdaman ko ang panginginig ng aking mga k**ay. Napatingin ako sa mukha ni Robert, n, napakabait, at walang kaalam-alam na ang asawang katabi niya ay galing lang sa k**a ng isang dayuhan. Doon ako tinamaan ng matinding kaba. Paano kung magk**ali ako?

Paano kung ang perfect naming pamilya ay gumuho dahil lang sa isang malaking pantasya?

Isang hapon, habang nag-aayos ako ng gamit sa kwarto, biglang pumasok ang anak ko. "Ma, pahiram ng phone mo, lowbat ako eh, may itetext lang ako kay Art," sabi niya. Halos tumalon ang puso ko sa lalamunan ko. Nandoon ang mga pictures ni Ernie!

"Ah, eh, gamitin mo na lang 'yung landline, nak! Lowbat din ako," mabilis kong sagot habang mahigpit na hawak ang phone sa likod ko. Tiningnan ako ng anak ko nang may pagtataka. "Ok ka lang ba, Ma? Kanina ka pa parang balisa." Ngumiti lang ako nang pilit at pinalabas na siya. Pagkasara ng pinto, agad kong binura ang lahat, ang mga photos, ang mga messages, at pati ang YM app sa phone ko.

Doon ko narealize na ang satisfaction" na nakuha ko kay Ernie ay may kapalit na sobrang mahal: ang aking kapayapaan. Kahit gaano kasarap ang karanasan sa hotel, hindi nito kayang tapatan ang sarap ng pagtulog nang walang itinatagong sekreto.
Nag-text ako kay Ernie sa huling pagkakataon: "Ernie, I'm done. Don't contact me again. I'm choosing my family." Pagkatapos noon, blinock ko ang kanyang numero at binura ang email account na ginagamit namin.

Pag-uwi ni Robert nung gabing 'yun, sinalubong ko siya ng mahigpit na yakap.
"O, bakit parang sobrang lambing mo naman ngayon?" biro niya.

"Wala lang dad, narealize ko lang kung gaano ako kaswerte sa inyo," sagot ko habang nakasandal sa dibdib niya. Maaaring hindi kasing-laki o kasing-tindi ng sa kano ang maibibigay ni Robert, pero ang pagmamahal at seguridad na nararamdaman ko sa piling niya ay sapat na.

Mula noon, nag-focus na lang ako sa pagiging asawa at ina. at ang mga corn sites ay hindi ko na muling binisita. Ang lihim na 'yun ay ibinaon ko na sa limot. Natutunan ko na ang tunay na climax ng buhay ay hindi nakukuha sa laki, kundi sa laki ng respeto at tapat na pagmamahal sa loob ng sariling tahanan.

Namuhay kaming masaya, at sa pagkakataong ito, wala nang halong pagpapanggap.
Dumaan ang mga buwan at naging maayos ang lahat sa aming pamilya, pero alam niyo naman ang tadhana, mahilig magbiro. Akala ko ay tuluyan ko nang nabaon sa limot si Ernie, pero isang araw, habang naglalakad ako sa mall kasama si Robert, bigla kaming may nakasalubong na pamilyar na mukha.

Sa gitna ng crowd, nakita ko si Ernie. Nanigas ang buong katawan ko at naramdaman ko ang biglang pag-init ng aking mukha. Napansin din siya ni Robert dahil sa tangkad at laki niya.

"Ma, tignan mo 'yung kano, ang laki 'no? Parang businessman," puna ni Robert habang naglalakad kami palapit sa direksyon ni Ernie.

Nagkatitigan kami ni Ernie. Nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata, pero bilang isang gentleman, ngumiti lang siya nang tipid at tumango, na tila ba isang estranghero lang ako. Hindi niya ako kinausap o binati, isang bagay na ipinagpasalamat ko nang husto.

Noong sandaling iyon, naramdaman ko ang sobrang takot, takot na baka sa isang iglap ay gumuho ang lahat ng inayos ko.

Pagauwi namin, hindi ako makapagsalita nang maayos. "Ma, okay ka lang? Parang nakakita ka ng multo kanina sa mall," tanong ni Robert habang nasa taxi kami.
"Napagod lang siguro ako sa lakad natin, Dad," alibi ko habang nakatingin sa labas ng bintana.

