31/05/2026
Carnaval mag dan wel een hoogmis van creativiteit en plezier zijn, spijtig genoeg ontsnappen we niet aan de harde wetten van het leven.
Deze week moeten we met veel droefheid en veel te vroeg afscheid nemen van Gerda De Dene, jarenlang één van de drijvende krachten binnen Carnavalsvereniging De PUB Merelbeke.
Langs deze weg willen we als Walletons ons medeleven betuigen aan Kirsten De Bosscher, familie en vrienden!
Rust zacht Gerda!
Vandaag hebben we moeten afscheid nemen van een belangrijk persoon binnen onze vereniging.
Gerda De Dene heeft ons na een zware, moedige strijd verlaten...
Ze was een prachtige vrouw, een fantastische vriendin en had een groot hart voor carnaval en de vereniging.
We zijn dankbaar voor alle mooie momenten die we samen hebben gedeeld en zullen haar nooit vergeten.
We wensen Kirsten De Bosscher en familie heel veel sterkte in deze moeilijke periode!
Carnaval vier je samen ❤️
Maar ook verdriet delen we samen ❤️
Het ga je goed Gerdatje, 'De Dene' zoals Kirsten het dikwijls zei.
Hieronder een persoonlijk berichtje van Kirsten zelf:
Beste leden, vrienden en sympathisanten van CV De Pub,
Met pijn in het hart moet ik jullie laten weten dat mijn allerliefste Gerda overleden is.
Na een immens lange, moedige en oneerlijke strijd heeft ze los moeten laten. Een strijd die ze gedragen heeft zoals alleen Gerda dat kon: sterk, koppig, waardig en met ongelooflijk veel liefde voor de mensen rondom haar.
Sinds die zwarte dag op 14 maart 2024, de dag waarop de diagnose viel, heeft ons leven nooit meer hetzelfde gevoeld. Toch bleef Gerda altijd proberen genieten van de kleine dingen. Van samen met ons tweetjes weg zijn, van haar bloemen en planten, van de tuin, van De Pub en van de mensen die ze graag zag. Zelfs op de moeilijkste momenten bleef ze denken aan anderen.
De laatste twee jaren moesten we eigenlijk al een beetje afscheid van haar nemen. Door haar ziekte kon ze jammer genoeg steeds minder aanwezig zijn op evenementen, vergaderingen en activiteiten. En toch… ook wanneer ze er fysiek niet bij kon zijn, was De Pub nooit ver weg. Dan vroeg ze hoe het geweest was, hoe de werken aan de wagen vooruitgingen, wat de plannen nog waren of hoe de stoet verlopen was. Ze bleef betrokken, op haar manier.
En eerlijk… ze werd toen al gemist.
Ik heb de voorbije twee jaar zelf ook carnaval en De Pub wat meer op de achtergrond gezet. En eerlijk gezegd heb ik het daar soms moeilijk mee gehad, want De Pub is al zo lang een enorm groot deel van mijn leven.
Maar tegelijk wist ik ook waarom ik die keuze maakte.
De tijd die ons nog samen gegeven werd, wou ik zoveel mogelijk bij Gerda zijn. Samen genieten van de kleine momenten, van uitstappen, van thuis zijn, van gewoon nog samen kunnen zijn. En hoe moeilijk die periode ook geweest is… vandaag ben ik vooral dankbaar dat ik die tijd genomen heb. Dat we nog herinneringen hebben kunnen maken. Dat we nog zoveel mogelijk van elkaar hebben kunnen genieten zolang het nog kon.
Ik denk dat iedereen die Gerda echt gekend heeft, weet wat voor enorme leegte ze achterlaat. Niet alleen voor mij persoonlijk, maar ook binnen onze vereniging.
Voor velen was Gerda “de leading lady van het naaiteam”, maar voor mij was ze zoveel meer dan dat. Ze was jarenlang één van de grote drijvende krachten achter De Pub. Een creatieve duizendpoot die altijd bezig was met ideeën, oplossingen en manieren om alles nóg beter en mooier te maken.
Wat zij gemaakt heeft voor onze vereniging is moeilijk in woorden te vatten. Zoveel kostuums die vandaag nog steeds meerijden in stoeten, zelfs buiten onze landsgrenzen, dragen nog altijd haar handtekening. Jaar na jaar legde ze samen met “haar” naaiteam dde lat hoger. Niet omdat het moest, maar omdat ze simpelweg alles met hart en ziel deed.
De poppenkostuums blijven voor mij één van de strafste dingen die ze ooit gerealiseerd heeft. Plots moesten er drie keer zoveel kostuums gemaakt worden, maar opgeven stond niet in haar woordenboek. En ook die immense circustent zal ik nooit vergeten. Wat voor anderen onmogelijk leek, zag zij als een uitdaging.
Maar wat Gerda voor mij nog zoveel mooier maakte, was wie ze was als mens.
Ze respecteerde iedereen. Ze kon mensen samenbrengen en had de gave om het beste in anderen naar boven te halen. Ze werkte keihard, vaak achter de schermen en zonder ooit aandacht op te eisen. Als er iets gedaan moest worden, stond ze daar. Zonder klagen. Zonder zich op de voorgrond te zetten.
Dat was gewoon Gerda.
Er zijn ondertussen ook nieuwe leden bij onze vereniging gekomen die haar jammer genoeg niet echt meer hebben kunnen leren kennen zoals velen van ons haar gekend hebben. En dat vind ik oprecht jammer. Want mensen zoals haar kom je maar zelden tegen.
Ik wil ook nog even stilstaan bij iets wat mij vorig jaar enorm geraakt heeft.
Toen Gerda vertelde hoe moeilijk ze het vond dat haar geliefde tuin stilaan verwilderde door alles wat de ziekte met zich meebracht, heb ik de hulp ingeroepen van vrienden, familie, leden van De Pub en zoveel andere mensen rondom ons, om haar nog één keer volop te kunnen laten genieten van haar droomtuin.
Wat daarop volgde was werkelijk hartverwarmend.
Zoveel mensen hebben toen last minute tijd vrijgemaakt, het uiterste van zichzelf gegeven en samen de handen uit de mouwen gestoken om daar iets moois van te maken voor haar. Maar ik wil toch ook heel specifiek de mensen van De Pub bedanken die daar zonder aarzelen mee stonden te helpen. Dat heeft mij enorm geraakt.
Er werd gezwoegd, gezweet en hier en daar ook eens goed gevloekt, maar wat jullie daar samen gerealiseerd hebben was fenomenaal. Het was zoveel meer dan een grote opkuis. Het was warmte. Vriendschap. Respect. Liefde. En ik weet hoeveel dat voor haar betekend heeft.
Dat beeld draag ik voor altijd met mij mee.
Het idee dat ik nu zonder haar verder moet, is nog altijd moeilijk te vatten.
Maar tegelijk weet ik ook dat ze op één of andere manier zal blijven verder leven binnen De Pub. In de herinneringen. In de verhalen. In de vriendschappen die hier ontstaan zijn. In elk kostuum, elk detail en elke stoet waar een stukje van haar werk in verweven zit.
Ik wil iedereen bedanken die er de afgelopen periode voor ons geweest is. Voor de steun, de berichten, de hulp, de stiltes, de kleine gebaren en de warmte die we mochten voelen. Dat heeft meer betekend dan woorden kunnen uitleggen.
Kirsten
