18/09/2026
Σήμερα το καφενείο θα ανοίξει μετά τις 20:30!
Παύλος Φύσσας — 13 χρόνια. Παρών.
Κάλεσμα σε αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026, 19:00
13 χρόνια μετά τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, ο αντιφασισμός είναι και θα είναι ένα από τα σημαντικότερα επίδικα της εποχής μας — μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή του φασισμού και του συστήματος που τον γεννά. Καθώς τα κατακάθια μιας ξοφλημένης Χ.Α. ανασύρονται ξανά στην επιφάνεια, με την αναγγελία καινούργιου κόμματος και με την Ευρώπη σε ένα ολοένα και πιο έντονο ετοιμοπόλεμο κλίμα, ο φασισμός προσπαθεί να ξανάεμφανιστεί επίσημα στην ελληνική κοινωνία, θέλοντας να αναλάβει ξανά τον οργανικό του ρόλο ως δομή μάχης του κεφαλαίου ενάντια στον λαό και την εργατική τάξη.
Φασισμός και αντισυστημική δημαγωγία
Ο φασισμός δεν είναι η αποτυχία του συστήματος — είναι μία από τις βασικές λειτουργίες του. Σε περιόδους πολιτικής αστάθειας, είναι το δόρυ του κεφαλαίου ενάντια στον λαό, είναι ο μηχανισμός αναδιανομής της κοινωνικής οργής προς τα κάτω. Μέσα από εθνικιστική πολιτική και ρητορική προσπαθεί να μετατρέψει τις αιτίες σε λύσεις, τους θύτες σε θύματα και τους καταπιεσμένους σε δυνάστες.
Ιερή για τους φασίστες είναι η καραμέλα του εθνικού συμφέροντος, μιας επίπλαστης πολιτικής έννοιας που καλεί σε θυσίες πολέμου για τις στρατιωτικοπολιτικές αποφάσεις της αστικής τάξης, σε 13ωρη εργασία και κατάλυση όλων των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων προς όφελος της εθνικής πλουτοπαραγωγής, σε ιδιωτικοποίηση υγείας, παιδείας και οποιουδήποτε δημόσιου φορέα διανομής αγαθών στην κοινωνία για τις ανάγκες των εθνικών κεφαλαιοκτητών, σε ξεπούλημα μέχρι και της τελευταίας σπιθαμής χρησιμοποιήσιμης γης για να αυξηθεί το εθνικό κέρδος, σε υποτίμηση της θέσης της γυναίκας και εξοβελισμό των ομοφυλόφιλων για την εξυπηρέτηση του εθνικού ιδεώδους της οικογένειας, σε απέλαση και δουλοποίηση μεταναστών — αυτών που δεν έχουν golden visa και κεφάλαια — για να ικανοποιηθεί η ρατσιστική αντίληψη της εθνικής ομοιογένειας. Σε αστυνόμευση και έλεγχο όλων των πτυχών της ζωής σου για την εξασφάλιση της νομιμότητας και της κοινωνικής ειρήνης του έθνους. Στόχος της ρητορικής αυτής είναι η εναντίωση στους πιο φτωχούς, στους πιο νέους, στους πιο ξένους, στις γυναίκες, σε ό,τι δεν χωράει το κάδρο του «εθνικού ιδεώδους» που έχουν ζωγραφίσει. Αν μιλάς, αν διαμαρτύρεσαι, αν δεν χωράς, είσαι το πρόβλημα. Κι έτσι ο εργαζόμενος γίνεται αυτός που φταίει για την κρίση, ο μετανάστης αυτός που προκαλεί τη φτώχεια, οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι αιτία υπογεννητικότητας και ο νέος πηγή εγκληματικότητας. Αυτή είναι η πραγματικότητα του εθνικόφρονος παραμυθιού του εθνικού συμφέροντος, που φυσικά μας αφήνει με τη ρητορική απορία «ποιανού είναι τελικά αυτό το συμφέρον;».
Φυσικά, έτσι, οι φασίστες έβρισκαν ανέκαθεν τις ρίζες τους δίπλα στην αστική πλευρά της ιστορίας, δίπλα στους Ναζί στην Κατοχή και δίπλα στους Αμερικανούς στον Εμφύλιο, δίπλα στους συνταγματάρχες της Χούντας και δίπλα σε όλες τις στρατηγικές αποφάσεις του Ελληνικού Κράτους από τη Μεταπολίτευση και μετά (ΝΑΤΟ – ΕΕ). Αναλάμβαναν διαχρονικά μέσα από μια — ενίοτε αντισυστημική — δημαγωγία να κρύβουν την ταξική εκμετάλλευση κάτω από την ομπρέλα του εθνικού συμφέροντος, να θολώνουν τα όρια ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και τον κόσμο του κεφαλαίου, να μεγαλώνουν το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο και στις μειοψηφίες που τον εκμεταλλεύονται.
