12/08/2026
Een halve eeuw werken,
een ode aan :
Kim Rohart en Fernanda Robles
Zaakvoerders van :
- La Barraca
- Albert 1
- Colloseo
- The Saloon
- kicks
- La Terras (hotel)
(Version française ci-dessous la version néerlandaise)
Op 1 oktober 2026 ga ik officieel met pensioen. En plots is die datum niet langer iets voor later. Ze ligt nog maar enkele weken van mij verwijderd. Na bijna vijftig jaar werken komt daarmee een bijzonder moment dichtbij. Een moment waarop je vanzelf terugkijkt, vergelijkt en jezelf afvraagt welke mensen en ervaringen werkelijk het verschil hebben gemaakt.
Mijn verhaal met Kim Rohart en Fernanda Robles, zaakvoerders van Restro & Robras, begon op 1 juli 2021, de dag waarop La Barraca zijn deuren opende. Vanaf die eerste dag kreeg ik hun vertrouwen om La Barraca voor hen te leiden. Dat vertrouwen is voor mij nooit vanzelfsprekend geweest.
Een restaurant leiden betekent veel meer dan zorgen dat de deuren opengaan en de klanten tevreden vertrekken. Het betekent verantwoordelijkheid nemen voor mensen, organisatie, resultaten en alles wat onverwacht op je afkomt. En onverwachte momenten hebben we genoeg gekend.
We hebben samen een brand meegemaakt. We kregen te maken met drie ongelukken met de parasols en de soms genadeloze wind aan onze kust. Er waren moeilijke momenten en discussies. Soms waren Kim, Fernanda en ik het volledig met elkaar eens, soms helemaal niet.
Maar precies in die momenten leer je mensen werkelijk kennen.
Wanneer ik verantwoordelijkheid droeg, werd ik daar ook op gewezen. Soms scherp, soms op een moment waarop ik het misschien liever anders had gehoord, maar vaak moest ik achteraf erkennen dat het terecht was. Wie verantwoordelijkheid krijgt, moet ook bereid zijn daarop aangesproken te worden. Vertrouwen betekent voor mij niet dat een werkgever je voortdurend gelijk geeft. Integendeel. Een goede werkgever geeft vertrouwen, kansen en vrijheid, maar verwacht daar verantwoordelijkheid tegenover.
Daarbij heb ik bij Kim en Fernanda iets ervaren wat voor mij minstens even belangrijk is: loyaliteit, oprechtheid en open rechtuitheid. Geen omwegen wanneer iets gezegd moet worden, geen gemaakte vriendelijkheid om problemen te verbergen. Je weet waar je staat. Dat kan soms confronterend zijn, maar ik verkies duizendmaal een open en rechtuit gesprek boven schijnbare overeenstemming waar achteraf iets anders blijkt te spelen.
En mijn oordeel komt niet uit een beperkte ervaring.
In bijna vijftig jaar heb ik voor kleine en grote bazen gewerkt, onder meer in Brugge, Gent en Knokke-Heist. Ik heb verschillende bedrijven, karakters en manieren van leidinggeven leren kennen. Ik heb goede werkgevers meegemaakt, maar ook werkgevers bij wie ik ervaren heb hoe het volgens mij niet moet. Precies daardoor heb ik vandaag een brede vergelijkingsbasis.
Ik weet dus wat slecht werkgeverschap met mensen kan doen. Maar ik weet ook hoe belangrijk een goede werkgever kan zijn.
En juist daarom durf ik na al die jaren zo duidelijk te zijn:
Kim en Fernanda, jullie behoren voor mij niet gewoon tot de goede werkgevers. Jullie zijn topwerkgevers.
Naast de moeilijke momenten waren er ook de ervaringen die La Barraca zijn eigen karakter hebben gegeven. Het sharing food-concept, waarbij eten meer wordt dan ieder afzonderlijk zijn bord. Delen, ontdekken en samen beleven werd een onderdeel van het verhaal van La Barraca.