Nang gabing iyon, habang mahimbing ang tulog ni Roberto, tinitigan ko ang aking asawa. Naisip ko, ang mga chat sa YM, at ang kwarto sa Bayview. Lahat 'yun ay bahagi na ng madilim kong nakaraan. Sa huling pagkakataon, huminga ako nang malalim at nagpasya: hinding-hindi ko na hahayaan na ang isang panandaliang sarap ay sumira sa sampung taon naming pagsasama.

Simula noon, mas naging tapat ako. Wala nang hidden apps, wala nang lihim na history. Ang "perfect" family namin ay hindi na lang basta image sa labas, kundi naging totoo na sa loob ng aming puso. Namuhay kaming masaya nina Robert at ng aming mga anak, dala ang aral na ang pinak**alaking kaligayahan ay matatagpuan sa piling ng taong tunay na nagmamahal sa iyo, gaano man ka-simple ang buhay niyo.

Lumipas ang ilang buwan matapos ang hindi inaasahang pagkikita namin ni Ernie sa mall. Bagama’t naging maayos ang lahat sa aming bahay, may isang katotohanang unti-unting lumilinaw sa aking isipan: hindi ko na kayang tingnan si Robert nang hindi ko naaalala ang aking mga nagawa

Isang gabi, , nagpasya akong magpakatotoo. Hindi para sirain ang aming pamilya, kundi para bigyan ang aming mga sarili ng pagkakataong huminga nang malaya.
Inamin ko ang lahat kay Robert, mula sa pagkapadpad ko sa mga corn sites, ang ugnayan namin ni Ernie, hanggang sa mga nangyari sa amin ni ernie, pakiramdam ko nabunutan ako ng nakagadan sa dibdib ko, ng masabi ko ang totoo,
Hindi nagwala si Robert. Sa halip, nakita ko ang isang malalim na lungkot sa kanyang mga mata.

"Sana nagsabi ka, Ma. Sana nagawan ko ng paraan kung ano ang kulang sa akin
Sana hindi tayo umabot sa ganito," ang tanging nasabi niya.

Sa gabing iyon, pareho kaming umiyak, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa pagtanggap na ang aming relasyon ay matagal na palang may lamat na hindi na kayang tapalan ng kahit anong pagsisisi.

Nagdesisyon kaming maghiwalay ng landas sa pinak**apayapang paraan. Ipinaliwanag namin sa aming mga anak ang sitwasyon sa paraang maiintindihan nila. Hindi naging madali, pero dahil mahal namin sila, siniguro naming mananatili kaming magulang sa kanila kahit hindi na kami magkapiling sa iisang bubong.
Si Roberto, Nag-decide siyang tanggapin ang isang job offer sa ibang bansa para magkaroon ng bagong simula. Doon niya nahanap ang katahimikan at ang pagkakataong muling buuin ang kanyang sarili.

Ang mga Anak namin Nanatili sila sa Pilipinas para tapusin ang kanilang pag-aaral, na may suporta mula sa aming dalawa. Naging mas matatag sila at mas nauunawaan ang reyalidad ng buhay.

Ako Nagpokus ako sa aking trabaho at sa pagpapagaling ng aking sariling pagkatao
Makalipas ang ilang taon, nagkaroon kami ng pagkakataong magkita-kitang muli sa graduation ng aming panganay. Wala nang pait, wala nang kaba, at wala nang mga lihim. Nagk**ayan kami ni Robert nang may ngiti, isang ngiti ng dalawang taong naging bahagi ng buhay ng isa't isa, nagk**ali, ngunit natutong bumangon at magpatawad.

Ang bawat isa sa amin ay may kanya-kanya nang landas na tinatahak. Malayo man sa isa't isa, baon namin ang mga aral ng nakaraan. Napatunayan namin na ang isang magandang ending ay hindi laging nangangahulugang kailangang manatiling magkasama; minsan, ang pinak**agandang wakas ay ang pagbibigay ng laya sa bawat isa upang mahanap ang tunay na kapayapaan at kaligayahan,
Sa kasalukuyan kuya jay, may asawa si Robert sa ibang bansa, may dalawa na din siyang anak, madalas naman nag uusap sila ng mga anak namin at nagpapadala ng support,

