13/11/2025
Het Laatste Debet en Credit.
De zaak
De sleutel draait, niet zacht, maar met een scherp geluid
dat snijdt door de stilte van de verlaten uren.
Het is de laatste zang van het metaal, de buit
van jaren, opgesloten achter deze muren.
Hier valt het licht, de laatste zonnestraal van goud,
op een bureau dat nu voorgoed geen schaduw meer verbergt.
Het was geen zaak, de cijfers logen, het was bloed,
het was de huid die ik voor elk nieuw seizoen heb neergelegd.
Een weefsel van ochtenden, van zwoegen en van moed,
van dromen die ik op de koude vloer heb uitgestrekt.
En nu de kasten leeg zijn, en het archief is stil,
dan fluisteren de planken nog van wat wij samen waren.
Het is het afscheid van een ik, dat hier ontstond,
dat leerde staan, te vallen, en weer op te rijzen.
Men snijdt de draad niet door, men scheurt een stuk uit de grond,
waar men de wortels van zijn diepste wensen liet vergrijzen.
De inventaris klopt, het grootboek is voldaan,
maar de balans van mijn gemoed is nergens op te schrijven.
Ik laat de naam achter. Ik laat de echo van mijn stem.
En draag de littekens en zegels van dit pand.
De deur is dicht. Het is de onomkeerbare grens,
tussen het leven dat ik was en wat ik worden zal.
De toekomst wacht, een leeg vel papier, vaal en wit,
En nu rest er niets meer dan leegte geen vooruitzichten
en in mijn hand ligt enkel nog het gewicht van deze ene, koude sleutel.
Vaarwel Atelier 22...