En dan is er natuurlijk het verhaal rond onze Brusselse wafel. Niet gewoon de ambitie om een goede wafel te maken, maar het verhaal en de overtuiging waarmee wij spreken over de beste Brusselse wafel ter wereld. Zulke ambities maken horeca voor mij interessant. Je legt de lat hoog en daarna moet de dagelijkse werkelijkheid bewijzen of je die ambitie kunt waarmaken.
La Barraca is daarbij nooit het werk van één persoon geweest. Ik heb het geluk gehad met collega’s en teams te werken die iedere dag opnieuw hun bijdrage leveren. Zonder goede medewerkers bestaat geen goede horecazaak. Zij verdienen mijn waardering en respect.
Maar deze ode gaat bewust over mijn werkgevers.
En ik doe dat ook bewust publiekelijk.
Dat is wie ik ben. Wie mij kent, weet dat ik mijn kritiek niet gemakkelijk verberg wanneer ik iets verkeerd vind. Oprechtheid en rechtuitheid betekenen voor mij echter dat hetzelfde ook in de andere richting moet gelden. Wanneer mensen mijn respect en waardering verdienen, wil ik dat even openlijk kunnen zeggen. Alleen kritiek publiek uitspreken en waardering binnenskamers houden, zou voor mij niet eerlijk zijn.
Ik vind persoonlijk dat Kim en Fernanda al meer dan genoeg zwart zijn gemaakt op sociale media. Ik lees en hoor verhalen van voormalige medewerkers bij wie een samenwerking niet geworden is wat zij ervan verwachtten. Over hun persoonlijke motieven kan ik geen feiten verkondigen. Ik kan niet in het hoofd van iemand anders kijken. Maar ik kan wel vaststellen dat het beeld dat soms van Kim en Fernanda wordt geschetst niet overeenkomt met wat ik zelf gedurende jaren heb ervaren.
En mijn ervaring telt voor mij.
Ik heb mensen kansen zien krijgen. Ik heb zelf kansen gekregen. Ik kreeg vertrouwen, vrijheid en verantwoordelijkheid om een zaak te leiden. Dat betekent niet dat iedere medewerker slaagt, dat iedere samenwerking blijft duren of dat iedere beslissing aangenaam is. Maar wanneer een samenwerking mislukt, is het volgens mij te eenvoudig om achteraf uitsluitend de werkgever verantwoordelijk te maken.
Soms moet een mens ook naar zichzelf durven kijken.
Ik ben zelf verschillende keren op mijn verantwoordelijkheid gewezen. Soms vond ik dat op het moment zelf misschien niet prettig. Soms hadden Kim en Fernanda gelijk, soms dacht ik er anders over. Maar ik heb nooit verwacht dat een werkgever mij altijd zou bevestigen. Ik verwacht correctheid, loyaliteit, oprechtheid, rechtvaardigheid en open rechtuitheid. Niet zeggen wat iemand graag wil horen, maar zeggen wat volgens jou gezegd moet worden en daarna loyaal genoeg zijn om samen verder te gaan.
En dat heb ik gekregen.
Daarom denk ik ook dat mensen soms meer mogen beseffen wat het betekent wanneer een werkgever kansen geeft. Een kans is geen garantie op succes. Een werkgever kan iemand een mogelijkheid geven, begeleiden en vertrouwen schenken, maar uiteindelijk blijft ook de medewerker verantwoordelijk voor wat hij met die kans doet.
Na bijna vijftig jaar carrière, na kleine en grote werkgevers, na Brugge, Gent, Knokke-Heist en alles wat ik onderweg heb meegemaakt, heb ik voldoende vergelijkingsmateriaal om te weten waarover ik spreek. Goed werkgeverschap wordt voor mij niet bepaald door mooie woorden. Het wordt zichtbaar in het dagelijkse handelen. In correctheid wanneer niemand kijkt. In rechtvaardigheid wanneer belangen botsen. In loyaliteit wanneer het moeilijker wordt. In oprechtheid wanneer de waarheid minder aangenaam is. In open rechtuitheid wanneer zwijgen gemakkelijker zou zijn. In vertrouwen geven en tegelijk verantwoordelijkheid blijven vragen.
