Alektor Cafe

Alektor Cafe Coffee shop ,beers, ouzo ,traditional snacks-starters in Nafplio. Multivariety of coffees (100% Arab Coffee shop and creperie in Nafplio.

Multivariety of coffees (100% Arabica), handmade ice-creams, smoothies and fresh juices, breakfast and savoury crepes!

10/09/2026
29/08/2026

Μετά τον Δεκαπενταύγουστο στη νότια Χίο ο χρόνος αλλάζει ρυθμό. Εκεί που τελειώνουν τα πεύκα και αρχίζει η πέτρα, στα Μαστιχοχώρια, ξεκινά κάτι που δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά εδώ και αιώνες. Η μαστίχα δεν φυτρώνει πουθενά αλλού στον κόσμο με τον ίδιο τρόπο. Το δέντρο της, ο σχίνος, το Pistacia lentiscus var. chia, υπάρχει και αλλού στη Μεσόγειο, αλλά μόνο στο νότιο κομμάτι της Χίου, πάνω σε ασβεστολιθικό, ξερό και φτωχό χώμα που το χτυπά ο νοτιάς και το λούζει ο ήλιος, δακρύζει και αυτό το δάκρυ είναι η μαστίχα.

Την ήξεραν από πολύ παλιά. Την αναφέρει ο Ηρόδοτος, την εκτιμούσε ο Ιπποκράτης για τις θεραπευτικές της ιδιότητες στο στομάχι, την μάσαγαν οι Ρωμαίες για να λευκαίνουν τα δόντια τους, την ζητούσαν στα παλάτια της Ανατολής ως καρύκευμα και ως άρωμα. Όταν ήρθαν οι Γενοβέζοι τον 14ο αιώνα οργάνωσαν το εμπόριό της σαν μονοπώλιο. Όταν ήρθαν μετά οι Οθωμανοί, η αξία της ήταν τόσο μεγάλη που τα Μαστιχοχώρια είχαν προνόμια, δεν πλήρωναν τους ίδιους φόρους, αρκεί να παρέδιδαν κάθε χρόνο το προϊόν στον Σουλτάνο. Για αιώνες τιμωρούνταν αυστηρά όποιος έβγαζε παράνομα ένα κλαδί σχίνου έξω από το νησί. Το δέντρο θέλει χρόνια για να δώσει. Θέλει πέντε με έξι χρόνια για την πρώτη μικρή παραγωγή και γίνεται παραγωγικό μετά τα δεκαπέντε, και μπορεί να ζήσει πάνω από εκατό χρόνια αν το φροντίσουν.

Η δουλειά ξεκινά νωρίς το καλοκαίρι με το καθάρισμα κάτω από τα δέντρα. Στρώνουν άσπρη γη, τον ασπράδα όπως λένε, ένα είδος ασβεστολιθικού χώματος που απλώνεται γύρω από τον κορμό για να μην λερωθεί η ρητίνη όταν πέσει. Τον Ιούλιο γίνεται το κέντημα. Με το κεντητήρι, ένα αιχμηρό εργαλείο, χαράζουν επιφανειακά τον φλοιό του δέντρου. Δεν το πληγώνουν βαθιά, το ξυπνούν. Μετά από λίγες μέρες το δέντρο απαντά. Μικρά διαμαντένια δάκρυα αρχίζουν να βγαίνουν από τις χαραγιές, πηχτά στην αρχή, και σιγά σιγά στεγνώνουν στον ήλιο και στον αέρα και γίνονται κρύσταλλα. Αυτή είναι η μαστίχα που όλοι ξέρουν.

Μετά τον Δεκαπενταύγουστο ξεκινά η συλλογή της και αυτή χωρίς μηχανήματα. Με τα χέρια, με σκούπες ή με τα τιμητίρια, τα ειδικά εργαλεία που μοιάζουν με σπάτουλα. Η μαστίχα μεταφέρεται σε ξύλινα κιβώτια και αποθηκεύεται σε δροσερούς χώρους όσο διαρκούν οι υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού. Το δεύτερο μάζεμα γίνεται μετά τα μέσα Σεπτεμβρίου. Τότε γίνεται η κεντιά, το μάζεμα του στεγνού μαστιχιού από τον κορμό του δέντρου. Εκεί και κάποια χρόνια η Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου, ο συνεταιρισμός που ιδρύθηκε το 1938 και μέχρι σήμερα μαζεύει όλη την παραγωγή, έχει προμηθευτεί μηχανικές κοσκινίστρες, κάτι που κάνει την παραγωγή σαφέστατα ευκολότερη. Αλλά ακόμα και έτσι, από το φθινόπωρο μέχρι την Άνοιξη θα δει κανείς γυναίκες, πολλές γυναίκες, να δουλεύουν με τον παραδοσιακό τρόπο. Να κάνουν το ταχτάρισμα όπως το λένε εδώ. Θα κοσκινίσουν, θα πλύνουν τη μαστίχα με κρύο νερό και σαπούνι, θα την αφήσουν να στεγνώσει και μετά, είτε το κοσκίνισμα έχει γίνει μηχανικά είτε στο χέρι, αρχίζει το καθάρισμα, το τσίμπημα. Με μαχαίρια και άλλα μυτερά αντικείμενα ώστε να φύγουν τα πετραδάκια ή οτιδήποτε άλλο έχει κολλήσει πάνω στη μαστίχα. Είναι μια λεπτοδουλειά που πρέπει να γίνει, που θέλει υπομονή και καλό μάτι, που κρατάει μήνες.

