27/06/2026
De afgelopen dagen heb ik bewust even niets geplaatst.
Ik wilde eerst zeker weten dat mijn familie veilig was. Gelukkig heb ik inmiddels iedereen gesproken. Ze leven. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Maar tegelijkertijd breekt mijn hart.
Als half Venezolaanse voelt dit niet als een ramp ergens ver weg. Het voelt persoonlijk. Je ziet de beelden van ingestorte gebouwen, families die alles kwijt zijn, mensen die met blote handen zoeken naar geliefden onder het puin… en je weet dat Venezuela al jarenlang op de knieën ligt.
Na 27 jaar van een regime dat het land heeft uitgehold, zijn ziekenhuizen, infrastructuur en hulpdiensten nauwelijks voorbereid op een ramp van deze omvang. Juist daarom zijn de gevolgen zo verwoestend. Terwijl de reddingsoperaties doorgaan, wachten nog altijd ontzettend veel families in onzekerheid op nieuws over hun geliefden.
Wat misschien nog wel het meeste pijn doet, is dat het voelt alsof Venezuela telkens weer wordt teruggetrokken zodra er een klein beetje hoop ontstaat.
Iedere keer als je denkt dat het land langzaam weer overeind kan krabbelen, gebeurt er iets waardoor die hoop opnieuw wordt afgenomen.
Toch zie ik ook iets anders.
Ik zie landen die hulp sturen. Mensen die doneren. Vrijwilligers die dag en nacht zoeken. Mensen die laten zien dat menselijkheid nog altijd bestaat.
Maar we zijn er nog lang niet.
Venezuela heeft nu meer nodig dan medeleven. Het heeft onze hulp nodig.
Daarom wil ik je vragen: als je iets kunt missen, overweeg dan een donatie aan Rode Kruis. Elke bijdrage, groot of klein, helpt bij medische zorg, voedsel, schoon drinkwater en noodopvang voor mensen die in één moment alles zijn kwijtgeraakt.
Venezuela verdient eindelijk eens een kans om vooruit te kunnen kijken, zonder telkens weer te worden teruggeslagen.
Ik hoop dat de wereld het land ook deze keer niet alleen laat.
❤️🇻🇪
https://www.rodekruis.nl/persberichten/rode-kruis-opent-gironummer-5125-voor-slachtoffers-aardbeving-venezuela/