Gold Pig

Gold Pig Δεν μαγειρεύουμε για τα like, μαγειρεύουμε για το μεδούλι.

Δεν ακολουθούμε trends, τα κάνουμε στάχτη και φτιάχνουμε δικά μας.

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ BBQ ΗΡΘΕ. Η ΠΡΟΒΑΤΙΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ;Τα τελευταία χρόνια το αμερικανικό BBQ έχει μπει για τα καλά στην Ελλάδα. B...
15/07/2026

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ BBQ ΗΡΘΕ. Η ΠΡΟΒΑΤΙΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ;

Τα τελευταία χρόνια το αμερικανικό BBQ έχει μπει για τα καλά στην Ελλάδα. Brisket, pulled pork, short ribs, smokers, bark, smoke ring και φυσικά μαύρα γάντια. Γιατί, όπως φαίνεται, αν κόψεις το brisket χωρίς μαύρο γάντι δεν βγαίνουν σωστά τα ζουμιά.

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το brisket ήταν απλώς μοσχαρίσιο στήθος. Το έβλεπε ο χασάπης, το έβλεπε η γιαγιά, πήγαινε στην κατσαρόλα και τελείωνε η υπόθεση. Τώρα ψήνεται δώδεκα ώρες, τυλίγεται σε ειδικό χαρτί, παρακολουθείται από θερμόμετρο που στέλνει ειδοποίηση στο κινητό και στο τέλος το ζουλάμε μπροστά στην κάμερα μέχρι να φύγουν όλοι οι χυμοί που προσπαθούσαμε δώδεκα ώρες να κρατήσουμε μέσα.

Το ίντερνετ έπαιξε τεράστιο ρόλο. Μάθαμε καινούργιες τεχνικές, αγοράσαμε smokers και ψησταριές που κοστίζουν όσο ένα αξιοπρεπές μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Παράλληλα, τα ελληνικά κρεοπωλεία γέμισαν picanha, tomahawk, tri-tip, brisket, Black Angus και Wagyu.

Δεν είναι κακό. Το αμερικανικό BBQ έχει σοβαρή τεχνική, υπομονή και μεγάλη γνώση γύρω από τον καπνό και τη θερμοκρασία. Στην Ελλάδα υπάρχουν πλέον μαγαζιά που ψήνουν brisket και short ribs για τουλάχιστον οκτώ ώρες σε offset smoker. ⁠
Αναρωτιέμαι όμως τι γίνεται με το δικό μας ψήσιμο.

Η προβατίνα, το κατσίκι, το αρνί στη σούβλα, το κοκορέτσι, τα παϊδάκια, το κοντοσούβλι, το κλέφτικο και φυσικά το κρητικό αντικριστό. Το κλέφτικο δεν είναι ακριβώς BBQ με τη σημερινή έννοια, αλλά ανήκει στη δική μας παράδοση του αργού ψησίματος.

Και το αντικριστό είναι ολόκληρη τεχνική. Το κρέας δεν ψήνεται πάνω από τα κάρβουνα αλλά απέναντι από τη φωτιά, αργά, με την ακτινοβολούμενη θερμότητα. Οι Κρητικοί έκαναν χαμηλό και αργό ψήσιμο πολύ πριν χρειαστεί εφαρμογή στο κινητό για να τους ενημερώσει ότι το αρνί έφτασε στους 63 βαθμούς.

Το ίδιο και το κοκορέτσι. Θέλει καθάρισμα, σωστό τύλιγμα, έλεγχο της φωτιάς και υπομονή. Δεν είναι απλώς «βάζω εντόσθια σε μια σούβλα και βλέπουμε». Αν το γράφαμε στο μενού ως "ρολό εντοσθίων αργού ψησίματος" και το βάζαμε όρθιο σε κεραμικό πιάτο, ίσως το πλήρωνε ο κόσμος 28 ευρώ χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Δεν έχω βρει αξιόπιστα στοιχεία που να δείχνουν ότι οι ελληνικές αυτές παραδόσεις βρίσκονται σε γενική πτώση. Στις μεγάλες πόλεις, όμως, έχω την αίσθηση ότι πολλοί νεότεροι γνωρίζουν καλύτερα το brisket και την picanha από την προβατίνα. Το tomahawk φωτογραφίζεται ωραία, παρότι ένα σημαντικό μέρος των χρημάτων σου πήγε σε ένα κόκαλο που μετά θα κοιτάζει η γάτα σου με λιγουρα.....