Ako naman simula noon naghiwalay kami ni Robert, hindi ko alam pero nakita ko na lang ang sarili nasa pintuan na ng room ni ernie, oo kuya jay, bumalik ako kay ernie na matagal na pala niya akong hinintay, doon ko rin sya nakilala ng husto, divorced na sila ng exwife nya at mas gusto nyang manatili dito sa pilipinas,

Nagsama kami ni ernie bilang mag asawa, nag anak din kami ng isa, hindi man nya ako mapakasalan dahil kasal parin kami ni Robert, masaya masaya naman kami, at masasabi ko na hindi na ito pantasya, hindi na ako maghahanap ng mala torso, dahil nasa akin na ngayon, araw araw, pinadama sa akin ni ernie ang pagmamahal nya sa akin at ako naman ay walang pagsildan ang kaligayahan dahil puno puno ang pagkatao ko,

Ang sarap kuya, (charoot).

Maraming salamat kuya pakikinig sa akin, more power po sayo.

Dear Kuya - NABUNTIS AKO NG ISANG MAY-ASAWANG LALAKI, AT IPINANGANAK KO ANG ISANG SANGGOL NA MAY DOWN SYNDROME 😮🥹⚠ AKALA...
09/05/2026

Dear Kuya -

NABUNTIS AKO NG ISANG MAY-ASAWANG LALAKI, AT IPINANGANAK KO ANG ISANG SANGGOL NA MAY DOWN SYNDROME 😮🥹⚠ AKALA KO SISIRAIN AKO NG ASAWA NIYA NANG MAGPADALA AKO NG MENSAHE… PERO ANG ISINAGOT NIYA AY ISANG KATOTOHANAN NA HALOS MAGPATIGIL SA PAGHINGA KO. 😱⚠

Anim na buwan akong tinawag ni Mark na “sweetheart.”

Paulit-ulit niyang sinasabing mag-isa lang siyang nakatira.

Ang dahilan daw kung bakit hindi niya ako nakikita tuwing weekend ay dahil inaalagaan niya ang may sakit niyang ina.

At ako naman, tanga at umiibig, naniwala.

Nakilala ko siya sa isang opisina sa Manhattan. Lagi siyang amoy mamahaling pabango, plantsado ang polo, at sariwa ang kasinungalingan.

Isa siya sa mga lalaking nagbubukas ng pinto ng kotse para sa’yo, nagte-text ng “good morning, beautiful,” pero hindi kailanman sumasagot sa video call pag lampas alas nuwebe ng gabi.

Dapat naging suspicious ako.

Dapat tumakbo na ako palayo.

Pero kapag umiibig ka, kahit red flag mukha lang dekorasyon ng Pasko.

Pagkalipas ng anim na buwan, limang pregnancy test ang ginawa ko sa banyo ng apartment ko.

Lahat positive.

Naupo ako sa malamig na sahig habang nanginginig ang mga k**ay ko at nag-message sa kanya:

“Mark, kailangan kitang makausap. Urgent.”

Pumunta siya nang gabing iyon.

Pagkakita niya sa test, nawala ang charming niyang ngiti.

“Kailangan ko ng oras, Emily,” sabi niya nang hindi man lang ako hinawakan. “Masyado itong mabigat.”

Ang ibig sabihin pala ng “oras” ay pagkawala.

Diretso voicemail ang mga tawag ko.

Seen lang ang messages ko.

At habang lumalaki ang tiyan ko, naging multo siya.

Noong twenty weeks na ako, hinawakan muna ng doktor ang k**ay ko bago nagsalita.

Doon pa lang natakot na ako.

“Emily, may Down syndrome ang baby mo.”

Noong una, hindi ako umiyak.

Tinitigan ko lang ang ultrasound screen, ang maliit na galaw sa loob ko, at nakonsensya ako dahil natatakot ako.

Pero kalaunan, umiyak ako sa Uber.

Umiyak ako sa k**a.

Umiyak ako habang hawak ang maliliit na dilaw na damit na nabili ko na para sa baby.

Sinulatan ko ulit si Mark:

“Kailangang malaman ng anak mo na umiiral ka.”

Walang sagot.

Pagkaraan ng isang linggo, dumating ang kaibigan kong si Lauren sa apartment ko na parang galing sa burol.

“Emily, umupo ka.”

“Huwag mong sabihin.”

“May asawa si Mark.”

Parang binuhusan ako ng kumukulong tubig.

Ipinakita ni Lauren ang Facebook profile ni Sarah.

