Όλα ξεκίνησαν το 1966, σε μία τάξη του γυμνασίου, όπου δύο συμμαθητές, οι Ben Cohen και Jerry Greenfield, ανακάλυψαν ότι ενώ μισούσαν την γυμναστική, λάτρευαν το φαγητό. Χρόνια αργότερα, το 1978, ο Ben είχε ήδη απολυθεί από μία σειρά από χαμηλόμισθες, δίχως προοπτική θέσεις, ενώ ο Jerry είχε αποτύχει για δεύτερη φορά στις εισαγωγικές εξετάσεις της Ιατρικής. Έτσι, καθώς το μεγάλο τους πάθος υπήρξε πάντα το φαγητό, τα παιδιά εφοδιάστηκαν με ένα σεμινάριο παρασκευής παγωτού "δι΄ αλληλογραφίας" που τους κόστισε μόλις $5 και άνοιξαν το πρώτο τους κατάστημα, σε ένα εγκαταλειμμένο βενζινάδικο στο Burlington, όπου πωλούσαν χύμα παγωτό.
Γρήγορα έγιναν γνωστοί στην τοπική κοινωνία για το αγνό, έξοχο παγωτό τους, φτιαγμένο από γάλα και κρέμα του Vermont. O Ben, δεν είχε την αίσθηση της γεύσης με την παραδοσιακή της έννοια, αλλά βασιζόταν σε αυτό που αποκαλούσε "αίσθηση στο στόμα", έτσι μεγάλα κομμάτια σοκολάτας, φρούτων και καραμελωμένων ξηρών καρπών, έγιναν το σήμα κατατεθέν τους. Ενώ τα παιδιά διαφωνούσαν κάποιες φορές για το μέγεθος των κομματιών, συμφωνούσαν απόλυτα σε ένα πράγμα: Ήθελαν να το διασκεδάζουν! Όπως το έθεσε ο Jerry "αν δεν έχει γούστο γιατί να το κάνεις";
Η σχέση των δύο φίλων με τα οικονομικά της επιχείρησής τους τον πρώτο καιρό, ήταν ανύπαρκτη. Έτσι, μετά από μόλις δύο μήνες, έκλεισαν το κατάστημά τους, και κρέμασαν στην πόρτα μία πινακίδα που έγραφε: "Κλείσαμε για να καταλάβουμε αν βγάζουμε καθόλου χρήματα". Και δυστυχώς, δεν έβγαζαν! Όμως έμαθαν πολλά, και έτσι το 1979, οι δύο παλιοί συμμαθητές άρχισαν να φορτώνουν κουτιά με το παγωτό τους στο VW βαν του Ben, και να το πωλούν στην χονδρική.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία όπως λένε οι ίδιοι.
