AJKAFE

14/07/2026

Ca te nenes dhe ca te njerkes.
Tur Shehu duhet te jete vllai nga nena

Leja e Ramës/ Kreu i “Grupit Aruba”, Artur Shehu, me restorant brenda në det, ujërat e ndotur derdhen në breg

Nga Boldnews.al

Artur Shehu mund të jetë ndër të rrallët, në mos të vetmit, që ka marrë leje për ndërtim restoranti në brendësi të detit. Ai konsiderohet si kreu i “Grupit Aruba”, një klan që akuzohet se ka transportuar tonelata kokainë nga Amerika Latine në drejtim të Shqipërisë.

Nofka “Grupi Aruba” i është vendosur nga autoritetet belge, të cilat e kanë fotografuar dhe përgjuar në një takim me anëtarë të tjerë të grupeve trafikuese dhe “zyrtarë të lartë shqiptarë”, duke diskutuar për pastrim parash në ndërtimet në Shqipëri. Bisedat janë regjistruar dhe fotografuar në ishullin Aruba, në detin e Karaibeve.

Në foto: Artur Shehu
Të dhënat hetimore tregojnë se kulmi i aktivitetit të tij trafikues është zhvilluar mes viteve 2017-2023, ndërsa skema e pastrimit të pareve në hotele e resorte në Shqipëri, mes viteve 2021-2025.

Në vitin 2022, atëherë kur besohet se ai ka lëvizuar në Shqipëri pjesën më të madhe të parave të fituara nga narkotikët, Artur Shehu ka marrë lejen për zhvillimin e një lokali në brendësi të detit, në zonën e Lungo-Mares, pranë Ujit të Ftohtë, në Vlorë.

Ky restorant ishte një zgjatim i Kompleksit Turistik Kristal”, e ndërtuar më herët nga shoqëria “Adhenis”, në pronësi të Artur Shehut.

Në foto: Kompeksi turistik i Artur Shehut, në Lungomare, Vlorë
Në dokumentat e nënshkruar nga kryeministri Edi Rama, në vendimin numër 28, datë 16 mars 2022, thuhet se prona ku do të zhvillohet projekti është në pronësi të Artur Shehu dhe subjektit të tij tregtar, “Adhenis”.

Leja parashikonte ndërtimin e një godine dy-katëshe, me qëllim ngritjen e një restoranti. Projekti është përgatitur nga arkitektekti belg, Xaveer De Geyter i studios “XDGA” dhe kompania shqiptare “I Ri” shpk.

Autori belg, i cili ka projektuar edhe investimin e Lungo-Mares” në Vlorë, është pjesë e librit “Albania Files”, i cili hedh më shumë dritë mbi raportet e dyshimta që ka krijuar kryeministri shqiptar, Edi Rama, me artitektë të huaj.

Në foto: Kryeministri Edi Rama firmosi lejen për restorantin në det për “Adhenis” shpk
Në brendësi të librit gjendet edhe një rrëfim i Xaveer De Geyter me Ramën: “…Në vitin 2004, në kafenenë e universitetit Berlage në Roterdam, hyn një “person i gjatë” që prezantohet si kryebashkiaku i Tiranës. Dy dekada dhe 29 projekte më pas, firma e De Geyter vazhdon projekton për Tiranën dhe Vlorën.

Në lejen e miratuar nga Rama për kompaninë e Artur Shehut thuhet se kufijtë e pronës janë: Veriu- 0.6-1.86 metra, ndërsa Jugu, Lindja dhe Perëndimi nuk kanë zona kufitare (zero metra), pasi janë në det.

Megjithatë, tashmë që projekti është në zhvillim, nuk është aspak e nevojshme të shihen koordinatat në hartë për të kuptuar se restoranti luksoz i Artur Shehut është në det. Godina dallohet me sy të lirë, siç dallohen lehtësisht edhe derdhja në det e ujërave të ndotur të resortit ngjitur të Shehut, nëpërmjet një tubi të gjerë.

