28/01/2026
Vandaag is mijn oudste dochter twaalf jaar geworden.
Een tiener in huis…dat voelt toch even anders. 🫶
En tegelijk brengt het me automatisch terug naar twaalf jaar geleden, naar het moment waarop ik voor het eerst mama werd.
Ik zag toen al slecht, maar lang niet in de mate waarin ik nu ben. Toch was het een spannende periode. Niet alleen omdat ik moeder werd, maar ook omdat ik mezelf toen nog helemaal niet bezighield met mijn visuele beperking. Ik kende nog niets van hulpmiddelen, niets van organisaties zoals de Brailleliga, niets van wat mij later zoveel houvast en vrijheid zou geven. Ik was vooral bezig met “doorgaan”, zonder echt stil te staan bij wat ik nodig had.
Wat ik wel had, was liefde. En doorzettingsvermogen.
En een mama die er was. De eerste twee weken kwam zij in het weekend helpen met het huishouden, zodat ik kon wennen aan dat nieuwe leven, aan dat kleine mensje dat volledig op mij vertrouwde. Dat vergeet ik nooit.🥰
Als ik nu terugkijk, besef ik hoe veel we samen hebben gedaan.
Niet perfect.
Niet altijd zonder twijfel. Maar altijd met toewijding. Met zorg. Met liefde.
Alles lukt misschien niet op de makkelijkste manier, maar het lukt. En dat is genoeg.
Vandaag kijk ik naar mijn dochter, twaalf jaar ouder, wijzer, sterker, en voel ik vooral trots. Op haar. En, heel eerlijk, ook een beetje op mezelf.
Want moederschap kent vele vormen, en het bewijst elke dag opnieuw met liefde en toewijding kom je heel ver❤️
En dit wil ik graag meegeven aan mama’s met een visuele beperking, aan vrouwen met een kinderwens, aan wie zwanger is of net een babytje in de armen houdt: laat je niet wijsmaken dat je het niet zou kunnen. Ja, het is spannend. Ja, het vraagt soms andere oplossingen, extra nadenken of hulp durven aanvaarden. Maar moederliefde heeft niets te maken met perfect zicht. Ze zit in voelen, luisteren, nabij zijn, zorgen en er gewoon zijn.
Vraag hulp waar nodig. Neem steun aan waar ze wordt aangeboden. En vertrouw op jezelf. Je hoeft het niet alleen te doen, en je hoeft het niet perfect te doen.
Je doet het op jouw manier en dat is meer dan genoeg.
Liefs,
Adelina🫶
Op de cartoonillustratie ben ik samen met mijn oudste dochter te zien. Ik lig ontspannen terwijl zij als baby dicht tegen mij aan ligt, veilig en geborgen. een moment van puur moederschap. Ondanks mijn visuele beperking laat deze illustratie zien dat liefde, zorg en verbondenheid niet afhangen van wat je ziet, maar van wat je voelt en geeft. Mooie herinneringen van 12 jaar geleden.❤️
