13/07/2026
Tijdens een zondagmiddagservice...
Wanneer één van de zonen ergens in Spanje het moedige plan heeft opgevat om een Ironman af te werken is er altijd wat ongerustheid. U weet wel, de onderneming waarbij u 3,86 km zwemt, 180,2 km fietst en 42,195 km loopt. Alles op één dag met tijdslimiet. Velen zullen wellicht nooit één van deze uitdagingen aangaan. Niet in dit leven en ook niet in een ander. Overmoedigen moeten misschien gered worden. Omdat u spartelend kopje onder gaat door een krakkemikkige zwemtechniek en het halve meertje waarin u boven water tracht te blijven nagenoeg leegdrinkt. Nog anderen missen door de mankerende luciditeit een bocht en maken in vrije val kennis met het mooie uitzicht in een lager gelegen ravijntje. Of, proberen enkele vitale organen aan uw hersenschors mee te delen dat deze onbezonnen loopactie gestaakt moet worden en dreigen met acute stopzetting van hun werking. Helemaal vervelend is het wanneer een blessure of technische mankement het plan doorkruist. Een grote vis à la Jaws knabbelt aan de teentjes, uw enige voorwiel wil geen deel meer uitmaken van uw hechte team of de zolen van de fluoricerende loopschoenen flapperen met dezelfde passie als bij een flamencodanser. U begrijpt dat deze hele calvarietocht dan op de helling komt te staan en de doorkruising van Dantes' hel geduldig op u wacht.
Accident de parcours? Of moet u het toch maar houden bij darts in uw favoriete staminee met wat gerstennat om de trefzekerheid te verbeteren? “Valt er niks beters te doen met alle ellende, oorlogen en andere catastrofes in deze wereld?” hoor ik ergens galmen. Misschien wel, misschien niet. Ik laat dit aan diegenen die met passie uw en mijn doen of laten becommentariëren. Het zal me verder worst wezen of ze zich vervelen of het eigen bestaan meer morele g***s willen verlenen. Wat ik wel weet is, dat dit soort van inspirerende onderneming een knap staaltje van doorzettingvermogen is. Los van al het, soms onooglijke, fysieke of psychische gespartel, schieten woorden van bewondering te kort.
En, heeft Gilles het schier onmogelijke gehaald hoor ik u vragen? Jawel hoor, wat had u wel gedacht!
Bravo! Bravissimo! El Toro.