29/11/2021
Publicatie in de Stadskrant en de Havenloods over De Pijp
https://www.facebook.com/Gebied.Centrum/photos/basw.AboAqSGUgQMATP2N-uELp3UnlRbSfblq6pXv0FkvKhDOI8QZG04or_lmhQX9ld8jU8guRMcZbG4w_3PfHVWT0l7lxNljmPQ-tQtS60Q23i4XZ6C8BzH2tYh8pNaoTD7vYIF73Yym4Gz1zQpq5iIYa7QCZFhIJEjn3GVqNNjQKYwr9w/1599059870436025/?opaqueCursor=AbpeRT5O4a-U3qHwxmM8B8NM_Ykm3eK0vgwUnWahpQzD7G-TS5VLKBoUkGycGcL-MRLxzYT6hMLWGNlI3ZLXskdF8SmWDKosRvWr6bVX2o0-tE340zZ7gNxWW2bjkJUdoGmDND2X-vdgvlY0GNyDjVp_YXrK52QrE-Ge08kxRBz3e8SMfSa94bPuzoSgvnSIFaxuPNE0S1CDS1PoIoZnV7yNdDTNDHl9V4e_V0O5bT4T_88RMT_ACu-8TFonXnEhvs3ret-YskoJyGlZm1p4DtFKh2Ne5EL9qOHlPJThFRxl_puHxJ987-2bYpDXNc8zpg0KAb3PXhJpaJlawXFjSpF16dDOwT5f4LbUffczKkuBhhbxdgFcwYUL9jvaTmWqN35bDrEhbrivs8w4kilY6TE8ymAUoNjjX503U3huwFJV6e3KbbLplE9QqZpr3pwMspASOcuFXDJHUqm0upVoy7Ce5lstCZEG4a__D3F7gtS0rDXjRFmd0jlSJEYQltFfT6ggd3TTQFdQQmsQJQi0ZQT6sG0tPBLcPu4mnU1D0KjmHJV2HLZxiumIBzQ-9enydtI9wSMp1IHJiIZptM85rZUuCAzdCIc4XOcoF2gYdNZDf7KuNxaZ4MdLejBFMU6NKAFT-dFcRQqbtEAsSyPsGsFdKOfeA0Ep5rRs_rC9xsB-Y6T_zLNOqyyENH1Yj6HI_V086JCoNZCtBxjRtGZt0C5gc8gzfSjAGSsDMpv9bQHkaTNwn21QrEO8yD8itJCaKW7L0idr76LwtpsW3Ou5cywd_i96YzH4C7Fft4fww__X5MNgRS4FNV_ZDOHB8NlndCzNA6O0Pjhgmm5R3GQkxsBibqkm1EZuuquaXIDtfBCMRLKctvCVxd1_hWFb1uv4c1TaI6NN0Zqxz1ee4UpxIqKecNYgIgmtOibuhpHArLKXTjQzYVlr2imDnaUxr8KiSlCHtr2TDaxJMvf_GduFYBgwUDozWlo-SPCzV4wZ1gmwt6UrMwzNAI7z_9b-uzKBR-ZktyCXKEa4ird6Xf3VqGFEfV822NGPQJDX-q07J876mOgojvDPl3krHceW3Dwoah8
📰 De Stadskrant
----------
De Pijp, een van de best bewaarde geheimen van Rotterdam en ook weer niet
Het oudste restaurant van Rotterdam bevindt zich in het Oude Westen: “Bierhandel” De Pijp. En als je eigenaar Jilles van Werkhoven over zijn zaak hoort vertellen lijkt het niet alleen het oudste restaurant van Rotterdam, maar ook het restaurant met de rijkste geschiedenis van de stad en de bijzonderste gasten. Die variëren van buurtbewoners tot onze koning. Bevlogen loodst Jilles je van de ene anekdote via de andere door de geschiedenis van zijn restaurant. Van 1898 tot nu hang je aan zijn lippen.