Η προβατίνα είναι πιο δύσκολη υπόθεση. Θέλει καλό ζώο, σωστό κόψιμο και άνθρωπο που ξέρει να τη χειριστεί. Δεν σε σώζει η σάλτσα ούτε το βίντεο που είδες το προηγούμενο βράδυ απο GUGA food......

Ίσως, τελικά, οι δύο κουλτούρες να μη χρειάζεται να πολεμήσουν. Μπορούμε να πάρουμε τον έλεγχο της θερμοκρασίας, τον καπνό και το αργό ψήσιμο από τους Αμερικανούς και να τα εφαρμόσουμε στα δικά μας κρέατα. Καπνιστή προβατίνα, παϊδάκια από ώριμο πρόβατο, αργοψημένο κατσίκι, αρνίσιος ώμος, ελληνικά λουκάνικα. Εκεί υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον.

Εσείς τι βλέπετε; Η προβατίνα, το κοκορέτσι και το αντικριστό παραμένουν δυνατά ή αρχίζουν να χάνονται από τις νεότερες γενιές; Το αμερικανικό BBQ εμπλουτίζει την ελληνική ψησταριά ή σιγά σιγά την αντικαθιστά; Και αν είχατε μπροστά σας ένα σωστό brisket και μια σωστά ψημένη προβατίνα, ποιο θα διαλέγατε;

ΑΝ ΜΟΥ ΕΔΙΝΑΝ RESTART ΣΤΗN  ΖΩΗ ΜΟΥ...Θα ήμουν πάλι μάγειρας?????Αν μου έδιναν ένα instant restart στη ζωή, τι θα έκανα ...
14/07/2026

ΑΝ ΜΟΥ ΕΔΙΝΑΝ RESTART ΣΤΗN ΖΩΗ ΜΟΥ...Θα ήμουν πάλι μάγειρας?????

Αν μου έδιναν ένα instant restart στη ζωή, τι θα έκανα διαφορετικά; Θα ήμουν πάλι μάγειρας; Ναι και όχι. Θα το έκανα διαφορετικά; F**k yeah.
Θα ξαναγινόμουν μάγειρας. Αλλά δεν θα περνούσα τριάντα χρόνια προσπαθώντας να αποδείξω ότι είμαι ο Bourdain με ελληνικό ΑΦΜ, δύο πακέτα τσιγάρα και ρεπό μόνο όταν έχει έκλειψη ηλιου..

Πρώτα απ’ όλα, δεν θα πήγαινα σε σχολή μαγειρικής. Τελείωσα την Alpine Center τη δεκαετία του ’90 και τότε ήταν μια πολύ καλή σχολή. Έμαθα πράγματα, γνώρισα ανθρώπους και μπήκα σωστά στο επάγγελμα. Στο τέλος όμως πήρα ένα ψεύτο δίπλωμα που δεν αναγνώριζε το ελληνικό κράτος αλλά ούτε και εξωτερικό . Το κοίταξαν σαν κληση παρκαριζματος : δεν καταλάβαιναν σε τι χρησιμεύει. Στην πράξη ήταν ένα άχρηστο χαρτί. Ωραίο χαρτί, ωραία γράμματα, μηδέν επαγγελματικά δικαιώματα.

Θα έμπαινα κατευθείαν σε μια σοβαρή, οργανωμένη κουζίνα οχι σε σχολη!!!!!. Όχι απαραίτητα με αστέρια. Ένα δυνατό ξενοδοχείο, μια μεγάλη μπρασερί ή ένα εστιατόριο που βγάζει εκατοντάδες κουβέρ και δεν περιμένουν όλοι από έναν δεκαεννιάχρονο να βάλει τρία φύλλα ροκας με τσιμπιδάκι και να φωνάζει Yes, Chef κάθε σαράντα δευτερόλεπτα.