Restoranti në det

Në këtë mes korriku, kompleksi turistik duket se ende nuk e ka arritur ende kulmin e turistëve. Një pamje, që në fakt është e përgjithshme në të gjithë gjatësinë e Lungo-Mares, në Vlorë.

Ndërkohë që turistët janë disi të përtueshëm, punimet për ndërtimin e restorantit të ri në brendësi të detit kanë vijuar me ritme të shpejta.

Nga viti 2022, kur u miratua leja e zhvillimit të kësaj godine, kryeministri Edi Rama, në cilësinë e kreut të Këshillit Kombëtar të Territorit (KKT), miratoi në mars 2023 lejen e ndërtimit. Dokumenti u zbardh në qershor të atij viti dhe punimet nisën më vonë.

Tashmë, shihet me sy të lirë se ndërtesa ka marrë formën e saj skeletore. Kollonat janë zhytur thellë në bregun blu të Vlorës, ndërsa hapësirat ku do të jetë lokali i ardhshëm tashmë kanë marrë formën e tyre.

Në foto: Restoranti (në ndërtim) i Artur Shehut brenda detit, në Lungomare të Vlorës
Natyrisht, duket që ka ende punë deri në finalizimin e restorantit më të ri të Artur Shehut, një godinë e ngritur mbi një leje që duket se ka probleme të theksuara me ligjshmërinë, por që ka vulën e kryeministrit Rama. Një vulë, e cila është e padiskutueshme për agjencitë e zbatimit të ligjit.

Vendi, për nga natyra, është i mrekullueshëm. Pozicioni i restorantit është i përkryer. Po, natyrisht, edhe leja e kryeministrit është një akt “i padiskutueshëm”. E, megjithatë, si shumë investime të tjera në vendin tonë, edhe këtu nuk i shmangesh dot “sjelljes tipike shqiptare”.

Në vendin ku po ndërtohet restoranti dy-katësh, diku i fshehur pas disa shkëmbinjve, dallohet një tub i trashë shkarkimi. Ai derdh në det ujërat e ndotur që vijnë nga “Kompleksi turistik Kristal”, gjithashtu në pronësi të Artur Shehut.

Në një video të siguruar nga “Boldnews.al” dallohet me sy të lirë se një sasi e madhe ujërash derdhen papushim në detin e kristaltë.

Dikush duhet të ketë menduar ta bëjë disi të padukshëm këtë tub shkarkimi, pasi dalja e tij është shumë pranë kolonave të restorantit në ndërtim. Megjithatë, tentativa për mbulim nuk është edhe aq e arrirë. Tubi i shkarkimit është aty, duke derdhur ujë pikërisht në zonën e bregut ku, si rregull, duhet të lahen turistët.

Është një tub shkarkimi, goxha i gjerë, por që nuk është vënë re nga asnjë prej një duzine inspektoratesh e agjencive të tjera që kanë për detyrë monitorimin e mjedisit, sidomos në stinën verore, ku numri i turistëve është i lartë, krahasuar me pjesën tjetër të vitit. https://www.standard.al/leja-e-rames-kreu-i-grupit-aruba-artur-shehu-me-restorant-brenda-ne-det-ujerat-e-ndotur-derdhen-ne-breg/

18/06/2026

08/06/2026

Funerali politik i merituar i një sharlatani

Ka politikanë që hyjnë në histori për atë që ndërtojnë. Ka të tjerë që mbahen mend për atë që shkatërrojnë. Dhe ka një kategori të tretë, ku bën pjesë edhe sharlatani Edi Rama, që është më e rrezikshmja: ata që ndërtojnë një realitet paralel, një botë ku propaganda zë vendin e së vërtetës, ku imazhi vlen më shumë se rezultati dhe ku pushteti ushqehet nga perceptimi më shumë sesa nga performanca.

Kjo është historia e një epoke që po mbyllet. Për vite me radhë, Shqipëria jetoi nën hijen e një makinerie të stërmadhe komunikimi. Çdo gjë duhej të kalonte përmes filtrit të propagandës. Një rrugë nuk ishte thjesht rrugë, por "transformim historik". Një ndërtesë nuk ishte thjesht ndërtesë, por "rilindje". Një kritik nuk ishte thjesht kritik, por armik. Një qytetar i pakënaqur nuk ishte thjesht i zhgënjyer, por i keqinformuar.

