03/06/2026
ကလေးက နှုတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခု
ဒီမနက်…
ကျောင်းလိုက်ပို့တဲ့အချိန်မှာ
ထုံးစံအတိုင်း
သားလေးကို ကားပေါ်ကနေ ဆင်းခိုင်းလိုက်တယ်။
ပုံမှန်ဆို
သူက ကားတံခါးပိတ်ပြီးတာနဲ့
ပြန်လှည့်ကြည့်၊
လက်ပြပြီးမှ
ကျောင်းထဲ ဝင်သွားလေ့ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မတူဘူး။
ကျောင်းရှေ့မှာ
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့သွားတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်
စကားတွေပြော၊
ရယ်မောပြီး
တန်းဝင်သွားကြတယ်။
ကားပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကို
တချက်လေးတောင်
လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ
ကားစက်နှိုးပြီး
ထွက်လာလိုက်ပေမဲ့…
ရင်ဘတ်ထဲမှာ
တမျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။
ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေတယ်။
“ဪ…
ငါ့သားလေး ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။
ငါ့ကို လိုအပ်မှုတွေ
လျော့နည်းလာပြီပဲ”
ဆိုတဲ့ အတွေးက
မျက်ရည်ဝဲစေတယ်။
Letting Go
မေမေ/ဖေဖေတို့ရေ…
ကျွန်မတို့က
ကလေးတွေကို
“လွတ်လပ်သူတွေ (Independent)”
ဖြစ်လာဖို့
ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့
တကယ်တမ်း
သူတို့ လွတ်လပ်သွားတဲ့အချိန်၊
သူတို့ ကိုယ့်လက်ကို တွဲမထားတော့ဘဲ
ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်လှမ်းသွားတဲ့အချိန်မှာ…
ကျွန်မတို့ရဲ့
မိဘနှလုံးသားက
ကြေကွဲရပါတယ်။
ဒါဟာ သဘာဝပါပဲ။
သူတို့
နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ
ထွက်သွားနိုင်ခြင်းဟာ…
ကျွန်မတို့ ပေးထားတဲ့
“မေတ္တာ(Love)”
ခိုင်မာလွန်းလို့ပါ။
“ငါ ပြန်လှည့်မကြည့်လည်း
မေမေ/ဖေဖေက
အမြဲရှိနေမှာပဲ”
ဆိုတဲ့
ယုံကြည်မှု (Security)
ရှိနေလို့ပါ။
Touching Perspective
ဒါကြောင့် ဒီနေ့…
ကျောင်းလိုက်ပို့တဲ့အခါ
သူတို့ လှည့်မကြည့်ရင်
ဝမ်းမနည်းလိုက်ပါနဲ့။
အဲ့ဒါ
“အောင်မြင်မှု (Success)” ပါ။
ဒါပေမဲ့…
ညနေကျောင်းဆင်းလို့
သူတို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်၊
အိမ်တံခါးဝမှာ
“မေမေ/ဖေဖေ”
ဆိုပြီး
ပြေးဖက်တဲ့အချိန်ကိုတော့…
ကမ္ဘာပေါ်မှာ
တန်ဖိုးအရှိဆုံး
ရတနာတစ်ခုလို
သတ်မှတ်ပြီး
ဖက်ထားလိုက်ပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့…
မနက်ခင်းရဲ့
“နှုတ်ဆက်ခြင်း” က
သူတို့ရဲ့
ကြီးပြင်းမှုကို ပြသနေပေမဲ့…
ညနေခင်းရဲ့
“ပြန်ဆုံတွေ့ခြင်း” ကတော့
သူတို့ရဲ့
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို
သက်သေပြနေလို့ပါပဲ။
“သူတို့
နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ
ပျံသန်းသွားနိုင်ဖို့…
ကျွန်မတို့က
ခိုင်မာတဲ့ လေယာဉ်ကွင်းကြီးတွေ
ဖြစ်ပေးရမှာပါပဲလေ။” 🛫❤️