Στα πρώτα χρόνια χρειάζεσαι επαναλήψεις. Να καθαρίσεις διακόσια ψάρια, να κόψεις κρέατα, να κάνεις σάλτσες, ζωμούς, ζύμες, παραλαβές και σωστή παραγωγή. Να μάθεις πώς στήνεται ένα πόστο και πώς παραδίδεται καθαρό. Θα διάλεγα έναν σεφ που πραγματικά διδάσκει και θα γινόμουν ο Padawan του μέχρι να μπορώ να σταθώ μόνος μου σαν Jedi. Όχι κάποιον που πετάει γαστρονόμ στον τοίχο να ρηχνει παναγιτσες και θεωρεί ότι αυτό είναι εκπαίδευση.

Παράλληλα θα σπούδαζα τεχνικός τροφίμων. Μικροβιολογία, ασφάλεια, συντήρηση, παραγωγή, διάρκεια ζωής, ζυμώσεις. Θα καταλάβαινα τι γίνεται πραγματικά μέσα σε ένα τρόφιμο και δεν θα περίμενα τριάντα χρόνια και έναν τύπο στο Instagram με μαύρα γάντια για να μου εξηγήσει το koji.

Μετά θα πήγαινα για δύο ή τρία χρόνια σε κουζίνες πολύ υψηλού επιπέδου. Θα έπαιρνα τεχνική, πειθαρχία και στάνταρ, αλλά δεν θα μάζευα ονόματα εστιατορίων σαν Pokémon. Το να έχεις δουλέψει δεκαπέντε μέρες σε έξι εστιατόρια με αστέρια δεν σε κάνει μεγάλο μάγειρα. Σε κάνει άνθρωπο με πολλά σακάκια και πολύ λίγα ένσημα.

Θα έμενα στο εξωτερικό. Πιθανότατα στη Δανία. Εκεί θα δούλευα σε ένα πολύ καλό εστιατόριο, αλλά και κάπου που ασχολείται σοβαρά με προϊόν, ψωμί, ζυμώσεις, συντηρήσεις και εποχικότητα. Θα μάθαινα ότι το "Every second counts" αφορά την οργάνωση και όχι την αντίστροφη μέτρηση μέχρι να πάθεις νευρικό κλονισμό. Δεν χρειάζεται κάθε εβδομάδα η κουζίνα να θυμίζει το χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του "The Bear".

Γύρω στα τριάντα θα πήγαινα U.S.A.California. Όχι μόνο σε fine dining. Θα έμπαινα σε έναν σοβαρό όμιλο εστιατορίων, σε μεγάλο ξενοδοχείο και σε ένα chef-driven μαγαζί με πολύ όγκο. Εκεί θα μάθαινα τα οικονομικά, τα εργατικά, τις προμήθειες, τις συμφωνίες με προμηθευτές, τα ανοίγματα και το πώς γεμίζεις ένα εστιατόριο ξανά την επόμενη μέρα. Ο Richie στο "The Bear" χρειάστηκε ένα επεισόδιο στο "Forks" για να καταλάβει την αξία του service. Εγώ θα προσπαθούσα να μην κάνω είκοσι χρόνια.

Μέχρι τα τριάντα πέντε θα ήθελα θέση με πραγματική πρόσβαση στους αριθμούς. Το σακάκι που γράφει "Executive Chef" δεν είναι το σπαθί του He-Man. Δεν το σηκώνεις φωνάζοντας "Έχω τη δύναμη" και ξαφνικά πληρώνονται οι προμηθευτές, εμφανίζονται μάγειρες απο το πουθενα και πέφτει το food cost δια μαγειας .

Αν είχα όλη την ευθύνη αλλά καμία συμμετοχή στα κέρδη, θα έφευγα. Δεν θα έχτιζα το Death Star κάποιου άλλου για να μου πει μετά ότι το τρία τοις εκατό αύξηση είναι δύσκολα φέτος.