Wanneer ik mijn volledige carrière langs die maatstaf leg, kom ik tot een conclusie die voor mij bijzonder duidelijk is:
Kim Rohart en Fernanda Robles zijn de beste werkgevers uit mijn bijna vijftigjarige beroepsleven.
Dat schrijf ik niet uit beleefdheid. Niet omdat mijn pensioen nadert. Niet omdat wij het altijd met elkaar eens zijn geweest. Juist het feit dat we ook moeilijke momenten, meningsverschillen, verantwoordelijkheid en tegenslagen hebben meegemaakt, maakt mijn oordeel sterker.
Mijn pensioen op 1 oktober krijgt daardoor iets merkwaardigs.
Officieel eindigt mijn beroepsloopbaan. Maar voor mij voelt dit helemaal niet als een afscheid.
Integendeel.
Deze positieve ervaring is voor mij juist een aanzet om verder te doen.
Ik ga officieel met pensioen, maar ik wil blijven doen wat ik het liefste doe. Werken met mensen. Verantwoordelijkheid opnemen. Aanwezig zijn in de horeca. Meehelpen bouwen aan een zaak waarmee ik mij verbonden voel.
En zeker voor Kim en Fernanda wil ik dat blijven doen, zolang mijn gezondheid het toelaat.
Misschien is dat uiteindelijk het grootste compliment dat ik hen kan geven.
Na bijna vijftig jaar werken krijg ik op 1 oktober officieel de mogelijkheid om te stoppen. En toch heb ik geen behoefte om definitief afscheid te nemen. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil.
Omdat ik nog altijd graag doe wat ik doe. Omdat ik mij gewaardeerd voel. Omdat er vertrouwen bestaat. Omdat er loyaliteit in beide richtingen bestaat. Omdat we elkaar rechtuit kunnen zeggen wat we denken zonder dat daardoor alles op losse schroeven komt te staan. Omdat verantwoordelijkheid er ook werkelijk verantwoordelijkheid betekent. En omdat werken voor mensen die je respecteert iets totaal anders is dan eenvoudigweg werken om je brood te verdienen.
Kim en Fernanda, dank voor het vertrouwen dat jullie mij vanaf 1 juli 2021 hebben gegeven. Dank voor de kansen. Dank voor de mooie momenten, maar ook voor de moeilijke. Dank voor de lessen uit een brand, uit storm en tegenslag, uit discussies, fouten en successen. Dank voor jullie correctheid, loyaliteit, oprechtheid, rechtuitheid en rechtvaardigheid. Dank omdat ik La Barraca voor jullie mocht leiden en dat hopelijk nog lang mag blijven doen.
Na bijna vijftig jaar carrière kan ik moeilijk een groter compliment geven dan dit:
ik heb goede en minder goede werkgevers gekend, kleine en grote. Maar jullie zijn voor mij topwerkgevers en de beste voor wie ik ooit heb gewerkt.
Daarom schrijf ik dit publiekelijk.
Omdat kritiek publiek wordt uitgesproken, mag waardering dat ook zijn.
Omdat oprechtheid voor mij niet alleen betekent zeggen wat verkeerd loopt, maar even rechtuit durven zeggen wat goed is.
Omdat loyaliteit voor mij geen blind gelijk geven betekent, maar mensen niet laten vallen zodra er een probleem, verschil van mening of moeilijk moment ontstaat.
En omdat ik liever zelf getuig over wat ik gedurende jaren werkelijk heb ervaren dan zwijgend toe te kijken wanneer anderen een werkelijkheid beschrijven die ik persoonlijk niet herken.
1 oktober 2026 wordt dus geen afscheid.
Het wordt het officiële einde van mijn carrière op papier, maar hopelijk slechts een nieuwe bladzijde in een verhaal dat ik, zolang mijn gezondheid het toelaat, met evenveel passie, loyaliteit en plezier verderzet.
