La Bodeguilla de Santa Marta, adega íntima e bulliciosa coma unha casa grande, conforma un territorio de palabras compartidas e unha cátedra sabia onde flúe o pensamento feito verbo que, por veces, escóndese en disfraces surrealistas. A miúdo as horas nesta taberna son de alto debate, virando ao redor dunha copa de viño e sobre un tema calquera que non importa, salvo polo puro pracer da dialéctica e por demostrar que un aínda está vivo e que a axilidade intelectual de calquera conserva os mecanismos engrasados. Para ese instante está reservado o sabor do último grolo da copa tan felizmente compartida. O que converte a La Bodeguilla de Santa Marta nun establecemento de lenda son algúns lóstregos que conforman unha sorte de epifanía: o bulicio da clientela, o rosario alegre que navega en cada copa de viño, o cruzamento amable de miradas, cheiros e sabores, a reflexión barroca elaborada de palabras lúcidas… E así, co tempo, cada cliente acaba por construír unha memoria fascinada a La Bodeguilla de Santa Marta, poboada de homes e mulleres que alí compartiron vida e palabras e que son xa tan indelebles como algúns instantes supremos da propia experiencia do vivir. Este universo non resulta menos exquisito que morder unha presa de cereixas intentamente vermellas polos días luminosos e felices de xuño…