At naroon siya.

Kasama si Sarah.

Kasama ang dalawa nilang anak.

Kasama ang golden retriever nila.

May mga litrato sa Maui, birthday cakes, at isang post na nagsasabing:

“Salamat sa sampung taon, mahal ko.”

Sampung taon.

Sampung taon na silang kasal.

At ako? Buntis sa anak niya na parang isang tanga, nakakulong sa kwentong ninakaw pala mula sa ibang babae.

Nang ipanganak si Matthew, nagbago ang lahat.

Napakaliit niya. Napakainit ng katawan niya. At ang almond-shaped niyang mga mata ay tumingin sa akin habang mahigpit ang hawak niya sa daliri ko na parang sinasabing:

“Kapit lang, Mommy. Mahirap ang paglalakbay natin.”

At totoong mahirap nga.

Diapers.

Gatas.

Check-up.

Mga test.

Therapy.

Mga gabing walang tulog.

At bayaring patong-patong.

Work-from-home ako habang isang k**ay ang nasa keyboard at isa ang nagpapaduyan sa crib.

Samantalang si Mark? Nagtatago na parang daga.

Isang gabi, habang natutulog si Matthew sa dibdib ko at nakalatag ang bill ng pediatrician sa mesa, ginawa ko ang bagay na ipinangako kong hindi ko gagawin.

Hinahanap ko si Sarah online.

Ang profile picture niya ay nakangiti siya sa Brooklyn habang may hawak na kape—mukha ng babaeng walang ideyang malapit nang gumuho ang buhay niya.

Sinulatan ko siya:

“Hi Sarah. Ako si Emily. May tatlong buwang gulang akong baby. Anak siya ng asawa mong si Mark. Hindi ko alam na may asawa siya. Nung nalaman niyang buntis ako, iniwan niya kami. Ipinanganak ang anak ko na may Down syndrome at mag-isa lang ako. Hindi ko gustong saktan ka, pero kailangan ko ng tulong. Pasensya na kung ako pa ang nagsasabi nito sa’yo.”

Sinamahan ko iyon ng litrato ni Matthew.

Pagkatapos ay pinatay ko ang cellphone ko.

Pakiramdam ko masusuka ako sa takot.

Kinabukasan, alas nuwebe ng umaga, may kumatok sa pinto.

Binuksan ko iyon nang naka-pajama, magulo ang buhok, at may mantsa pa ng gatas ang damit ko.

Si Sarah iyon.

Naka-sunglasses siya, jeans, puting t-shirt, at may dalang mga shopping bag.

Namumula ang mga mata niya.

Pero hindi siya sumigaw.

Mas lalo akong natakot doon.

“Emily?” tanong niya.

Tumango ako.

“Ako si Sarah. Pwede ba akong pumasok?”

Parang zombie akong tumabi para makapasok siya. Inilapag niya ang mga bag sa mesa at tumingin sa maliit kong apartment.

Pagkatapos ay tinanggal niya ang sunglasses niya.

Magdamag siyang umiyak.

“Una sa lahat,” sabi niya, “gusto kong makita ang baby na naglantad sa asawa ko.”

Hindi ko alam ang sasabihin.

Kinuha ko si Matthew.

Pagkakita ni Sarah sa kanya, bigla siyang umiyak.

Napakalambing ng pagkakahawak niya sa anak ko kaya nabasag ang depensa ko.

“Oh, ang ganda mong bata…,” bulong niya. “Duwag ang tatay mo, pero inosente ka.”

At doon ako tuluyang bumigay.

Umiyak ako na parang hindi siya asawa ng lalaking nanloko sa akin.

Parang siya lang ang taong tunay na nakaintindi.

Umupo si Sarah habang karga si Matthew.

“Halos buong gabi kong hinalungkat ang cellphone ni Mark,” sabi niya. “Nakita ko ang lahat.”

Mga message.

Mga deleted calls.

Mga litrato.

Mga kasinungalingan.

Pati isang hidden folder na nakapangalan sa akin.

“Hindi ko alam na may asawa siya. Sumusumpa ako.”

“Alam ko,” putol niya. “Niloko ka niya gaya ng panloloko niya sa akin.”

Huminga siya nang malalim.

Tumingin kay Matthew.

Pagkatapos ay sa akin.