Met respect, waardering en oprechte dankbaarheid,
Danny Hallaert
La Barraca
Zeedijk 49,
8660 De Panne
Un demi-siècle de travail, un hommage à Kim Rohart et Fernanda Robles
Le 1er octobre 2026, je prendrai officiellement ma retraite. Et soudain, cette date n’est plus quelque chose de lointain. Elle n’est plus qu’à quelques semaines. Après presque cinquante années de travail, un moment particulier approche. Un moment où l’on regarde naturellement en arrière, où l’on compare et où l’on se demande quelles personnes et quelles expériences ont réellement fait la différence.
Mon histoire avec Kim Rohart et Fernanda Robles, dirigeants de Restro & Robras, a commencé le 1er juillet 2021, le jour où La Barraca a ouvert ses portes. Dès le premier jour, ils m’ont accordé leur confiance pour diriger La Barraca pour eux. Cette confiance n’a jamais été quelque chose d’évident à mes yeux.
Diriger un restaurant, c’est bien plus que veiller à ce que les portes s’ouvrent et que les clients repartent satisfaits. C’est assumer la responsabilité des personnes, de l’organisation, des résultats et de tout ce qui peut arriver de manière imprévue. Et des événements imprévus, nous en avons connu.
Nous avons vécu ensemble un incendie. Nous avons connu trois accidents avec les parasols et ce vent parfois impitoyable de notre côte. Il y a eu des moments difficiles et des discussions. Parfois Kim, Fernanda et moi étions totalement d’accord, parfois pas du tout.
Mais c’est précisément dans ces moments-là que l’on apprend réellement à connaître les gens.
Lorsque j’avais une responsabilité, on me la rappelait aussi. Parfois de manière directe, parfois à un moment où j’aurais peut-être préféré l’entendre autrement, mais souvent j’ai dû reconnaître par la suite que c’était justifié. Celui qui reçoit des responsabilités doit aussi accepter d’en répondre. Pour moi, la confiance ne signifie pas qu’un employeur doit constamment vous donner raison. Au contraire. Un bon employeur donne de la confiance, des possibilités et de la liberté, mais attend en retour que l’on assume ses responsabilités.
Chez Kim et Fernanda, j’ai également trouvé quelque chose d’au moins aussi important à mes yeux : la loyauté, la sincérité et une franchise ouverte et directe. Pas de détours lorsqu’une chose doit être dite, pas de gentillesse de façade pour dissimuler les problèmes. On sait où l’on en est. Cela peut parfois être confrontant, mais je préfère mille fois une conversation ouverte et franche à un accord de façade derrière lequel se cache autre chose.
Et mon jugement ne repose pas sur une expérience limitée.
En presque cinquante ans, j’ai travaillé pour de petits comme de grands patrons, notamment à Bruges, Gand et Knokke-Heist. J’ai connu différentes entreprises, différents caractères et différentes manières de diriger. J’ai connu de bons employeurs, mais aussi des employeurs qui m’ont appris comment, selon moi, les choses ne devraient pas se passer. C’est précisément pour cela qu’aujourd’hui, je dispose d’une large base de comparaison.
Je sais donc ce qu’un mauvais employeur peut provoquer chez les gens. Mais je sais aussi à quel point un bon employeur peut faire la différence.
Et c’est précisément pour cela qu’après toutes ces années, j’ose être aussi clair :
Kim et Fernanda, pour moi, vous ne faites pas simplement partie des bons employeurs. Vous êtes des employeurs d’exception.
À côté des moments difficiles, il y a aussi eu toutes ces expériences qui ont donné à La Barraca son caractère propre. Le concept de sharing food, où manger devient autre chose que chacun devant sa propre assiette. Partager, découvrir et vivre un moment ensemble sont devenus une partie de l’histoire de La Barraca.