Toch is het voor wat betreft het uiterlijk van de zaak een verborgen parel, want afgezien van een bescheiden uithangbordje met daarop De Pijp en een reclame voor Heineken duidt niets op de aanwezigheid van dit kleine, bijzondere restaurant. Ook de straat wekt niet de verwachting dat je er een drukbezocht horeca-etablissement vindt. De Gaffelstraat ligt onopvallend tussen de Nieuwe Binnenweg en de West-Kruiskade. Populairdere straten waar veel meer restaurants en kroegen in het oog springen. Desondanks is De Pijp drukbezocht. Dat is die ook altijd al geweest. ‘De Pijp is een van de best bewaarde geheimen van Rotterdam en ook weer niet,’ typeert Jilles van Werkhoven zijn zaak. ‘We ontvangen gasten van allerlei rangen, standen en gezindten. Zo is het altijd geweest en zo is het nog steeds. Mensen van binnen en buiten Rotterdam weten ons te vinden. Zeker ook buurtbewoners.
Maar inderdaad, reserveren wordt wel aanbevolen.’ Hij begint te glimlachen. ‘Begin jaren zeventig werd er op een avond aan de deur gebeld. Je kunt nu eenmaal nooit zomaar binnenlopen in ons restaurant. De zaak zat helemaal vol en de toenmalige eigenaar, Cor, liep naar de deur, opende het luikje en gaf kortaf te kennen dat er geen plek meer was. Met een klap sloot hij het luikje. Maar de persoon die had gebeld gaf niet op en belde opnieuw. Cor weer naar de deur, maar geïrriteerder nu. Opnieuw opende hij het luikje en zei: “We zitten vol.” Klap, luikje dicht. Daarop werd er voor de derde maal gebeld. Deze keer stuurde Cor zijn rechterhand Rinus erop af. Iets minder resoluut dan Cor opende nu Rinus het luikje, maar in plaats van de potentiële gast af te wimpelen, viel Rinus stil. Hij stond oog in oog met Mick Jagger. Die durfde Rinus toch niet zomaar te weigeren. Dus hield hij ruggenspraak met Cor. “Maar Cor, dat zijn de Rolling Stones.” Dat maakte Cor niet uit. “Nou en? We zitten vol. En nee hoor, dat vieze lange haar wil ik niet in m’n zaak.” Een paar jaar later zijn de Stones toch nog te gast geweest,’ lacht Jilles. ‘Maar toen hadden ze wel gereserveerd!’
Een van de vele opvallende attributen die de wanden van De Pijp sieren, is de fiets die achterin de zaak linksboven prijkt. Het is naast de vele foto’s aan de wanden een herinnering aan het verleden van het restaurant. ‘De Pijp werd in 1898 geopend aan de Gelderschekade bij het Witte Huis. Het was toen een bierhandel, vandaar ook de naam die we altijd gehouden hebben. Na een paar jaar werd er ook bier geschonken en er werden hapjes geserveerd. Zo werd het een populaire zaak die bezocht werd door studenten, kunstenaars, politici, artiesten, havenbaronnen… Maar ook de onbekende Rotterdammer, mensen uit de buurt. Tot 10 mei 1940. Toen werd ook De Pijp getroffen door het bombardement. Maar daar legde de toenmalige eigenaar zich niet bij neer. Aan de andere kant van het centrum vond hij een mogelijkheid om een doorstart te maken. In de Gaffelstraat bevond zich een oude fietsenstalling die leeg was doordat de Duitsers alle fietsen in beslag hadden genomen. Op één na. En die hangt nog altijd boven het herentoilet.’