Αυτή η γνώση, όλη αυτή η ορολογία, το κέντημα, το τίμημα, το ταχτάρισμα, το τσίμπημα, δεν είναι απλώς λέξεις για μια αγροτική δουλειά. Είναι μια ζωντανή μνήμη. Γι' αυτό και το 2014 η UNESCO την έβαλε στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Η μαστίχα έχει Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης, είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ελληνικά προϊόντα στον κόσμο, και το δάκρυ της Χίου ταξιδεύει πια σε φαρμακεία, σε αποστακτήρια, σε κουζίνες, σε εργαστήρια καλλυντικών, ενώ οι έρευνες επιβεβαιώνουν αυτό που οι παλιοί ήξεραν εμπειρικά, τις αντιμικροβιακές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές της. Στο τέλος, αφού περάσει από τα χέρια των παραγωγών, καταλήγει στην Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου όπου θα γίνει το δεύτερο τσίμπημα και το ξεχώρισμα σε κατηγορίες, χοντρή, ψιλή ή σκόνη, για να πάρει τον δρόμο της, ίδια όπως έφευγε με τα καράβια των Γενουατών, μόνο που τώρα φεύγει για όλο τον κόσμο.

Άννα Δανάλη πληροφορίες από το διαδίκτυο

29/08/2026
29/08/2026

🫒Πρόκειται να ταξιδέψεις στη #Μεσσηνία; Τότε μην παραλείψεις να δοκιμάσεις την τοπική κουζίνα και να αγοράσεις παραδοσιακά προϊόντα. Είτε βρεθείς στην #Καλαμάτα, είτε στην Πύλο, είτε σε κάποιο χωριό της Δυτικής Μάνης, σίγουρα θα γευτείς κάποιο παραδοσιακό πιάτο που σίγουρα θα σε εντυπωσιάσει. Γι' αυτό αποθήκευσε αυτή τη δημοσίευση.

🍳Εδώ σου έχουμε μια λίστα με τα κορυφαία φαγητά, προϊόντα και γλυκά που πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις στη Μεσσηνία.

1. Γουρνοπούλα - Πρόκειται για χοιρινό κρέας που ψήνεται είτε στη σούβλα είτε σε ξυλόφουρνο. Αυτό που την κάνει ξεχωριστή είναι η τραγανή πέτσα και το ζουμερό κρέας. Θα τη βρεις σε αρκετές ταβέρνες της περιοχής, ακόμη και στην Αθήνα.

2. Λαλάγγια - Αν βρεθείς στην Καλαμάτα ή στη Μάνη πρέπει οπωσδήποτε να τα δοκιμάσεις. Πρόκειται για τηγανίτες σε λωρίδες, που μπορείς να τις συνδυάσεις με κάποιο παραδοσιακό τυρί ή ελιές.

3. Παστέλι - Η Καλαμάτα είναι γνωστή για τα παστέλια της και θα τα βρεις σε αρκετά σημεία στην πόλη. Το σουσάμι αναμιγνύεται με τοπικό μέλι και έτσι δημιουργείται αυτό το έδεσμα, που θα σε αφήσει άφωνο.

4. Σύκα - Το σύκο κυριαρχεί στη Μεσσηνιακή Κουζίνα και θα το συναντήσεις σε κάθε ράφι του σούπερ μάρκετ ή λαϊκή αγορά. Ακόμη θα το συναντήσεις σε αποξηραμένη μορφή ή σε μαρμελάδα και γλυκό του κουταλιού.

5. Πέτουλες - Πρόκειται για τη μεσσηνιακή εκδοχή της κρέπας. Η ζύμη ψήνεται ή τηγανίζεται και έπειτα σερβίρεται με τριμμένο τυρί. Το συγκεκριμένο πιάτο είναι γνωστό στην περιοχή της Πύλου.

6. Ελιές Καλαμών - Ίσως από τις πιο δημοφιλείς ποικιλίες ελαιών καλλιεργείται στη Μεσσηνία. Μάλιστα φέρουν την ένδειξη Π.Ο.Π και είναι πλούσιες σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.