Αντιφασισμός και καθήκον
Ο αντιφασιστικός αγώνας της προηγούμενης δεκαετίας κατάφερε μια αδιαμφισβήτητη νίκη στους δρόμους, τα σχολεία, τις γειτονιές και τα πανεπιστήμια. Κατάφερε να οδηγήσει στη διάλυση του κύριου πολιτικού οργάνου των ακροδεξιών (Χ.Α.) και την εξουδετέρωση των φασιστών από το κοινωνικό πεδίο. Υποχρέωσε το πολιτικό σύστημα — και την κυβέρνηση της ΝΔ — να ασκήσει διώξεις στους φασίστες της Χ.Α., τόσο λόγω της ανεπανόρθωτης έκθεσής του στη διαχρονική ατιμωρησία και την πολιτική κάλυψη που τους παρείχε, όσο και εξαιτίας του χειμάρρου κοινωνικής οργής που είχε συσσωρευτεί μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και έπρεπε να αποσυμπιεστεί. Επειδή, όμως, τα παρακλάδια του φασισμού είναι πολλά σε ένα σύστημα που συνεχώς φυτρώνει σπόρους για καινούργιες ρίζες, την υποχώρηση αυτή ήρθε να συμπληρώσει η ταυτόχρονη ισχυροποίηση της ακροδεξιάς πτέρυγας της κυβέρνησης. Η ΝΔ θέλοντας να ηγεμονεύσει το πολιτικό φάσμα από τα δεξιά μέχρι τον εθνικοσοσιαλισμό, εντατικοποίησε τον ήδη ισχυρό εθνικιστικό λόγο που παρήγε, ανέδειξε υπουργούς και στελέχη με ξεκάθαρη οργανική σύνδεση με τις ρίζες του φασισμού στον τόπο και ενσωμάτωσε το βαθύ κράτος που υποστήριξε και πυροδότησε τη δράση των φασιστών όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι προσέφερε ταυτόχρονα το απαραίτητο ξέπλυμα - μέσα από την παρουσίαση της δίκης της Χ.Α. σαν μια δίκη εξάρθρωσης του φασισμού - και την αναβάθμιση των εξουσιών σε μια ακροδεξιά πτέρυγα που διψούσε για εκδίκηση, πειθαρχήση και καταστολή απέναντι σε ένα αντιφασιστικό κίνημα που τους οδήγησε στην ήττα, στον εξευτελισμό και την αφάνεια.
Σήμερα, που η εξουσία της Ν.Δ. μοιάζει να κλονίζεται κάτω από το βάρος των αμέτρητων σκανδάλων και της διαφθοράς, η ελληνική ακροδεξιά θέλει να ανασύρει κουφάρια, πρόσωπα και δομές που την εκπροσώπησαν στο παρελθόν. Μέσα από τα ίδια αναμασημένα παραμύθια του αντισυστημικού εθνικισμού και της καραμέλας του εθνικού συμφέροντος πασχίζει να ανοικοδομήσει το ίδιο σύστημα καταστολής που τόσο καλά την εξυπηρέτησε την περίοδο των μνημονίων. Σε ένα μέλλον όπου οι κρίσεις του κεφαλαίου — και η περαιτέρω φτωχοποίηση του λαού μας — μοιάζουν σίγουρες και η γεωπολιτική σκακιέρα ολοένα και πιο ρευστή, η πολιτική αστάθεια είναι αναπόφευκτη. Έτσι το κεφάλαιο ακονίζει το δόρυ του, ετοιμοπόλεμο να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του.
Σε μια τέτοια συγκυρία, ο αντιφασισμός είναι πιο ζωντανός και πιο αναγκαίος από ποτέ. Μέσα σε ένα σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, είναι η ασπίδα των αδύναμων, της κοινωνίας, του δίκιου και της ελευθερίας. Γεννήθηκε στον δρόμο, σε γειτονιές και συνοικίες, σε χώρους εργασίας, σε σχολεία, σε πανεπιστήμια. Γεννήθηκε από εμάς, για εμάς. Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι καθήκον καθενός και καθεμιάς από εμάς που δεν ανεχόμαστε την αδικία, την εκμετάλλευση, τη μισαλλοδοξία, την υπακοή και την πειθαρχία.
13 χρόνια τώρα, ο Παύλος αποτελεί το παράδειγμα ότι στον φασισμό σηκώνεις ανάστημα. Η επέτειος του θανάτου του δεν είναι μνημόσυνο αλλά φόρος τιμής σε εκείνον και σε όλους όσους το ανάστημά τους χαράχτηκε με αίμα στις ιστορικές σελίδες αυτού εδώ του τόπου. Από τους αγωνιστές του '40 και τους αντιδικτατορικούς αγώνες του Πολυτεχνείου μέχρι τον Παύλο Φύσσα, ο αντιφασισμός παραμένει βαθιά ριζωμένος στην ιστορία του λαού μας.
Σε αυτές τις γειτονιές,τα σχολεία,τα πάρκα και τα γήπεδα χωράμε όλοι/όλες εκτός από τους φασίστες
Antifa HER - 09.2026
antifaher.espivblogs.net