Overigens was met de heropening van De Pijp aan de Gaffelstraat, de hinder van de bezetter geen verleden tijd. Ook hier werd het restaurant snel geliefd bij veel mensen en daar kregen de Duitsers lucht van. Die wilden daar ook hun voordeel mee doen en in de gezellige ambiance lekker eten. Jilles: ‘Dat zag de toenmalige eigenaar niet zitten, maar hij kon hen natuurlijk niet weigeren. Hij hoefde niet lang te broeden op een list. Hij serveerde mosselen, maar daar had hij zand doorheen gestrooid. Die Duitsers natuurlijk knarsetandend klagen. De eigenaar hoorde het begripvol aan maar legde uit: “dat heb je altijd met mosselen, als het gestormd heeft.” En met die uitleg dropen de soldaten af. Ze zijn nooit meer teruggekomen. Maar deze kleine daad van verzet, verklaart misschien waarom vanuit De Pijp het studentenverzet geboren werd. Die warme band met de studenten is gebleven. En nog ieder jaar organiseren we in het restaurant voorafgaand aan de officiële dodenherdenking met de studenten een eigen herdenking.’
Sinds 2012 is Jilles eigenaar van De Pijp. Hij leerde het restaurant kennen toen hij in 1989 in Rotterdam kwam wonen om er rechten te studeren. ‘Ik ben er blijven wonen, het beviel me in Rotterdam,’ vertelt hij. ‘Na mijn studie ben ik gaan werken als commercieel directeur voor Heineken in de regio Zuid-West Nederland. Dat was een mooie baan, maar toen ik er lucht van kreeg dat mijn voorganger John Mook na veertig jaar met pensioen wilde, ben ik met hem gaan praten over een mogelijke overname. Want De Pijp was ik blijven bezoeken, daar had ik iets mee. Binnen een half uur waren John en ik eruit. In november en december 2011 draaide ik twee maanden met hem mee en daarna draaide hij nog twee maanden met mij mee zodat de overdracht harmonieus verliep. Dat was belangrijk want de klanten moesten zich natuurlijk ook bij de nieuwe eigenaar thuis voelen. En dat is gelukkig het geval gebleken. De Pijp is blijven floreren.’
Sinds 2016 woont Jilles ook in de Gaffelstraat. ’s Ochtends maakt hij vaak een wandeling door de buurt en dat voelt hij zich rots op het Oude Westen en op zijn restaurant. ‘De Gourvernestraat, de West-Kruiskade, even door naar de Claes de Vrieselaan en dan weer terug het Oude Westen in. Dan ben ik aan het genieten. Ik ontspan me en verwonder me. Mooi vind ik dat. Ik ben een stadsmens en houd van de levendigheid en de diversiteit van deze wijk. Daarbij heb je hier alle voorzieningen waar ik behoefte aan heb. Je hebt er leuke winkels, alles is goed bereikbaar. Je loopt overal zo naartoe. Je hebt geen auto nodig. Voor wat betreft die diversiteit is De Pijp een afspiegeling van de buurt. Al die gasten in ons restaurant zie je terug in de wijk. En het restaurant is ook echt een deel van de gemeenschap. De buurt is merkbaar trots op het instituut De Pijp. Het Oude Westen heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld, maar De Pijp is een rustpunt gebleven. Het heeft allerlei stormen doorstaan: de wederopbouw, de hippietijd én de toename van het aantal restaurants in de buurt. Door authentiek te blijven is De Pijp tijdloos, maar toch met de tijd meegegaan.’
En de klanten blijven trouw aan het restaurant weet Jilles. ‘Soms blijven ze een paar jaar weg, maar dan zijn ze er weer. ‘On revient toujours a son premier amour. Ofwel, mensen keren altijd terug naar hun eerste liefde. Zelfs Willem Alexander is hier twee keer geweest, evenals Maxima. Ik denk dat komt doordat ook bekende mensen hier zichzelf kunnen zijn en discreet kunnen dineren. Als buurtbewoner kan het zomaar voorkomen dat je in de zaak zit te dineren met onze koningin. Het wordt alleen niet op prijs gesteld als je selfies wil maken met beroemdheden. Mobiele telefoons moeten in de tas of de broekzak blijven. Die passen nu eenmaal niet bij de nostalgische sfeer van De Pijp. Maar iedereen die onze omgangsvormen respecteert, is hier welkom. Zelfs The Rolling Stones.’
Foto: Arnoud Verhey
----------
De Stadskrant online lezen? Klik dan hier: http://bit.ly/Stadskrant