Πιο ξερό και ανθρώπινο:

Θα πρόσεχα επίσης το σώμα μου πολύ νωρίτερα. Στα 20 καπνίζεις και νομίζεις ότι δείχνεις μάγκας. Στα 40 ανεβαίνεις μία σκάλα και κάνεις στάση σαν να πας Μετέωρα με τα πόδια. Τα ρούχα βρωμάνε, ο καφές δεν σε σώζει και ο γιατρός σου αρχίζει να γράφει εξετάσεις με το κιλό.

Θα κοιμόμουν περισσότερο, θα έκανα ενδυνάμωση τρεις φορές την εβδομάδα και θα έτρωγα ένα κανονικό γεύμα καθιστός. Δεν θα θεωρούσα φυσιολογικό να ζω με καφέ, τσιγάρα και δύο πατάτες που άρπαξα από το πάσο. Θα έκανα εξετάσεις κάθε χρόνο και θα πρόσεχα μέση, πόδια, δόντια και ακοή.Το σαββατιάτικο σέρβις δεν χρειάζεται κάθε φορά να μπαίνεις στην κουζίνα και να βγαίνεις σαν να γύρισες από οικοδομή.
Και ναι, θα πήγαινα και σε ψυχολόγο νωρίτερα. Το ψυγείο στο οποίο κλείστηκε ο Carmy δεν είναι χώρος θεραπείας. Ειδικά αν έχει προβληματικό χερούλι.

Από τον πρώτο καλό μισθό στο εξωτερικό θα αποταμίευα σταθερά. Δεν θα έριχνα όλες μου τις οικονομίες σε ένα εστιατόριο επειδή κάποιος μου είπε ότι "τώρα είσαι έτοιμος να κάνεις κάτι δικό σου". Ο Carmy κληρονόμησε ολόκληρο μαγαζί και πάλι κόντεψε να πνιγεί πριν ανοίξει.

Θα ξεκινούσα επίσης το GoldPig πολύ νωρίτερα. Θα κατέγραφα τις κουζίνες, τις τεχνικές, τους ανθρώπους και όσα μάθαινα στο εξωτερικό. Μέχρι τα σαράντα το εισόδημά μου θα έπρεπε να έρχεται και από συμβουλευτική, μαθήματα, περιεχόμενο, προϊόντα και συμμετοχές σε επιχειρήσεις. Όχι μόνο από το αν μπορώ να σταθώ άλλες δεκατέσσερις ώρες πάνω από μια φωτιά.

Στα σαράντα πέντε δεν θα ήθελα απαραίτητα να σταματήσω να μαγειρεύω. Θα ήθελα να σταματήσω να είμαι υποχρεωμένος να μαγειρεύω για να επιβιώσω. Να διαλέγω τις δουλειές, να έχω χρόνο για τα παιδιά μου και να μπορώ να πω "όχι" χωρίς να κοιτάζω αμέσως το υπόλοιπο του λογαριασμού.

Θα ήμουν λοιπόν πάλι μάγειρας;

Ναι.

Θα ξαναζούσα την ίδια καριέρα;
Ούτε με σφαίρες.
Εσείς, αν σας έδιναν ένα instant restart και γυρίζατε στα δεκαοκτώ, θα μπαίνατε ξανά στην κουζίνα; Και τι θα κάνατε διαφορετικά;

Η Μαρία Καλλίτση παλεύει με σάρκωμα από το 2020.Όλο αυτό ξεκίνησε από ένα πρήξιμο στον αστράγαλο και κατέληξε σε έναν τε...
12/07/2026

Η Μαρία Καλλίτση παλεύει με σάρκωμα από το 2020.

Όλο αυτό ξεκίνησε από ένα πρήξιμο στον αστράγαλο και κατέληξε σε έναν τεράστιο αγώνα με χειρουργεία, χημειοθεραπείες, νοσηλείες, βιοψίες, εξετάσεις και μεταστάσεις στους πνεύμονες.
Έχει περάσει πολλά. Πάρα πολλά.
Χειρουργεία στην Ελλάδα για αφαίρεση όγκων από τον αστράγαλο, χειρουργεία στους πνεύμονες, θεραπείες, εξετάσεις, μετακινήσεις, φάρμακα, αποκατάσταση. Και τώρα, οι τελευταίες εξετάσεις του 2025 έδειξαν νέες μεταστατικές εστίες και στους δύο πνεύμονες.