“Ginising ko siya kaninang alas sais ng umaga. Ipinakita ko sa kanya ang message mo at ang picture.”

“Ano’ng sinabi niya?”

Mapait siyang tumawa.

“Umiyak siya. Lumuhod. Sinabing ‘pagkak**ali’ lang daw ito. Hindi raw niya alam kung paano lalabas sa sitwasyon. Mahal daw niya ako, pero… nalito rin daw siya sa’yo gaya ng pagkalito niya sa sarili niya.”

Napal clenched ang mga k**ao ko.

“Pinalayas ko siya,” sabi niya.

Natigilan ako.

“Ano?”

“Nasa hotel man siya o bahay ng nanay niya, wala akong pakialam. Kinausap ko na rin ang pinsan kong family lawyer. Magbabayad si Mark ng child support. At kapag nagtago siya, ako mismo ang maglalantad sa kanya.”

Muli akong napaiyak.

“Bakit mo ako tinutulungan? Dapat galit ka sa akin.”

Tumingin si Sarah kay Matthew.

Inayos niya ang kumot nito.

“Dahil tatlong taon na ang nakalipas, nawalan ako ng baby,” mahina niyang sabi. “At ang sinabi lang ni Mark ay: ‘Magkakaroon pa tayo ng iba.’”

Tumahimik kami.

“Pero hindi na kami nagkaroon pa, Emily.”

Parang may mabigat na humawak sa dibdib ko.

“At ngayon nalaman kong may baby pala… sa ibang babae. At iniwan din niya.”

Hindi ako makapagsalita.

Dahan-dahang tumayo si Sarah at nagsimulang maglabas ng mga gamit mula sa mga bag:

Diapers.

Gatas.

Damit pambata.

Laruan.

At isang folder ng mga dokumento.

“Para sa’yo ito,” sabi niya. “At mga kopya rin ito.”

“Mga kopya ng ano?”

Iniabot niya sa akin ang folder.

Nanginginig ang k**ay niya.

“Ng mga nakita ko sa drawer ni Mark.”

Binuksan ko iyon.

Resibo ng wire transfer.

Pangalan ko ang nakalagay.

Pero wala naman akong natanggap na pera.

Sa susunod na pahina:

Mga bill mula sa private clinic.

Mga petsa ng appointments ko.

Address ko.

Mga litrato ko sa ospital.

Natuyo ang bibig ko.

“Sarah… ano ito?”

Tumingin siya sa akin, puno ng galit ang mga mata.

“Emily, hindi nawala si Mark nang malaman niyang buntis ka.”

Parang bumuka ang lupa sa ilalim ko.

Mahigpit niyang niyakap si Matthew.

“Matagal na niyang alam ang tungkol sa baby mo… at may mas malala pa akong hindi nasasabi sa’yo.”

Itutuloy sa comments 👇

Dear Kuya - 10 years ago, may girlfriend ako, she was the love of my life.. Simula HS hanggang college magkasama kami. L...
07/05/2026

Dear Kuya -

10 years ago, may girlfriend ako, she was the love of my life.. Simula HS hanggang college magkasama kami. Literal na sabay kami lumaki. Siya na yung alam kong pakakasalan ko, walang duda.

Pag-graduate namin, doon na nag-iba lahat. Siya may work agad sa medical field ako wala. Hindi ako makahanap kasi ang gusto ko talaga mag-business. Alam ko risky, pero yun yung pinanindigan ko. Problema, habang nangangarap ako, siya yung gumagastos. Hindi naman siya nagrereklamo sa umpisa, pero ramdam ko na.

Hanggang sa nag anniversary kami kumain kami sa labas tapos sinabi niya na mismo sakin na pagod na siya. Gusto niya rin daw maranasan yung hindi siya nagtitipid, yung may nagbibigay naman sa kanya. Hindi ko siya masagot noon kasi totoo naman. Wala talaga akong maibigay kasi nag sstruggle talaga ako non dahil ayokong maging empleyado. Ego na din siguro.
Pinagpalit niya ako sa lalaking may sasakyan, may pera, tandang tanda ko pa nag nnetworking sa uno yung lalaki na pinagpalit niya sakin.

Sobrang sakit pero wala akong nagawa. Dun ako natauhan nagsimula akong magtrabaho kahit ayaw ko.

