22/01/2018
ΤΕΦΛόΝ
Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο
Τεύχος 18
Χειμώνας-Άνοιξη 2018
ΘΕΜΑΤΑ
Σύγχρονη αλβανόφωνη ποίηση: Τρώγεται η πατρίδα;
Πέντε σύγχρονοι αλβανόφωνοι ποιητές και ποιήτριες γράφουν για την πατρίδα που «της έχουν ξύσει τα βουνά και τους γκρεμούς», για την ελπίδα που «τσιμεντώθηκε», για το κτήνος που «κοιτάζει πάντα στα κρυφά». Στα ποιήματά τους, κοινό χαρακτηριστικό των οποίων είναι η εκφραστική αμεσότητα, στηλιτεύουν τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό, περιγράφουν την κόλαση του πολέμου και αναρωτιούνται τι θα συνέβαινε «αν ο Θεός ήταν φεμινιστής». Κείμενο-Μετάφραση: Ελένη Ντούξη, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος
Dragana Mladenović: Η πέτρα στην πλάτη
H Ντράγκανα Μλαντένοβιτς μάς μεταφέρει στη μετεμφυλιακή Σερβία προκειμένου να μιλήσει για τη συλλογική ενοχή μιας κοινωνίας που όχι μόνο έθρεψε το φίδι του εθνικισμού αλλά το κρύβει και το προστατεύει ακόμα και μετά τον πόλεμο. Με γλώσσα λιτή και υπαινικτική, μας υπενθυμίζει ότι οι πληγές του εμφύλιου δεν έχουν κλείσει, ότι το ψέμα «πανούργα πήγε και κρύφτηκε πίσω από το σύνθετο με τα ακριβά ποτά». Μετάφραση: Tijana Prodanović, Κείμενο: Jazra Khaleed
Biancamaria Frabotta: Από τη σιωπή στη λέξη
Η ποίηση της Μπιανκαμαρίας Φραμπότα γεννήθηκε μέσα στο κίνημα του ιταλικού φεμινισμού, είναι μια ποίηση που αναζητά την ισορροπία μεταξύ του εγώ και του εμείς, μια ποίηση εν κινήσει που εγκυμονεί διαρκώς την αλλαγή. Η Ιταλίδα ποιήτρια αφουγκράζεται τον «λευκό θόρυβο» των κοινωνικών κινημάτων και με γλώσσα αμφισεξουαλική μιλάει για τη «διάβρωση της ουτοπίας», για όσους και όσες αγαπούν την «αταξία των χρωμάτων, τα νεκρά κύματα του αιθέρα». Κείμενο-Μετάφραση: Χρήστος Μπιντούδης
Els Moors: Ο στίχος που γίνεται γυναίκα
Στο ποιητικό σύμπαν της Ελς Μόορς οι άνθρωποι είναι «κατάκοποι σαν μηχανήματα», τα παιδιά «αναδίδουν άρωμα σκόνης απορρυπαντικού», στις γιορτές «πάντα κάποιος περπατά με μια θηλιά στον λαιμό». Οι στίχοι της Φλαμανδής ποιήτριας δίνουν μονίμως την εντύπωση πως γέρνουν οριακά, πως τείνουν να αναποδογυρίσουν, διακρίνονται από το έντονο βιωματικό στοιχείο και φέρουν με παρρησία το διακριτικό στίγμα του φύλου της. Κείμενο-Μετάφραση: Στέλλα Πεκιαρίδη
Τέσσερα ιαπωνικά μπουμπούκια
Τα ποιήματα των τεσσάρων νεαρών Ιαπωνίδων ποιητριών είναι γεμάτα μπουμπούκια που ανασαίνουν λιωμένο χιόνι, μαλακά πέταλα κερασιάς, υγρά κόκκινα δέντρα. Ξεχωρίζουν για τη φαντασία τους, τη φιλοσοφική τους διάθεση και τη στοχαστικότητά τους˙ μιλάνε για την εφηβεία που μοιάζει με «σκουριασμένη ομπρέλα» και αφουγκράζονται το όνειρο που περιδινείται μέσα «στη λάσπη του σώματος». Κείμενο-Μετάφραση: Alice Bardos, Kyoko Kishida
Εφτά σύντομα διηγήματα
Μικρές ιστορίες για την απώλεια, την ενηλικίωση, τη μνήμη, τον χρόνο και τον θάνατο, την ώρα που κάπου στο φόντο συνεχίζεται –απερίσπαστη– η σταδιακή κατάρρευση του οικοσυστήματος. Άνθρωποι, ζώα και πουλιά. Εκατομμύρια καρδιές που χτυπούν χωρίς να συγχρονίζονται. Και μοιάζει σαν να είμαστε θεατές ή σαν να πρόκειται να πέσουν τίποτα τίτλοι τέλους. Αλλά δεν πέφτουν. Οι συμφορές συμβαίνουν πάντα κάπου μακριά από μας. Ανθολόγηση-Μετάφραση: Νάνσυ Αγγελή
Ποιήματα: Γιώργος Αλισάνογλου, Αντώνης Αντωνάκος, Γιώργος Γέργος, Μαρίνος Καλλίνης, Γιάνης Καστανός, Λάικα, Λεύκιος, Lucia, Μετρομιγάς, Μαρία Μπακάλη, Γλυκερία Μπασδέκη, Τάσος [ΜήνυμαL] Σταυρουλάκης, Γιώργος Τσιόγγας, Ωμέγα.
Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: ΕΙ
