Historia jej sięga średniowiecza, kiedy to powstały pierwsze pomieszczenia, w których obecnie mieści się Restauracja No7. Najstarsza pozostałość muru średniowiecznego z XIII wieku znajduje się przy schodach wejściowych do Restauracji. Siedemset lat temu do gotyckich sal wchodziło się wprost z poziomu głównego placu Krakowa. Z początku wprost z ulicy, aż do II połowy XIV wieku, kiedy powstały przed
proża – Sala Dziecięca, – jako wejście do budynku. Przedproża znajdują się obecnie pod chodnikiem Rynku Głównego. Przez setki lat poziom Rynku się podnosił, przez co dziś jedne z najważniejszych sal znajdują się pod ziemią. Pozostałości średniowiecznego bruku znajdują się w przedprożach kamiennicy – w Sali Dziecięcej. W średniowieczu w miejscu dzisiejszej restauracji znajdowała się sala reprezentacyjna domu kongregacji kupieckiej – hala przykryta sklepieniem krzyżowym z gurtami, wspartymi na kamiennych filarach, dziś pierwsza sala Restauracji. To tutaj oraz w sąsiednich kamienicach, we wrześniu 1364 roku Mikołaj Wierzynek wydał ucztę, która między innymi dzięki swoim znakomitym gościom, przeszła do historii. Kamienica została przebudowana w połowie XVI wieku dzięki rodzinie Montelupich. W kamienicy Rynek Główny 7 mieściła się od roku 1568 pierwsza regularna poczta polska utrzymana przez Sebastiana Montelupiego. W 1606 roku odbyły się w połączonych na tą okazję kamienicach Montelupich, Pod Jaszczurką i Firlejowskiej ( 7 – 9) zaślubin Dimitra Samozwańca z córką wojewody sandomierskiego. Po roku 1673 kamienica należała do Bractwa Włoskiego – mieściły się tam obszerne magazyny i sklepy. W roku 1793 wynajmowano tamże część pomieszczeń dla przedstawień teatru niemieckiego. Przez 750 lat istnienia kamienica była kilkakrotnie łączona z kamienicą nr 8 i rozłączona. W roku 1939 Rynek Główny zmienił nazwę na Adolf-Hitler Platz. Na parterze oraz pierwszym piętrze kamienicy otwarto bank niemiecki. W marcu 2011 została otarta Restauracja No7.