Në qendër të kësaj skene qëndronte njeriu që për katërmbëdhjetë vjet dominoi politikën shqiptare. Jo vetëm si kryeministër, por si regjisor i përditshëm i narrativës publike. Çdo gjë sillej rreth figurës së tij. Çdo sukses personalizohej. Çdo dështim i varej në qafë dikujt tjetër.

Ishte një model pushteti që nuk mbështetej te institucioni, por te personazhi. Dhe për një kohë të gjatë funksionoi. Funksionoi sepse një pjesë e shoqërisë donte të besonte.

Funksionoi sepse mediat u shndërruan në altoparlantë të tij. Funksionoi sepse edhe jashtë vendit u ndërtua me kujdes portreti i liderit modern, progresist dhe i pakrahasueshëm me paraardhësit.

Por asnjë iluzion nuk është i përjetshëm. Ajo që po quhet Revolucioni i Flamingove është pikërisht kjo: triumfi i pamjes mbi përmbajtjen. Flamingot janë të bukura. Të hijshme. Të dukshme nga larg. Tërheqëse për syrin. Por askush nuk ndërton një shtëpi mbi krahët e flamingove.

Edhe politika e spektaklit ka të njëjtin problem. Shkëlqen nga larg, por vështirë se mban peshë kur afrohet realiteti. Dhe realiteti erdhi.

Erdhi në formën e lodhjes kolektive. Erdhi në formën e mijëra të rinjve që nuk panë të ardhmen e tyre këtu. Erdhi në formën e zhgënjimit të atyre që kishin besuar se një sistem i ri do të sillte standarde të reja. Erdhi në formën e pyetjes së thjeshtë që çdo pushtet i gjatë detyrohet t'i përgjigjet: nëse ke pasur kaq shumë kohë, pse nuk ka ende asgjë në këtë vend?

Në këtë pikë propaganda fillon të humbasë fuqinë e saj.
Jo sepse njerëzit bëhen papritur më të zgjuar. Por sepse përvoja personale bëhet më e fortë se çdo slogan. Sepse qytetari fillon të krahasojë fjalët që dëgjon me jetën që jeton. Dhe kur hendeku mes tyre bëhet shumë i madh, edhe propaganda më e sofistikuar nis të tingëllojë si jehonë në një shpellë.

Kështu fillon funerali politik.
Jo me skena dramatike.
Përkundrazi. Fillon me humbjen e besimit. Është momenti kur lideri vazhdon të flasë me të njëjtin siguri, por fjalët nuk ngjallin më emocion.

Kur përsërit të njëjtat batuta bajate, por askush nuk ndjen më entuziazëm. Kur propaganda vazhdon të prodhohet me të njëjtin ritëm, por publiku e sheh atë si rutinë dhe jo si frymëzim.

Ky është fundi që i pret të gjithë ata që ngatërrojnë marketingun me historinë.

Historia nuk kujton sa podcaste bëre për të mashtruar njerëzit. Nuk kujton sa postime publikove në rrjetet sociale. Nuk kujton sa herë e kontrollove narrativën e ditës dhe ua fute të gjithëve.

Historia pyet vetëm një gjë: çfarë mbeti pas teje?

Dhe kur zhurma shuhet, kur ekranet fiken dhe kur propaganda humbet fuqinë e saj hipnotizuese, mbetet vetëm përgjigjja ndaj kësaj pyetjeje.

Atëherë flamingot fluturojnë larg.
Atëherë ngjyrat zbehen.
Atëherë spektakli mbaron.

Dhe aty fillon gjykimi i vërtetë politik.
Sepse fundi i një sharlatani si Edi Rama, nuk është dita kur humbet pushtetin.
Fundi i tij është kjo ditë, kur njerëzit po pushojnë së besuari tek iluzioni që u sh*ti për dekada ai.