Et puis il y a bien sûr l’histoire de notre gaufre de Bruxelles. Pas seulement l’ambition de faire une bonne gaufre, mais toute l’histoire et la conviction avec lesquelles nous parlons de la meilleure gaufre de Bruxelles au monde. Ce sont précisément ces ambitions qui rendent l’horeca passionnant à mes yeux. On place la barre très haut et ensuite, c’est la réalité quotidienne qui doit démontrer si cette ambition peut être tenue.
La Barraca n’a d’ailleurs jamais été le travail d’une seule personne. J’ai eu la chance de travailler avec des collègues et des équipes qui apportent chaque jour leur contribution. Sans de bons collaborateurs, il n’existe pas de bon établissement horeca. Ils méritent ma reconnaissance et mon respect.
Mais cet hommage est volontairement consacré à mes employeurs.
Et je choisis également de le faire publiquement.
C’est ainsi que je suis. Ceux qui me connaissent savent que je ne cache pas facilement mes critiques lorsque je considère que quelque chose ne va pas. Mais pour moi, la sincérité et la franchise signifient que cela doit aussi fonctionner dans l’autre sens. Lorsque des personnes méritent mon respect et ma reconnaissance, je veux pouvoir le dire avec la même ouverture. Critiquer publiquement tout en gardant les compliments derrière des portes closes ne serait pas honnête de ma part.
Personnellement, je trouve que Kim et Fernanda ont déjà été suffisamment dénigrés sur les réseaux sociaux. Je lis et j’entends des histoires d’anciens collaborateurs dont la collaboration n’a pas évolué comme ils l’espéraient. Je ne peux pas présenter leurs motivations personnelles comme des faits. Je ne peux pas savoir ce qui se passe dans la tête de quelqu’un d’autre. Mais je peux constater que l’image qui est parfois donnée de Kim et Fernanda ne correspond pas à ce que j’ai personnellement vécu pendant plusieurs années.
Et mon expérience compte pour moi.
J’ai vu des personnes recevoir des opportunités. J’en ai moi-même reçu. On m’a accordé la confiance, la liberté et la responsabilité nécessaires pour diriger un établissement. Cela ne signifie pas que chaque collaborateur réussira, que chaque collaboration durera ou que chaque décision sera agréable. Mais lorsqu’une collaboration échoue, il me semble trop facile de rendre ensuite uniquement l’employeur responsable.
Parfois, il faut aussi avoir le courage de se regarder soi-même.
Moi-même, j’ai été rappelé à mes responsabilités à plusieurs reprises. Sur le moment, je n’ai peut-être pas toujours apprécié. Parfois Kim et Fernanda avaient raison, parfois je voyais les choses autrement. Mais je n’ai jamais attendu d’un employeur qu’il me donne constamment raison. J’attends de la correction, de la loyauté, de la sincérité, de la justice et une franchise ouverte. Ne pas dire ce que quelqu’un souhaite entendre, mais ce que l’on estime devoir être dit, puis être suffisamment loyal pour continuer ensemble.
Et c’est ce que j’ai reçu.
C’est pourquoi je pense aussi que les gens devraient parfois davantage prendre conscience de ce que cela signifie lorsqu’un employeur donne des chances. Une chance n’est pas une garantie de réussite. Un employeur peut offrir une possibilité, accompagner quelqu’un et lui accorder sa confiance, mais au final, le collaborateur reste lui aussi responsable de ce qu’il fait de cette chance.
Après presque cinquante ans de carrière, après de petits et de grands employeurs, après Bruges, Gand, Knokke-Heist et tout ce que j’ai vécu en chemin, j’ai suffisamment de recul pour savoir de quoi je parle. Pour moi, la qualité d’un employeur ne se mesure pas aux beaux discours. Elle apparaît dans les actes quotidiens. Dans la correction lorsque personne ne regarde. Dans la justice lorsque les intérêts s’opposent. Dans la loyauté lorsque les choses deviennent plus difficiles. Dans la sincérité lorsque la vérité est moins agréable. Dans la franchise lorsque se taire serait plus facile. Dans la confiance accordée tout en continuant à exiger que chacun assume ses responsabilités.