After nun, nakilala ko yung partner ko ngayon.
Hindi siya flashy, hindi maarte, pero siya yung naniwala sakin kahit walang wala ako. Hanggans sa nakaipon kami nag risk kami sa negosyo. Nagtayo kami ng unang sabon station. Full support niya ako.. May time pa na siya yung bumubuhay samin pero kahit kelan hindi niya ako pinaramdam na pabigat ako.

Fast forward ngayon, 2026 na. May sasakyan na ko, may bahay na, 8 branches ng negosyo. Malayong malayo sa buhay ko non, pero malayo pa sa goal namin. Ngayon, kaya ko na ibigay lahat sa partner ko.

Kaso eto na nga, last week, nakita ko yung ex ko sa coffee shop. Biglaan lang. Pagbaba ko ng sasakyan, nagkatinginan kami. Isang segundo lang pero iba yung tibok ng puso ko nung nakita ko siya. Pumasok ako, nag-take out lang, hindi ko siya pinansin. Pero pag-uwi ko, hindi ako mapakali.

Tapos nagchat siya.
Sabi niya, “Uy, snobbers ka na pala ngayon ha. Porket naka sasakyan ka na"

Nag-reply ako. Hanggang sa nagkamustahan, nagkwentuhan. Sa medical field padin siya, single, "alipin ng salapi" eka nga niya. Hanggang sa naging deep yung usapan namin. Sinabi niya na nagsisisi siya na hiniwalayan niya ako. Etc.. Nag vc pa kami tapos umiiyak siya..

Ewan ko, parang lahat ng nararamdaman ko sakanya bumalik.

Alam ko mali. Alam ko dapat tigilan ko. May partner ako ngayon na hindi ako iniwan nung wala akong maibigay.

Pero hindi ko maintindihan sarili ko kung bakit yung taong iniwan ako, siya pa rin yung gusto ko.

Minaliit niya ako non at inisip na wala akong mararating. Alam ko dapat akong magalit sakanya pero nung nakita ko siya, parang lumambot puso ko.

Hindi ko alam kung anong mas pipiliin ko. Yung totga ko or yung babae na sinuportahan ako mula zero.

L1HIM NAMIN NG KAIBIGAN NG BOYFRIEND KODear Kuya,Hindi ko akalaing darating ako sa puntong… ako na pala yung taong kinai...
06/05/2026

L1HIM NAMIN NG KAIBIGAN NG BOYFRIEND KO

Dear Kuya,

Hindi ko akalaing darating ako sa puntong… ako na pala yung taong kinaiinisan ko dati.

Tawagin niyo na lang akong “Marcy,” 28 years old.

May boyfriend ako noon.

Tawagin natin siyang “Kent.”

Matagal na kami. Hindi perpekto, pero pinili namin ang isa’t isa araw-araw.

Hanggang sa nagkaroon siya ng bagong barkada sa trabaho.

Doon ko nakilala yung isa sa kanila.

Tawagin na lang natin siyang “Luis.”

Sa una, wala lang.

Friendly. Masayahin. Madaling kausap.

Madalas kaming magkakasama, group hangouts, inuman, gala.

Hanggang sa napansin ko…

kahit maraming tao, parang kami lang ang nagkakaintindihan.

Mga tinginan. Mga biro na kami lang ang nakaka-gets.

Pinilit kong balewalain.

Kasi may boyfriend ako.

At kaibigan siya ng boyfriend ko.

Pero habang tumatagal…

lalo lang naging malapit.

Hanggang sa naging lihim.

Hindi agad may nangyari.

Pero may mga bagay na hindi na dapat ginagawa.

Late-night chats.

Personal na usapan.

Atensyong hindi ko na dapat binibigay.

Hanggang sa dumating yung gabing kami lang ang natira.

Tahimik.

At doon tuluyang tumawid ang linya.

Isang desisyon.

Isang pagkak**ali.

Na naulit.

At doon ako tuluyang naging taong hindi ko gustong maging.

Hindi na ako yung girlfriend na tapat.

Ako na yung lihim.

Ako na yung dahilan kung bakit may masasaktan.

At ang pinak**asakit…

alam kong may tiwala sa’kin yung boyfriend ko.

Kaya heto ako ngayon, Yours Truly…

Nahihiya sa sarili ko…

at natatakot sa katotohanan na ako mismo ang sumira ng relasyon ko.

