26/05/2026
𝗭𝗘 𝗭𝗘𝗚𝗚𝗘𝗡 𝗗𝗔𝗧 𝗗𝗘 𝗞𝗢𝗘𝗥𝗦 𝗩𝗔𝗡 𝗠𝗔𝗡𝗡𝗘𝗡 𝗜𝗦.
Van verweerde werkpaarden met dijen als aambeelden en adem die ruikt naar bier, stof en zondagavond.
Van Kempische hardrijders die hun lichaam langzaam kapot trappen op de kasseien van de Draaiboom.
Mannen die koers voeren alsof het geen wedstrijd is, maar een strijd tegen God, tegen elkaar en tegen zichzelf.
Maar wie dat zegt…
heeft Annet Broeckx, The Iron Lady van de Elzenstraat, nooit het peloton uiteen zien slaan.
Of beter gezegd… men kent het wel, maar men fluistert het slechts laat op de avond.
Wanneer de glazen leeg raken, en de kraag langzaam maar zeker gevuld.
Wanneer de regen tegen de ramen slaat van het Barmond.
En wanneer de koers groter wordt dan sport alleen.
Want lang vóór de Lage Mierdse Kermiskoers uitgroeide tot een heilige hoogmis van modder, melkzuur en mechanisch geweld, verscheen daar plots een vrouw tussen het peloton. Geen gewone vrouw. Geen nieuwsgierige toeschouwer. Maar een verschijning.
Annet Broeckx.
In Italië noemden enkele verdwaalde wielertoeristen haar ooit La Duchessa delle Pietre — de Hertogin van de Kasseien.
En ergens diep in een rokerig Frans café, na een koers die niemand zich nog volledig herinnert, doopte een dronken oud-renner haar tot Madame du Chaos.
Niet omdat ze chaos veroorzaakte…
Maar omdat ze er als enige elegant uit bleef zien terwijl iedereen rondom haar instortte.
De mannen lachten toen ze voor het eerst aan de start verscheen.
Niet gemeen.
Nee, erger.
Meewarig.
Want in die tijd geloofde men dat vrouwen gemaakt waren om bloemen uit te delen aan de meet. Niet om zichzelf kapot te rijden op de Kempische keien. Wielrennen was volgens hen een sport van afzien, van vallen, van kapotgaan. Zoals Merckx ooit zei: “Je speelt niet in het wielrennen.”
Maar Annet zei niets.
Dat maakte haar gevaarlijk.
Terwijl de mannen hun dijen insmeerden met olie, hun zware verzet bespraken en hun grootspraak over de toog gooiden, stond zij zwijgend tegen haar fiets geleund. Elegant. Statig bijna. Alsof ze niet aan een kermiskoers ging deelnemen, maar aan een kroning.
En misschien was dat ook zo.
De hemel boven Lage Mierde kleurde donkergrijs toen de koers vertrok.
De kerkklokken luidden alsof ze een veldslag aankondigden.
Over de Ramblas del Ronkert sloeg de wind dwars door het peloton heen. De eerste mannen begonnen al vroeg te kraken. Schouders gingen heen en weer. Monden trokken open op zoek naar lucht.
Maar Annet Broeckx reed.
Niet nerveus.
Niet wild.
Nee… met waardigheid en elegeantie.
De oude mannen langs het parcours fluisterden inmiddels andere namen voor haar.
La Signora della Sofferenza.
De Dame van het Afzien.
La Grande Dame de l’Elzenstraat
De Grande Dame van de Elzenstraat.
En zo kon men nog wel even doorgaan...
Op de kasseien danste ze waar anderen vochten.
Waar de mannen hun fietsen naar boven sleurden op de Lijdensweg van de Kloosterstraat , leek zij omhoog te zweven. Alsof de berg haar kende. Alsof hij respect had voor haar aanwezigheid.
De oude mannen langs het parcours begonnen te zwijgen.
Dat gebeurt zelden in Lage Mierde.
Ronde na ronde dunde het peloton uit.
De grote favorieten begonnen elkaar te wantrouwen.
Een renner verloor zijn ketting.
Een ander zijn evenwicht.
Nog een ander zijn geloof.
Maar Annet verloor niets.
Ze reed tussen het mannelijk geweld als een koningin tussen stervelingen. Haar gezicht sereen. Haar rug recht. Enkel haar ogen verraadden iets. Geen angst. Geen twijfel. Alleen vuur.
Bij het ingaan van de laatste ronde sloeg de regen neer op de kasseien alsof de hemel zelf de koers wilde beëindigen. Maar de koers stopt nooit in Lage Mierde. De koers eist enkel nieuwe slachtoffers.
Nog drie mannen zaten in haar wiel.
Grote namen.
Kampioenen.
Mannen met een palmares.
Maar daar, op de flanken van de Le Boulevard Saint-Bernard, gebeurde iets vreemds.
Ze durfden haar niet meer voorbij.
Alsof ze voelden dat ze niet tegen een renster reden, maar tegen iets groters.
Tegen een verhaal dat al geschreven was.
Toen kwam haar aanval.
Niet explosief.
Niet brutaal.
Nee… langzaam.
Alsof de berg haar optilde.
Meter voor meter reed ze weg van de mannen. Hun gezichten vertrokken van ongeloof. Hun benen verzuurden. Hun ademhaling brak open als oud asfalt.
En bovenop de top, gehuld in mist en regen, reed Annet Broeckx alleen de eeuwigheid binnen.
Men zegt dat zelfs de kerkklokken even stopten met luiden.
Sindsdien leeft haar naam voort in Lage Mierde.
Niet alleen als renster.
Maar als symbool.
Van elegantie tussen barbarij.
Van kalmte tussen chaos.
Van schoonheid midden in de strijd.
En ieder jaar opnieuw, wanneer de kermiskoers terugkeert naar het dorp, kijken de oude mannen even omhoog naar de mist boven Le Boulevard Saint-Bernard.
Alsof ze hopen haar nog één keer te zien rijden.
La Regina della Mierde.
De Koningin van Lage Mierde.
𝗗𝗲 𝗞𝗼𝗲𝗿𝘀:
- 18:30 Beloften 10 t/m 16 jaar
- 19:15 Elite dames (zonder contract) en Masters 50+
- 20:00 Elite heren (zonder contract)
Deelnemen kan uitsluitend op een stadsfiets zonder versnellingen, maar mét dikke banden.
Opgeven kan bij Barmond, bij Teun Laureijs (0636589699) of via de onderstaande link.
𝗟𝗘𝗧 𝗢𝗣: Bij deelname is het dragen van een helm VERPLICHT !!!!
Aanmelden Beloften 10 t/m 16 jaar.
https://forms.gle/bBdXvG3YYcsBHktr8
Aanmelden Elite dames (zonder contract), Masters 50+ en Elite heren (zonder contract).
https://forms.gle/VNZWLJqBcBzMALR68
Tot maandag 1 juni!
Vriendelijke groet,
De Kermiskoers commissie