Lorsque je mesure l’ensemble de ma carrière à ces critères, j’arrive à une conclusion qui, pour moi, est particulièrement claire :
Kim Rohart et Fernanda Robles sont les meilleurs employeurs que j’ai connus au cours de mes presque cinquante années de vie professionnelle.
Je ne l’écris pas par politesse. Pas parce que ma retraite approche. Pas parce que nous avons toujours été d’accord. Au contraire, le fait que nous ayons aussi connu des moments difficiles, des divergences d’opinion, des responsabilités et des revers donne encore plus de poids à mon jugement.
Ma retraite, le 1er octobre, prend dès lors une signification particulière.
Officiellement, ma carrière professionnelle prendra fin. Mais pour moi, cela ne ressemble absolument pas à un adieu.
Au contraire.
Cette expérience positive me donne justement envie de continuer.
Je prendrai officiellement ma retraite, mais je veux continuer à faire ce que j’aime le plus. Travailler avec les gens. Prendre des responsabilités. Rester présent dans l’horeca. Continuer à contribuer à un établissement auquel je me sens profondément lié.
Et c’est certainement pour Kim et Fernanda que je souhaite continuer à le faire, aussi longtemps que ma santé me le permettra.
C’est peut-être finalement le plus beau compliment que je puisse leur faire.
Après presque cinquante années de travail, j’aurai officiellement, le 1er octobre, la possibilité d’arrêter. Et pourtant, je n’ai aucune envie de faire définitivement mes adieux. Non pas parce que je dois continuer, mais parce que je le veux.
Parce que j’aime toujours ce que je fais. Parce que je me sens apprécié. Parce qu’il existe de la confiance. Parce qu’il existe une loyauté dans les deux sens. Parce que nous pouvons nous dire franchement ce que nous pensons sans que tout soit immédiatement remis en question. Parce que la responsabilité y signifie réellement assumer ses responsabilités. Et parce que travailler pour des personnes que l’on respecte est quelque chose de totalement différent que simplement travailler pour gagner sa vie.
Kim et Fernanda, merci pour la confiance que vous m’accordez depuis le 1er juillet 2021. Merci pour les opportunités. Merci pour les beaux moments, mais aussi pour les moments difficiles. Merci pour les leçons tirées d’un incendie, du vent et des revers, des discussions, des erreurs et des réussites. Merci pour votre correction, votre loyauté, votre sincérité, votre franchise et votre sens de la justice. Merci de m’avoir permis de diriger La Barraca pour vous et, je l’espère, de pouvoir continuer encore longtemps.
Après presque cinquante ans de carrière, je peux difficilement vous faire un plus grand compliment que celui-ci :
j’ai connu de bons et de moins bons employeurs, de petits comme de grands. Mais pour moi, vous êtes des employeurs d’exception et les meilleurs pour lesquels j’ai jamais travaillé.
C’est pourquoi j’écris ceci publiquement.
Parce que si les critiques sont exprimées publiquement, la reconnaissance peut l’être aussi.
Parce que, pour moi, être sincère ne signifie pas seulement dire ce qui ne va pas, mais aussi avoir le courage de dire tout aussi franchement ce qui est bien.
Parce que, pour moi, la loyauté ne signifie pas donner aveuglément raison à quelqu’un, mais ne pas abandonner les gens dès qu’apparaît un problème, une divergence d’opinion ou un moment difficile.
Et parce que je préfère témoigner moi-même de ce que j’ai réellement vécu pendant toutes ces années plutôt que de rester silencieux lorsque d’autres décrivent une réalité que, personnellement, je ne reconnais pas.
Le 1er octobre 2026 ne sera donc pas un adieu.
Ce sera la fin officielle de ma carrière sur le papier, mais, je l’espère, seulement une nouvelle page d’une histoire que je poursuivrai, aussi longtemps que ma santé me le permettra, avec autant de passion, de loyauté et de plaisir.
