28/08/2025
Daar zijn we weer… en met het einde van de vakantie komt ook het gebruikelijke jaarlijkse verslag 🙂
Ik zal proberen het kort te houden..maar hoe beschrijf je 4 fantastische weken in een paar zinnen. Het antwoord is NIET.
Maar ik kan jullie zeggen; het waren magische weken. Als ik dan 1 negatief punt moet noemen was het het weer, we hebben meer regen gezien dan de mensen in Nederland. Maar hey, dat mocht de pret niet drukken.
Het waren weken vol weerzien met zoveel lieve mensen. Een heerlijke week Sicilië met de allerliefste vrienden, wat een waanzinnig eiland met nóg waanzinniger eten. Die combinatie met het gezelschap waarin we verkeerden was magisch.
Krijg je een keer de kans; GA!
In Pergola; rustige ochtenden, de standaard lunch bij Enzo’s mama, die iedere ochtend ons terras op liep met de vraag; wat kook ik vandaag? Het maakt niet uit mama, het feit dat wij er niet over hoeven nadenken is een cadeautje op zich.
Het samenzijn met het hele gezin, dat van ons, maar ook van Enzo. Broers en zus samen. De heerlijke momenten in de bar, waar het ieder moment van de dag gezellig is en altijd bekenden zijn, jong en oud.
De vele dorpsfeesten, de enorm grote groep vrienden waarvan je weet; zij zijn er voor je, Ferragosto in de bergen en de vele etentjes. Het is zóveel allemaal.
Als buitenstaander (maar gelukkig ben ik ondertussen één van hen) kan ik vaak met bewondering kijken naar dit kleine dorp met zo’n hechte gemeenschap, de enorme gastvrijheid, waar de meeste gestelde vraag is: ‘heb je gegeten?’ Of ‘wat eten we’ en waar je je nooit alleen voelt.
Oké, misschien romantiseer ik het wel iets, vast, maar voor nu, in ons hectische Nederland kan ik er met verlangen naar uitkijken daar ooit mijn oude dag te mogen slijten.
Dat ze de eeuwige waterlekken die met regelmaat uit de straten omhoog komen steeds als een lappendeken dicht maken in plaats van gewoon het in 1 keer fatsoenlijk te doen,
dat je voor een trip naar het postkantoor een halve dag moet uittrekken, dat het water met enige regelmaat afgesloten wordt en dat iedereen alles van elkaar weet en er ook iets van vindt, neem ik dan wel op de koop toe. Ik houd ervan, van Pergola, van de mensen en hun manier van leven.
Voor nu is ons leven gewoon hier en gaan we weer met plezier aan de slag. Weten dat je twee plekken je thuis mag noemen is een enorm voorrecht net als het hebben van zo’n mooie vriendengroep én daar én hier.
Grazie Pergola, hoi Heerlen. We are back!