Sabihin niyo nga sa’kin…

Paano ka babangon mula sa pagkak**aling ikaw mismo ang gumawa?

At may karapatan pa ba akong humingi ng panibagong simula?

Yours Truly,
Marcy

Dear Kuya - TINURUAN NI PASTOR NA TAWAGIN SIYANG PAPA NG ANAK KO, HE ALSO SAID SOMETHING NA MADE ME RETHINK MY MARRIAGE…...
06/05/2026

Dear Kuya -

TINURUAN NI PASTOR NA TAWAGIN SIYANG PAPA NG ANAK KO, HE ALSO SAID SOMETHING NA MADE ME RETHINK MY MARRIAGE…

Hello, just call me Daisy, mid 20s. SKL, one of many stories about my roller-coaster life. Recently, I met someone na hindi ko in-e-expect. A man na ideal type ko. God-fearing, charismatic, sweet, funny, sobrang gaan kausap. We have a lot of interests in common and all.

At first, hindi ko naman inisip na mahuhulog ako sa kaniya. Na-meet ko na ideal man ko, pero hindi na puwede dahil…

[Read the continuation in the comment section below…]

UTANG NA NAUWI SA K4M@Dear Kuya - Hindi ko akalaing sa simpleng “utang” lang… mauuwi ako sa sitwasyong hindi ko na kayan...
06/05/2026

UTANG NA NAUWI SA K4M@

Dear Kuya -

Hindi ko akalaing sa simpleng “utang” lang… mauuwi ako sa sitwasyong hindi ko na kayang kontrolin.

Tawagin niyo na lang akong “Ralph,” 30 years old.

May asawa ako.

Tawagin natin siyang “Joy.”

Simple ang buhay namin. Hindi marangya, pero sapat.

Hanggang sa nagkaproblema ako sa pera.

Business na nalugi. Mga bayarin na sabay-sabay.

At sa desperasyon…

humiram ako sa kaibigan ng asawa ko.

Tawagin na lang natin siyang “Trina.”

Mabait siya. Hindi ako pinahirapan sa paghingi.

“Bayaran mo na lang kapag kaya mo.”

Akala ko doon matatapos.

Pero hindi.

Habang tumatagal…

napapadalas ang pag-uusap namin.

Mga follow-up sa utang.

Hanggang sa naging kumustahan.

Hanggang sa naging personal.

Hanggang sa naging lihim.

Hindi ko alam kung kailan nag-iba.

Kung kailan naging mali.

Pero isang araw…

may nangyari sa’min na hindi ko na kayang ipaliwanag.

At doon ako tuluyang nalubog.

Hindi ko na lang utang ang pera…

may utang na rin akong kasalanan.

Sa asawa ko.

Sa tiwala niya.

At sa sarili ko.

Mas lalo pang naging komplikado…

kasi habang tumatagal, hindi lang utang ang pinag-uusapan namin kundi yung lihim na pareho naming pinili.

At araw-araw, mas lalo akong nahahati.

Sa bahay, asawa.

Sa labas, may tinatagong kwento.

Kaya heto ako ngayon, Yours Truly…

Hindi alam kung paano babayaran ang bagay na hindi kayang tumbasan ng pera.

Sabihin niyo nga sa’kin…

Paano mo aayusin ang isang pagkak**ali na nagsimula sa utang…

pero nauwi sa panloloko?

Yours Truly,
Ralph

Dear Kuyaako si Jack, 28.Nabuntis ako sa pagkadalaga ko.May boyfriend ako noon. Akala ko siya na talaga. Syempre lahat n...
05/05/2026

Dear Kuya

ako si Jack, 28.

Nabuntis ako sa pagkadalaga ko.
May boyfriend ako noon. Akala ko siya na talaga. Syempre lahat naman tayo yun yung akala sa first love natin. Siya yung una kong pinakilala sa parents ko, siya yung kasama ko sa lahat ng plano.

Hanggang sa nabuntis niya ako, nung una paninindigan daw ako.
Hanggang sa isang araw, nawala nalang bigla.
Nag iwan ng sulat na mag aaral daw muna siya, na gusto niya magkaroon ng successful na buhay.. eh pano naman ako?

