26/08/2026
Ένας μήνας χωρίς τον μπαμπά μας
Ένας μήνας…
27 Ιουλίου.
Μια ημερομηνία που χώρισε τη ζωή μας στα δύο.
Στη ζωή που ήταν ο μπαμπάς μας εδώ… και στη ζωή που πρέπει να μάθουμε να συνεχίζουμε χωρίς εκείνον.
Ένας μήνας πέρασε και ακόμα δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως δεν θα τον ξαναδούμε, δεν θα ακούσουμε τη φωνή του, δεν θα τον πάρουμε ένα τηλέφωνο, δεν θα ανοίξει η πόρτα για να μπει εκείνος.
Για εμάς ο χρόνος σταμάτησε εκείνη την ημέρα.
Ο μπαμπάς μας πάλεψε.
Πάλεψε μέχρι εκεί που μπορούσε.
Κι εμείς ήμασταν δίπλα του, σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε κάθε φόβο, σε κάθε ελπίδα.
Και όσο κι αν η αρρώστια προσπάθησε να τον λυγίσει, δεν κατάφερε ποτέ να σβήσει τον άνθρωπο που ήταν.
Έφυγε άδικα.
Έφυγε νωρίς.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που πρέπει να αποδεχτούμε.
Γιατί είχε ακόμα τόσα να ζήσει.
Δεν πρόλαβε να ακούσει τα ονόματα των εγγονιών του όπως θα ήθελε.
Δεν πρόλαβε να τα δει να μεγαλώνουν, να τον φωνάζουν παππού, να τα πάρει αγκαλιά, να τους διηγηθεί ιστορίες, να καμαρώσει για εκείνα.
Δεν πρόλαβε όλα εκείνα τα «μετά» που πιστεύαμε πως θα έρθουν.
Και αυτό το «μετά» είναι που πονάει περισσότερο.
Γιατί πιστεύαμε πως είχαμε χρόνο.
Πάντα πιστεύουμε πως έχουμε χρόνο…
μέχρι που η ζωή μάς θυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πως δεν έχουμε.
Έναν μήνα μετά, ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει.
Οι άνθρωποι συνεχίζουν τις ζωές τους, οι μέρες περνούν, ο ήλιος ανατέλλει και δύει.
Κι όμως, μέσα μας υπάρχει ένα τεράστιο κενό.
Μας λείπει ο μπαμπάς μας στα μικρά.
Στα καθημερινά.
Στα απλά πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα.
Μας λείπει η φωνή του.
Η παρουσία του.
Η αγκαλιά του.
Η σκέψη πως μπορούσαμε να τον πάρουμε ένα τηλέφωνο.
Και όσο κι αν πονάει η απουσία του, δεν θέλουμε να τον θυμόμαστε μόνο από τις τελευταίες δύσκολες στιγμές.
Θέλουμε να τον θυμόμαστε όπως ήταν.
Ως τον μπαμπά μας.
Ως τον άνθρωπό μας.
Ως έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε και άφησε το δικό του σημάδι στις ζωές όσων τον γνώρισαν.
Και δεν θα τον αφήσουμε να χαθεί.
Θα ζει στις ιστορίες μας.
Στις φωτογραφίες μας.
Στις αναμνήσεις μας.
Στα λόγια μας.
Και πάνω απ’ όλα, θα ζει μέσα στα εγγόνια του.
Θα τους μιλάμε για τον παππού τους.
Θα τους λέμε πόσο πολύ τους αγάπησε.
Θα τους μάθουμε ποιος ήταν ο άνθρωπος που, ακόμα κι αν δεν πρόλαβε να ζήσει μαζί τους όσα ονειρευόταν, τους είχε ήδη μέσα στην καρδιά του.
Μπαμπά μας…
Έναν μήνα μετά, δεν σου λέμε αντίο.
Σου λέμε μόνο καλό ταξίδι.
Κι αν υπάρχει κάπου ένας κόσμος όπου οι άνθρωποι που αγαπήσαμε ξανασυναντιούνται, θέλουμε να πιστεύουμε πως μας βλέπεις.
Να μας προσέχεις.
Να προσέχεις τα παιδιά σου.
Να προσέχεις τα εγγόνια σου.
Και να ξέρεις πως όσο περνούν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια, η θέση σου μέσα μας δεν θα γεμίσει ποτέ από κανέναν.
Γιατί ο μπαμπάς μας μπορεί να έφυγε από τα μάτια μας…
αλλά δεν θα φύγει ποτέ από την καρδιά μας.
Σ’ αγαπάμε, μπαμπά μας.
Μας λείπεις κάθε μέρα.
Και θα μας λείπεις για πάντα.
Το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου, στις 9:30 π.μ., θα τελεστεί το 40ήμερο μνημόσυνο του αγαπημένου μας μπαμπά, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Αγκαιριάς.
Όσοι τον αγάπησαν και θέλουν να τιμήσουν τη μνήμη του, θα είναι μεγάλη παρηγοριά για εμάς να είναι κοντά μας.
Η μνήμη του να είναι αιώνια.
