21/09/2026
Sommige dingen vinden we moeilijk om ‘aan te prijzen’. Dit is er zo één.
Want hoe vertel je dat je in Onze Kerk ook afscheid kunt nemen van iemand van wie je houdt, zonder dat het voelt alsof je daar reclame voor maakt?
Een aantal jaren geleden trouwde een stel bij ons in de kerk. Een prachtige dag, op een plek die voor hen vanaf dat moment voor altijd verbonden was aan een bijzondere herinnering. Een paar jaar later overleed zij.
Pas veel later sprak haar man ons en vertelde hij dat hij zo graag geweten had dat haar afscheid óók bij ons in Onze Kerk had kunnen plaatsvinden. Op dezelfde plek waar ze elkaar ooit het jawoord hadden gegeven.
Dat gesprek is ons altijd bijgebleven. En het is de reden dat we het tóch af en toe vertellen.
Onze Kerk is voor veel mensen een bijzondere plek. Soms vanwege herinneringen van vroeger. Omdat je er gedoopt bent, getrouwd, naar de kerk ging of afscheid nam. En soms juist vanwege nieuwe herinneringen die hier ontstaan.
Ook voor onszelf is deze plek inmiddels gevuld met herinneringen. Met heel veel mooie. Maar ook met twee van de meest verdrietige én dierbare momenten: in Onze Kerk namen wij afscheid van onze beide moeders (Willems moeder Andrea en Dieuwke’s moeder Henny). Juist daardoor weten we hoe bijzonder het kan zijn als een plek die bij je leven hoort, er óók mag zijn bij het afscheid.
Daarom is Onze Kerk er niet alleen om het leven te vieren. Ze mag er ook zijn wanneer het leven pijn doet en je afscheid moet nemen.
Een afscheid, condoleance of samenzijn rondom een uitvaart kan bij ons op een heel persoonlijke manier worden vormgegeven. Niet omdat we dat graag ‘aanprijzen’. Maar omdat we nooit meer willen horen:
“Had ik dat maar geweten.”
Dus daarom vertellen we het. Af en toe. ❤️
