16/04/2020
Tussen rouwen en werken vanuit uw kot.
Het zijn bizarre tijden. Iedereen ervaart momenteel een vorm van verlies. Ik denk bijvoorbeeld aan verlies van ontmoetingen, verlies van ontspanningsmogelijkheden, verlies van een werksituatie of zelfs van werk, verlies van gezondheid, verlies van een dierbare, verlies van het dagelijks leven zoals dat tot voor kort evident was.
Elk verlies brengt verdriet en rouw mee.
In mijn ervaring beweeg ik mij voortdurend binnen het spanningsveld van twee polen ‘leven en dood’. Rouw en verlies behoren tot ‘dood’ en werken is een onderdeel van ‘leven’. Deze twee delen zijn nu ten volle aanwezig in ‘uw kot’. Als ik hieraan denk, dan zet ik gevoelsmatig meteen de ramen open zodat het een beetje kan waaien in mijn kot en er wat zuurstof kan doorstromen, want zowel rouwen als werken vragen veel energie. De link met ‘buiten’ is vandaag nog belangrijker dan ooit, want mijn gemoed zit vol. Ik verlang naar de wind, de zon die steeds opkomt en ondergaat, de sterren, de natuur,… Wandelen, lopen en fietsen mogen gelukkig nog! Ben ik al buiten geweest vandaag?
Mij bewegen binnen het spanningsveld ‘rouwen en werken’ is nu extra moeilijk.
Rouwen om een verlies brengt verschillende opdrachten mee rond afronden en opbouwen. Tot het thema ‘opbouwen’ behoort bijvoorbeeld de wederopbouw van mijn zelfbeeld, want nu is alles anders dan enkele weken geleden. Hoe kan ik bovendien begrippen zoals ‘gewoon’ en ‘normaal’ opnieuw vormgeven?
Wat het extra moeilijk maakt vandaag is dat ook onze maatschappij in een rouwproces zit. Ze is niet meer hoe ze was vòòr Corona. Tijdens een rouwproces vind ik normaal gezien steun en houvast in de voorspelbare dingen rondom mij. Zo kan ik mij in de stroom zetten van het maatschappelijk functioneren, maar door Corona zijn ook daar de voorspelbaarheid en de houvast verdwenen. De opdracht luidt dat we mét Corona moeten leren leven en dat op maatschappelijk vlak de betekenis van ‘gewoon’ en ‘normaal’ opnieuw vorm moeten krijgen.
Toch blijft de vraag: wat is er voorspelbaar voor mij? Wat kan er mij vandaag houvast geven?
Kijk eens bewust naar jezelf.
Het kan zijn dat werken je helpt om te rouwen. Het kan ook een afleiding zijn, even weg van de pijn van je verlies. Kijk vervolgens naar de werktaken waar je spontaan mee zou willen starten. Kies er één. Als je deze taak gedaan hebt, dan heb je waarschijnlijk voldoende gewerkt voor vandaag. Begrens zo veel mogelijk je werk in tijd en ruimte. Van wanneer tot wanneer werk je? In welke ruimte in ‘uw kot’? Kan werken een onderdeel zijn van ‘eigen tijd’? Wat betekent zinvol werk voor jezelf? Wat kan de inhoud van zinvol werk zijn?
Deze structuur en deze vragen kunnen ondersteunend werken. Rouwen is een vermoeiende arbeid. Hou zelf rekening met je eigen energie – misschien kan werken er momenteel niet bij? Mag het even wat minder zijn?
De maatschappij en je werkgever zijn bezig met dezelfde opdracht. Heruitvinden is een collectieve bezigheid. Op welke manier kan die gedachte passend voor jezelf zijn?
Rouwen doe je samen met vele anderen. Hoe mogen/kunnen anderen je ondersteunen vandaag? Wat zou, met inbegrip van alle beperkingen, je deugd doen vandaag?
Ben jij een collega/leidinggevende/werkgever van iemand die rouwt? Kan je bij die collega langs wandelen/lopen/fietsen? Even zwaaien en een luchtknuffel gooien aan het raam? Kan je een kaartje/bloemen sturen? Kan je vragen welke taak jij momenteel kan opvolgen/overnemen/…? Kan je op jouw manier laten weten dat je er bent voor hem/haar? Kan je de persoon die rouwt betrekken bij of delen wat er vandaag gebeurt op het werk? Maak als collega/leidinggevende/werkgever op verschillende manieren verbinding met je collega.
Wat kan je allemaal doen?
De lente 2020 is bijzonder.
Wil je graag contact met me opnemen? [email protected] of 0473 23 11 30 of een berichtje via Facebook of LinkedIn.
Warme groet,
G***t Vanlathem
0473 23 11 30
G***t Vanlathem