Avec respect, reconnaissance et sincère gratitude,
Danny Hallaert
La Barraca
Half a Century of Work, a Tribute to Kim Rohart and Fernanda Robles
On 1 October 2026, I will officially retire. Suddenly, that date no longer feels distant. It is only a few weeks away. After almost fifty years of work, a special moment is approaching. A moment when you naturally look back, compare, and ask yourself which people and experiences truly made a difference.
My story with Kim Rohart and Fernanda Robles, managers of Restro & Robras, began on 1 July 2021, the day La Barraca opened its doors. From that very first day, they trusted me to run La Barraca for them. I have never taken that trust for granted.
Running a restaurant means much more than making sure the doors open and customers leave satisfied. It means taking responsibility for people, organisation, results, and everything unexpected that comes your way. And we have certainly had our share of unexpected events.
Together we experienced a fire. We dealt with three accidents involving the parasols and the sometimes merciless wind on our coast. There were difficult moments and discussions. Sometimes Kim, Fernanda and I completely agreed, and sometimes we did not agree at all.
But those are precisely the moments when you truly get to know people.
Whenever I carried responsibility, I was reminded of that responsibility too. Sometimes very directly, sometimes at a moment when I might have preferred to hear it differently, but afterwards I often had to admit that it was justified. Anyone who is given responsibility must also be prepared to answer for it. To me, trust does not mean that an employer constantly tells you that you are right. Quite the opposite. A good employer gives you trust, opportunities and freedom, but expects responsibility in return.
With Kim and Fernanda, I also experienced something that matters just as much to me: loyalty, sincerity and open, straightforward honesty. No detours when something needs to be said, no artificial friendliness to hide problems. You know where you stand. That can sometimes be confronting, but I would choose an open and honest conversation a thousand times over a false agreement behind which something else is being said or thought.
And my judgement is not based on limited experience.
Over almost fifty years, I have worked for small and large employers, including in Bruges, Ghent and Knokke-Heist. I have experienced different companies, personalities and styles of leadership. I have known good employers, but also employers who taught me how, in my opinion, things should not be done. That is precisely why I now have a broad basis for comparison.
I know what a bad employer can do to people. But I also know how much difference a good employer can make.
And that is exactly why, after all these years, I dare to say this so clearly:
Kim and Fernanda, to me you are not simply good employers. You are exceptional employers.
Alongside the difficult moments, there were also the experiences that gave La Barraca its own identity. The sharing food concept, where eating becomes more than everyone simply looking at their own plate. Sharing, discovering and experiencing something together became part of the La Barraca story.
And then, of course, there is the story of our Brussels waffle. Not merely the ambition to make a good waffle, but the story and conviction behind what we proudly call the best Brussels waffle in the world. Those kinds of ambitions are what make hospitality exciting to me. You set the bar high, and then everyday reality has to prove whether you can live up to it.
La Barraca has never been the work of one person. I have had the privilege of working with colleagues and teams who contribute every single day. Without good employees, there is no good hospitality business. They deserve my appreciation and respect.
But this tribute is deliberately about my employers.
And I am also deliberately making it public.
That is simply who I am. Anyone who knows me knows that I do not easily hide my criticism when I believe something is wrong. But to me, sincerity and straightforwardness mean that the same must apply in the other direction. When people deserve my respect and appreciation, I want to be able to say that just as openly. Publicly criticising people while keeping appreciation behind closed doors would not be honest of me.
Personally, I believe Kim and Fernanda have already been criticised and attacked more than enough on social media. I read and hear stories from former employees whose working relationship did not develop the way they had hoped. I cannot present their personal motives as facts. I cannot look inside someone else’s mind. But I can say that the picture sometimes painted of Kim and Fernanda does not correspond with what I myself have experienced over the years.
And my own experience matters to me.
