07/05/2026
Soms krijg je van die berichten die je helemaal warm maken vanbinnen en zoveel goesting geven om gewoon lekker door te gaan! Dankjewel Nele ♥
Gisterenavond was er zo één
die zachtjes blijft nazinderen.
Studio Nanda in Lokeren
werd even een plek buiten de tijd.
Sarah, met haar roze haren en warme lach,
opende niet zomaar haar deur,
maar een ruimte
waarin alles mocht ontstaan.
Het huis
gedragen door de naam FerdiNANDA
ademt verhalen.
Leem en rondingen,
mozaïeken die licht vangen,
textiel dat fluistert tegen de muren,
stoelen en kussens die lijken te wachten
op verbondenheid, op gesprekken, op muziek.
Alles is er zacht,
zoals de wol die smacht naar meer.
We kwamen er heen voor onze vrienden:
Tom Mank en Sera Smolen,
van over de oceaan,
maar altijd een beetje hier.
Hun muziek reist,
maar hun ziel lijkt telkens terug te keren.
Ze brachten gezelschap mee:
Gait Klein Kromhof, een bijzondere man
die met zijn mondharmonicaspel
recht naar binnen speelde,
en Ellen Shae,
wiens stem zich als een tweede adem
rond die van Tom vouwde.
Samen werden ze meer dan vier.
Ze werden een ruimte,
een kleurrijk pastelgetint bloemenveld,
een warm bad,
een zacht, groot verenkussen
waarin we allemaal even mochten verdwijnen.
De zaal werd stil
en één.
Vol luisteren.
Vol voelen.
Sera’s cello bezweerde ons, raak en vrij.
Toms stem droeg verhalen
met persoonlijke, rauwe randjes
die ergens tussen oorlog en liefde
hun bedding vonden.
Gait bracht intensiteit,
Ellen lichtheid.
Alles klopte.
Love in Difficult Times
kreeg zijn plaats,
niet toevallig,
nooit toevallig.
“Het is een belangrijk nummer,”
fluisterde Sera.
En dat was het.
Dat is het.
Want wat blijft hangen
is niet enkel muziek,
maar een herinnering
aan zachtheid
als kracht.
Wij waren daar
en voelden hoe iets eenvoudigs
weer groots werd:
samen zijn, omringd door muziek.
Verse gemberthee en koffie dampten,
geschonken in sfeervolle kopjes
en lokale biertjes zorgden voor nog meer sfeer.
Net als de woorden.
Zoveel woorden.
Over vroeger.
Over pompoensoep die de beste ooit was.
Over de kinderen
die groeien terwijl niemand kijkt.
Over tijd
die niet vraagt of hij mag gaan.
Over uitvliegen en landen.
En straks,
op 21 april,
vliegen Tom en Sera weer terug
naar hun land in beroering.
Maar ze nemen iets mee:
warmte,
van hier,
van ons,
van dit kleine stukje wereld
dat even groot genoeg was.
We ontmoetten ook nieuwe mensen.
Nieuwe verhalen die zich vasthechtten
aan oude.
Namen, plekken, muziek,
toevallige verbindingen
die misschien geen toeval zijn.
We praatten tot middernacht,
alsof de nacht zelf
nog even wilde blijven.
En toen we naar huis keerden
droegen we het mee:
een avond met een gouden rand,
zacht gloeiend,
vol vriendschap,
vol verbondenheid.
Dankjewel Tom, Sera, Gait, Ellen, Sarah en iedereen daar.
Voor even
waren we één.
