https://www.instagram.com/florence.garden.stepanakert/?hl=en
«Մի պատառ սեր»
Կարելի՞ է քարերի հետևից ընկնել, տների պատերին ու գույներին ձուլվել, արևի շողի հետքով քայլել ու հիշողությունների մի տուն հասնել… Կարելի՛ է:
Տաք պատերով շենք, ուր պատուհաններից ոչ թե լույսը ներս է մտնում, այլ այն բազմապատկվում ու «արցախագույն» է դառնում:
Արևով ու կյանքով թաթախված այս տունը հիշողությունների կամուրջ է հնի ու
նորի մեջտեղում:
Հնի ու նորի այս ճամփաբաժանում բացվում է Ստեփանակերտի Վերածննդի հրապարակի վեհ տեսարանը, որտեղից սկսվում է մայր քաղաքի հաղթանակած պատմությունը:
Պատմությունները միաձուլվել են մի շրջանակի մեջ ու նայում են թումանյանական խորհրդավորությամբ, իմաստությամբ «բալկոններից» դեպի ցած…
«Ցած», ուր Թումանյան փողոցի տրամաբանությունը տանում է մինչև հրապարակ, որտեղ հնի ու նորի մեջտեղում «ֆլորենս Գարդենն է»՝ հայկական «Ֆլորենսը»:
-Լուսաբացի ալարկոտ արթնության մեջ սուրճս եմ խմում.
տարբեր տարիքի անծանոթների հետ, որոնք կարծես ճակատագրի նույն կեղևում են ամփոփված կամ մի սնդուկում:
Ահա, անկյունում դրված, խնամքով պահված մի փայտյա սնդուկ, որին տատս սանդղ էր ասում՝ խորանարդաձև կտրտած ու կարմիրով ներկած, որով 14 տարեկանում հարս էր եկել, և որում նրա հոգեպահուստներն էին՝ արծաթյա քյամարը, ճակատնոցը, կոպեկներ, փուճեր, կոճակներ, կերպասից զգեստը, անհայտ կորած քեռուս ռազմաճակատային նամակներն ու նշանածի լուսանկարը, որին դիպչել չէր կարելի, ավելուկի մի կապ, չորացրած դաղձ, ուրց, մասուր, խունկ, շաքարի փոշի, քացախ, թթի օղի, սոխ ու սխտոր...
Սնդուկ կամ, այսպես կոչված, համի ու հոգու պահոց, մի գանձարան, որ ամփոփում էր մեր մանկության գույները, հիշողություններն ու համեմունքները...
Հիմա նման մի սնդուկում մենք ենք, որտեղ զարմանալիորեն հարազատության չափ տաք է:
Այստեղ ինձ ոչինչ էլ չի պակասում, միայն
-«Խնդրում եմ ինձ … »:
Այս տունը՝ ջերմ ու մտերիմ, պատերին՝ նկարներ հին, խաղի լուսանկար՝ պատշգամբին, աշնան այն օրվա նկարը լեռներից ու լիքը սեղանը համերի:
***
Երբ այս բոլոր փոքր իրերը, առարկաները, մասերն ու դետալները, որոնք կազմում են «տունը», սկսում են քանդվել, կորել, արժեզրկվել, հենց այդ ժամանակ «տունը» դառնում է տարածք կամ շենք, որն ուղղակի իր տեղն է զբաղեցնում քաղաքում:
«Ֆլորենսը» ուղղակի շենք չէ, այստեղ են ապրում ՄԵՐ և ՁԵՐ «ՀԻՇՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ»:
-Արի՛ «տուն»՝ Florence ՝ հիշողության հետևից
