14/07/2026
එදා 2018 වසරේ නොවැම්බර් මාසයේ දවසක්. මහවැලි ගඟ අද්දර පිහිටි පොළොන්නරුවේ පුංචි ගමකට වෙනදාට වඩා කලින් කළු කරලා, මහ වැස්සක් කඩා හැළුණා. වැස්සත් එක්කම මුළු පළාතම කරුවල වුණේ හිතාගන්න බැරි විදිහටයි.
ගමේ ජීවත් වුණු අවුරුදු 62ක් වෙන සිරියාවතී අම්මා තමන්ගේ පුංචි සිල්ලර කඩේ වහන්න ලෑස්ති වුණේ තවත් රෑ වෙනකන් හිටියොත් ගෙදර යන්න බැරි වෙන නිසයි. ඇගේ සැමියා මියගිහින් අවුරුදු ගාණක්. එකම පුතා කොළඹ රස්සාවකට ගිහින්, මාස ගණනකින් ගමට ඇවිත් තිබුණේ නැහැ.
සිරියාවතී අම්මා කඩේ ලෑලි වහන්න හදනකොටම, කඩපිල අයිනේ තෙමි තෙමී ඉන්න අමුතුම විදිහේ මනුස්සයෙක් ඇගේ ඇස ගැටුණා.
ඔහු ඇඳගෙන හිටියේ සාක්කු ගොඩක් තිබ්බ කලිසමකුයි, තෙමුණු කමිසයකුයි. 👕🌧️
අතේ තිබුණේ ලොකු, පරණ සංචාරක බෑග් එකක්.
මුහුණ පුරා රැවුල වැවිලා, දැඩි වෙහෙසකර බවක් පෙනෙන්න තිබුණා.
වැදගත්ම දේ, ඔහු ලංකාවේ කෙනෙක් නෙවෙයි. ඔහු යුරෝපීය ජාතික සංචාරකයෙක් (Foreigner). ඔහුගේ නම ඩේවිඩ්. 🌍
ඩේවිඩ් ලංකාව බලන්න ඇවිත්, මඟ වැරදිලා, දුරකථනයේ බැටරිත් ඉවර වෙලා, අන්තිම බස් එකත් මඟහැරිලයි මේ අසරණ වෙලා හිටියේ. සිංහල වචනයක්වත් දන්නේ නැති ඩේවිඩ් කරගන්න දෙයක් නැතිව සීතලෙන් ගැහෙමින් හිටියා.
සිරියාවතී අම්මාට ඉංග්රීසි බෑ. හැබැයි ඇයට "මිනිස්කමේ භාෂාව" හොඳින්ම තේරුණා. ඇය ඩේවිඩ් ළඟට ගිහින්, අතින් සංඥා කරලා ඇයට අයිති පුංචි මැටි ගෙදරට එන්න කිව්වා. ඩේවිඩ් මුලින් බය වුණත්, ඒ අම්මාගේ ඇස්වල තිබුණු කරුණාව දැකලා ඇය පස්සෙන් ආවා.
ගෙදරට ආපු ගමන් සිරියාවතී අම්මා කළේ තමන්ගේ මියගිය සැමියාගේ පිරිසිදු සරමක් සහ කමිසයක් ඩේවිඩ්ට අඳින්න දීපු එකයි. මීට කලින් කවදාවත් සරමක් ඇඳලා නැති ඩේවිඩ් සරම ඇඳගත්තේ හරිම අපූරු විදිහට. ඒක බලන් හිටිය සිරියාවතී අම්මා හිනාවෙවී හරියට අඳින විදිහ ඩේවිඩ්ට කියලා දුන්නා...
ඊටපස්සේ ඇය කුස්සියට ගිහින් ලිප පත්තු කළා. ඇය සතු වුණේ ඉතාම සුළු මුදලක් සහ කළමනා ටිකක් විතරයි. හැබැයි ඇය තමන්ට තියෙන උපරිමයෙන් සංග්රහ කරන්න හිතුවා.
ඇය රතු බත් ඉව්වා. 🍚
වත්තෙන් කඩාගත්තු මුරුංගා මාලුවක් හැදුවා.
ළිපේ පුච්චපු කරවල කැබැල්ලකුයි, පොල් සම්බෝලයකුයි හැදුවා.
ඇලුමිනියම් පිඟානකට බත් බෙදලා සිරියාවතී අම්මා ඩේවිඩ්ට දෙනකොට, ඩේවිඩ්ගේ ඇස් කඳුළු වලින් පිරිලා තිබුණා. තරු පහේ හෝටල්වලින් කන කෑමවලට වඩා, මේ දුප්පත් අම්මා කෑම බෙදපු ආදරණීය විදිහ ඔහුගේ හදවතටම වැදුණා. ඔහු හැඳි ගෑරුප්පු නැතුව, අතින්ම ඒ බත් පිඟාන රස කර කර කෑවා. 🍛❤️
එදා රෑ ඩේවිඩ්ට නිදාගන්න ඇය තමන්ගේ එකම ඇඳ දුන්නා. ඇය බිම පැදුරක් දාගෙන නිදාගත්තා. ඩේවිඩ්ට මේ හැමදේම පුදුමයක් වුණා. "කිසිම හඳුනන්නෙ නැති, භාෂාව තේරෙන්නෙ නැති මට මේ තරම් ආදරය කරන්නේ ඇයි?" ඔහු හිතුවා.