Ayun. Iniwan niya ako. Mag-isa. Buntis.
Grabe yung hirap. Lalo na sa pera. Yung tipong nagbibilang kami ng barya para lang may pambili ng gatas. Yung magulang ko, tumatanda na, pero kailangan pa rin magbanat ng buto dahil sakin.

Araw-araw may guilt.
Kasi alam kong nadamay ko sila.
Pero kinaya namin.

Lumaki yung anak ko na walang tatay. Ako lahat. Ako yung nanay, ako yung tatay. Kahit pagod na pagod na ako, wala akong choice kundi tumayo ulit araw-araw.

Hanggang sa may nakilala ulit akong lalaki.
Hindi ko na sasabihin pangalan niya.
Sa una, hindi ako naniwala agad. Kasi takot na ako. Pero iba siya.
Hindi siya nagmadali.
Tinanggap niya ako. Tinanggap niya yung anak ko. Binigyan pa niya vitamins, halos na luha pa ko dahil first time nag vitamins ng anak ko. Hindi niya talaga pinaparamdam na pabigat kami.

Unti-unti, bumalik yung tiwala ko.
Mas lalo pa nung naging close siya sa magulang ko. Lagi siyang dumadalaw, tumutulong sa bahay, nakikipagkwentuhan sa tatay ko, tinatawag niyang “Ma” yung nanay ko.

Sabi ng nanay ko, “Mukhang mabait yan.”
Doon ako bumigay.
Sabi ko sa sarili ko… siguro ito na yung reward ko sa lahat ng pinagdaanan ko.
Siguro ito na yung tamang tao.
Hindi ako naghanap. Siya yung dumating. Akala ko giginhawa na kami.

Pero mali pala ako.
Isang araw, may babaeng pumunta sa bahay.
Hindi ko siya kilala. Galit na galit. Sumisigaw.
Tinatanong ako kung ako ba yung kabit.

Hindi ko maintindihan nung una. Parang nag-freeze utak ko.
Hanggang sa na gets ko na. Asawa niya yung boyfriend ko.

Parang gumuho lahat sa isang segundo.
Hindi ako nakapagsalita.
Hindi ako makahinga.

Yung parents ko, nagulat. Nagalit. Hindi nila alam anong iisipin. Nadamay pa sila sa kahihiyan dahil sinabihan sila nung babae na nagpapalaki ng kabit.

Kahit hindi ko alam. Kahit niloko lang din ako.
Alam ko na nalungkot nanaman sila.

Yung lalaki?
Umalis ang &a&o. Hindi man lang ako hinarap at nagpaliwanag sa magulang ko.
Hindi man lang ako pinagtanggol. Parang wala lang sa kanya lahat. Parang hindi niya kami kilala.

Ilang araw akong tulala. Pero akala ko yun na..

Tapos neto lang napansin ko delayed ako.
Akala ko stress lang.
Nag shoppee ako ng PT. Ayun dalawang guhit. S**t buntis nanaman ako..
Doon ako tuluyang bumagsak.

Hindi na ako umiyak agad.
Parang wala nang lumalabas.
Kasi pagod na pagod na ako.
Hindi ko na alam kung saan magsisimula ulit.
Ipapaliwanag ko nanaman sa magulang ko na buntis ako at wala nanamang ama.
Magpapaliwanag nanaman ako sa magiging anak ko na wala na yung tatay niya.

At ako na naman…
mag-isa.
Minsan tinititigan ko yung anak ko habang natutulog.
Iniisip ko paano ko sasabihin sa kanya balang araw.
Na nagtiwala ulit si mama.
Na naniwala ulit si mama.
At nagk**ali ulit si mama.

Minsan naiisip ko na ipalaglag nalang.. pero ayoko..
Hindi ko na alam kung hanggang kailan ko kakayanin..
Pero isa lang sigurado ko, mahal na mahal ko tong dalawang anak ko.

Tuwing gabi naiiyak ako, pero naiisip ko.. kanino ba ako iiyak, eh nanay ako..

Para sa inyong dalawa to.

Address

Blk 3 Lot 19B Casimiro Northville
Baliuag
3006

Opening Hours

Monday 12pm - 12am
Tuesday 12pm - 12am
Wednesday 12pm - 12am
Thursday 12pm - 12am
Friday 12pm - 12am
Saturday 12pm - 12am
Sunday 12pm - 12am

Telephone

+639665784984

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Mga Storya ni Kuya posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Share