7. Άλλα τοπικά προϊόντα - Αν βρεθείς σε ένα παντοπωλείο της περιοχής, εύκολα μπορείς να βρεις παραδοσιακά προϊόντα που παράγονται στη Μεσσηνία. Μερικά από αυτά είναι η Σφέλα, το Ταλαγάνι, το Λουκάνικο Φιλιατρών, το Μέλι Ανθέων, Ελάτης Ταϋγέτου και Θυμαρίσιο από τη Μάνη, Προζυμένιο Ψώμι, Χυλοπίτες, Τραχανά, Παστό και Σύγκλινο.

👉 Αν γνωρίζεις κάποιο άλλο φαγητό γράψ'το στα σχόλια!
🗺️ Ο χάρτης λειτουργεί ως φόντο και όχι για να δείχνει τα σημεία των φαγητών. Πολλά από τα παραπάνω μαγειρεύονται και σερβίρονται σε πολλά σημεία της περιοχής όπως η Γουρνοπούλα.

Χάρτης:
#Μεσσηνία

29/08/2026

🧀🏺 Πώς έφτιαχναν τυρί οι αρχαίοι Έλληνες;

Στα αγροτικά χωριά της αρχαίας Ελλάδας, το γάλα από πρόβατα και κατσίκες αποτελούσε σημαντική τροφή. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν απλά πήλινα αγγεία, υφάσματα και ξύλινα εργαλεία για να επεξεργαστούν το γάλα και να διαχωρίσουν το τυρόπηγμα από το τυρόγαλα.

Το τυρί μπορούσε στη συνέχεια να στραγγιστεί και να διαμορφωθεί σε μικρά κομμάτια ή μεγαλύτερες μάζες για κατανάλωση και αποθήκευση. 🐐🐑

Μια απλή αλλά σημαντική διαδικασία που μας δείχνει πώς οι αρχαίοι Έλληνες αξιοποιούσαν καθημερινά τα προϊόντα της γης και των ζώων τους. 🇬🇷🏺

29/08/2026

Το Σάββατο είχε άλλη μυρωδιά από τις άλλες μέρες, μυρωδιά από ξύλο που καίει και σαπούνι πράσινο και από νερό που αχνίζει στον ήλιο. Από νωρίς το μεγάλο μαύρο καζάνι έμπαινε στη φωτιά στην αυλή και ο ατμός ανέβαινε αργά και χανόταν ανάμεσα στα κλήματα, ενώ τα άσπρα ρούχα κρέμονταν ήδη στο σκοινί και χόρευαν με τον αέρα από τη θάλασσα. Η πέτρινη αυλή γινόταν όλος ο κόσμος μας. Η λαμαρίνα η μεγάλη, η σκάφη, περίμενε στη μέση και γέμιζε σιγά σιγά με ζεστό νερό που έφερνε η γιαγιά με τη στάμνα, ανακατεύοντας το με λίγο κρύο για να έρθει στα μέτρα μας.

Ένα ένα τα παιδιά, με τα πόδια γυμνά στις ζεστές πλάκες, με το δέρμα αλατισμένο από όλη τη βδομάδα στο γιαλό. Το νερό έκαιγε λίγο στην αρχή και μετά γινόταν χάδι. Τα χέρια της μάνας έτριβαν τα μαλλιά, το σβέρκο, τα γόνατα τα γρατζουνισμένα, και ο αφρός έτρεχε και χανόταν στις χαραμάδες της πέτρας. Δίπλα η αδερφή περίμενε υπομονετικά τη σειρά της, κοιτάζοντας τη θάλασσα που έσκαγε στο βοτσαλωτό πίσω από το χαμηλό πεζούλι, και η γιαγιά συνέχιζε να κουβαλάει νερό, αθόρυβη, σαν να ήταν αυτό η πιο φυσική ιεροτελεστία του κόσμου.

Μετά το μπάνιο δεν ήμασταν πια τα παιδιά της αυλής και του χώματος. Ήμασταν καθαροί, μυρωδάτοι, με τα μαλλιά κολλημένα στο κεφάλι και με ένα φόρεμα καθαρό που μύριζε ήλιο. Καθόμασταν στο πεζούλι και αφήναμε τον ήλιο να μας στεγνώσει, ακούγοντας το νερό να κρυώνει στη σκάφη και τη φωτιά να τρίζει χαμηλά. Ήταν το μπάνιο του Σαββάτου, το σημάδι πως τελείωνε η βδομάδα και ερχόταν η Κυριακή, και όλη εκείνη η απλότητα, το νερό, η φωτιά, η πέτρα, η θάλασσα στο βάθος, έμεινε μέσα μας σαν μια ανάμνηση ζεστή που δεν ξεθωριάζει ποτέ.

Άννα Δανάλη

Address

Ασκληπειού 140
Náfplion
21100

Opening Hours

Monday 11:00 - 23:59
Wednesday 11:00 - 23:59
Thursday 11:00 - 23:59
Friday 11:00 - 23:59
Saturday 11:00 - 23:59
Sunday 11:00 - 12:00

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Alektor Cafe posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category