පහුවදා උදේ වැස්ස පායලා ලස්සනට ඉර පායලා තිබුණා. සිරියාවතී අම්මා ඩේවිඩ්ට උණු උණු ඉඟුරු තේ එකකුත්, රොටී දෙකකුත් ලෑස්ති කරලා දුන්නා. ☕
දැන් සමුගන්න වෙලාව. ඩේවිඩ් තමන්ගේ බෑග් එක ඇරලා, සල්ලි කොළ ගොඩක් අරන් සිරියාවතී අම්මාට දෙන්න හැදුවා. ඒක ලංකාවේ මුදලින් ලොකු ගාණක්. සිරියාවතී අම්මා ඒ සල්ලි දිහා බලාලා හිනාවෙලා, ඔළුව දෙපසට වැනුවා. ඇය සල්ලි ගන්න එක එකහෙළාම ප්රතික්ෂේප කළා. 🙅♀️❌
"පුතා... මම උඹට කන්න දුන්නේ සල්ලි බලාගෙන නෙවෙයි. මගේ පුතත් කොළඹ අනුන්ගේ තැනක ඉන්නේ. එයාටත් කවුරුහරි මේ වගේ වෙලාවක උදව් කරයි කියලා හිතලා..." සිරියාවතී අම්මා සිංහලෙන් කිව්වා.
ඩේවිඩ්ට වචන තේරුණේ නැතත්, ඇය සල්ලි එපා කියලා කියන්නේ කියලා ඩේවිඩ්ට තේරුණා. ඔහු අම්මාගේ දෙපා වැඳලා, ඇයව තදින් වැළඳගෙන හඬමින් සමුගත්තා. යන්න කලින් ඔහු රහසින් ඒ අම්මාගේ පුංචි සේයාරුවක් (Photo) තමන්ගේ දුරකථනයෙන් ගත්තා.
කාලය වේගයෙන් ගෙවිලා ගියා. කොවිඩ් වසංගතය ආවා, ලංකාවේ ආර්ථික අපහසුතා ඇති වුණා. සිරියාවතී අම්මා වයසට යෑමත් එක්කම අසනීප වුණා. ඇගේ පුංචි කඩේ වහලා දැම්මා. පුතාටත් කොළඹ රස්සාව නැති වෙලා, අම්මාගේ බෙහෙත්වලටවත් සල්ලි නැතුව මුළු පවුලම අන්ත අසරණ වෙලා හිටියේ. ගෙදර වහලෙන් වැස්සට වතුර බේරුණා. 🏚️
ඔන්න එක දවසක්, අර පැරණි මැටි ගේ ඉදිරිපිට සුඛෝපභෝගී වාහනයක් ඇවිත් නැවතුණා. 🚘
ඒකෙන් බැස්සේ ලස්සනට ඇඳ පැළඳගත්තු තරුණයෙක් සහ සිංහල පරිවර්තකයෙක්. ඒ තරුණයා වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, මීට අවුරුදු පහකට කලින් වැස්සේ තෙමි තෙමී හිටපු ඩේවිඩ්!
ඩේවිඩ් ලංකාවට ආවේ සිරියාවතී අම්මාව සොයාගෙනමයි. ඔහු පරිවර්තකයා ලවා අම්මාගේ සුවදුක් ඇහුවා. අම්මා ඇඳක් මත අසනීපෙන් ඉන්නවා දැකලා ඩේවිඩ්ගේ හදවත හොඳටම රිදුණා.
ඩේවිඩ් නිකම්ම ඇවිත් තිබුණේ නැහැ..
1. ඔහු සිරියාවතී අම්මාව එදිනම පෞද්ගලික රෝහලකට ඇතුළත් කරලා, ඇගේ ඇස්වල තිබුණු සුද ඉවත් කිරීමේ සැත්කමට සහ අනෙකුත් අසනීපවලට සම්පූර්ණ වියදම් දැරුවා. 🏥🩺
2. ඔහු මාස තුනක් ඇතුළත ඒ පැරණි මැටි ගේ වෙනුවට, සිරියාවතී අම්මාට සහ ඇගේ පුතාට ජීවත් වෙන්න ලස්සන, ශක්තිමත් සිමෙන්ති ගෙයක් හදලා දුන්නා. 🏠✨
3. පුතාට ගමේම ස්වයං රැකියාවක් පටන් ගන්න අවශ්ය කරන මුදල් සහ උපකරණ අරන් දුන්නා.
සිරියාවතී අම්මා පුදුමයෙන් සහ සතුටු කඳුළින් ගොළු වෙලා ඩේවිඩ් මේ කරන දේවල් දිහා බලන් හිටියා.
අවසානයේ.... ඩේවිඩ් පරිවර්තකයා ලවා මෙන්න මෙහෙම කිව්වා..
"අම්මේ... එදා මම මගේ රටේ ඉන්නකොට ලංකාවේ ආර්ථික ප්රශ්න ගැන නිවුස්වලින් දැක්කා. මට මතක් වුණේම මට බත් දුන්න, මාව බේරගත්ත මගේ ලාංකික අම්මාව. එදා ඔබ මට දුන්නේ බත් පිඟානක් විතරක් නෙවෙයි, මගේ ජීවිතය. අද මම මේ කරන්නේ මගේ අම්මාට පුතෙක් විදිහට ඉටු කරන්න ඕන යුතුකම විතරයි."😭❤️
දුප්පත්කම මැද වුණත් එදා ඒ අම්මා පෙන්වපු අසීමිත කරුණාව, වසර ගණනාවකට පසු ඇගේ මුළු පවුලටම ජීවිතය ආලෝකවත් කරන මහා ආශිර්වාදයක් වෙලා පෙරළා ලැබුණා.
ලාංකික අපේ හිත්වල තියෙන "මිනිස්කම සහ ආගන්තුක සත්කාරය" ලෝකයේ කොතැනකවත් සොයන්න බැරි තරම් උතුම් බව මේ කතාව අපට කියා දෙනවා.🇱🇰❤️🌾