I have seen people being given opportunities. I have been given opportunities myself. I was given the trust, freedom and responsibility to run a business. That does not mean every employee will succeed, every working relationship will last, or every decision will be pleasant. But when a professional relationship fails, I think it is too easy afterwards to place all the responsibility on the employer.
Sometimes you also have to be willing to look at yourself.
I myself have been reminded of my responsibilities several times. I may not always have enjoyed hearing it at the time. Sometimes Kim and Fernanda were right, and sometimes I saw things differently. But I have never expected an employer to constantly confirm that I am right. I expect fairness, loyalty, sincerity, justice and open straightforwardness. Not telling someone what they want to hear, but saying what you believe needs to be said, and then being loyal enough to continue together.
And that is what I have received.
That is also why I believe people should sometimes appreciate more what it means when an employer gives people opportunities. An opportunity is not a guarantee of success. An employer can open a door, support someone and give them trust, but ultimately the employee also remains responsible for what they do with that opportunity.
After almost fifty years of work, after small and large employers, after Bruges, Ghent, Knokke-Heist and everything I have experienced along the way, I have enough perspective to know what I am talking about. To me, good employers are not defined by beautiful words. They are defined by their everyday actions. By fairness when nobody is watching. By justice when interests collide. By loyalty when things become difficult. By sincerity when the truth is uncomfortable. By straightforwardness when remaining silent would be easier. By giving trust while continuing to expect responsibility.
When I measure my entire career against those standards, I come to a conclusion that is very clear to me:
Kim Rohart and Fernanda Robles are the best employers I have had in almost fifty years of professional life.
I am not writing this out of politeness. Not because my retirement is approaching. Not because we have always agreed. On the contrary, the fact that we have also experienced difficult moments, differences of opinion, responsibilities and setbacks makes my judgement even stronger.
My retirement on 1 October therefore has something unusual about it.
Officially, my professional career will come to an end. But to me, it does not feel like a farewell at all.
Quite the opposite.
This positive experience is exactly what makes me want to continue.
I will officially retire, but I want to keep doing what I love most. Working with people. Taking responsibility. Being present in hospitality. Helping to build a business to which I feel connected.
And I certainly want to keep doing that for Kim and Fernanda, for as long as my health allows me to.
Perhaps that is ultimately the greatest compliment I can give them.
After almost fifty years of work, on 1 October I will officially have the possibility to stop. And yet I have no desire to say a final goodbye. Not because I have to continue, but because I want to.
Because I still love what I do. Because I feel appreciated. Because there is trust. Because there is loyalty in both directions. Because we can tell each other openly what we think without everything immediately falling apart. Because responsibility truly means responsibility. And because working for people you respect is something completely different from simply working to earn a living.
Kim and Fernanda, thank you for the trust you have given me since 1 July 2021. Thank you for the opportunities. Thank you for the good moments, but also for the difficult ones. Thank you for the lessons that came from a fire, from wind and setbacks, from discussions, mistakes and successes. Thank you for your fairness, loyalty, sincerity, straightforwardness and sense of justice. Thank you for allowing me to run La Barraca for you, and I hope I may continue doing so for many years to come.
After almost fifty years of work, I can hardly give you a greater compliment than this:
I have known good and less good employers, small and large. But to me, you are exceptional employers and the best I have ever worked for.
That is why I am writing this publicly.
Because if criticism can be expressed publicly, appreciation can be expressed publicly too.
Because to me, sincerity does not only mean saying what is wrong. It also means having the courage to say just as openly what is right.
Because loyalty, to me, does not mean blindly agreeing with someone. It means not abandoning people the moment there is a problem, a disagreement or a difficult period.
And because I would rather testify myself to what I have genuinely experienced over all these years than remain silent while others describe a reality that I personally do not recognise.
So 1 October 2026 will not be a farewell.
It will be the official end of my career on paper, but hopefully only the beginning of a new chapter in a story that I will continue, for as long as my health allows, with the same passion, loyalty and pleasure.
With respect, appreciation and sincere gratitude,
Danny Hallaert
La Barraca
https://depanne-restaurant.be/