Δεν γράφω αυτό το ποστ για να τη λυπηθείτε.

Το γράφω γιατί υπάρχουν και στιγμές που μια κοινότητα όπως εδώ πρέπει απλά να σταθεί δίπλα σε έναν άνθρωπο.
Η Μαρία χρειάζεται βοήθεια για να συνεχίσει τις θεραπείες της και να καλύψει τα ιατρικά έξοδα που έχουν γίνει τεράστιο βάρος. Όποιος μπορεί να βοηθήσει οικονομικά, έστω και με μικρό ποσό, βοηθάει πραγματικά. 5 ευρώ - 10… ό,τι έχετε…

Και όποιος δεν μπορεί, ας το κοινοποιήσει.
Μην το προσπεράσετε έτσι, ρε παιδιά…
Μια κοινοποίηση μπορεί να φτάσει σε κάποιον που έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει. Ένα μικρό ποσό από πολλούς ανθρώπους μπορεί να κάνει διαφορά.
Αυτά είναι τα σοβαρά.
Όχι τα like και τα σχόλια, όχι οι μαγκιές του ίντερνετ.
Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που παλεύει να συνεχίσει.
Όποιος μπορεί, ας βοηθήσει.
Για τη Μαρία.

Στο λογαριασμό: GR5202603590000590200868080

Maria KALLITSI eurobank

https://whydonate.com/donate/support-marias-battle-against-sarcoma?fbclid=IwY2xjawS65cpleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR4-1F6fGBtJg9Gnlgkwlb07IATUKTjIZbN1N0Xgpn6iCzWIaGTIE1lPt9vgnA_aem_yN9pX4Oyn707dQhMpU844Q

ΤΟ  ΚΑΡΤΟΥΣ (cartouche)ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΡΕΖΙΛΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟΤην πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη καρτούς ( Cartouche)ήμουν στο Λο...
11/07/2026

ΤΟ ΚΑΡΤΟΥΣ (cartouche)ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΡΕΖΙΛΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Την πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη καρτούς ( Cartouche)ήμουν στο Λονδίνο, σε γαλλικό εστιατόριο με δύο αστέρια Michelin.
Εγώ τότε νόμιζα ότι ήξερα πέντε εξι πράγματα. Είχα μπει σε κουζίνα σοβαρή, όλα γυαλισμένα, όλοι με το δικό τους μαχαίρι , και ξαφνικά σκάει ο Dan, ο senior sous chef μου, και μου λέει:

«Make a cartouche Bruv»

Τον κοιτάω.
Ξαναλέει:
«Cartouche bruv what r u waiting for .»

Εγώ μέσα μου τίποτα. Γιοκ!!! Σκοτάδι. Δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι μου έλεγε ο μαν . Μπορεί να μου ζητούσε χαρτί, μπορεί να μου ζητούσε τεχνική, μπορεί να μου ζητούσε να καλέσω κάποιον Γάλλο θείο του από τη Νορμανδία.
Δεν ήξερα καν τι στο διάολο είναι αυτη η παπαρια

Και να σας πω την αλήθεια, είμαι σίγουρος ότι πολλοί μάγειρες, ακόμα και με χρόνια στην πλάτη τους, δεν ξέρουν να φτιάξουν σωστά ενα. Όχι γιατί είναι δύσκολο. Αλλά γιατί δεν τη χρησιμοποιούμε όσο πρέπει. Ειδικά στα μαγειρευτά.

Το καρτούς είναι απλά μια λαδόκολλα κομμένη σε κύκλο, που κάθεται πάνω στο φαγητό όσο μαγειρεύεται. Όχι καπάκι στην κατσαρόλα. Πάνω στο ίδιο το φαγητό.

Και κάνει τρεληηηηηη δουλειά.
Κρατάει υγρασία στην επιφάνεια του φαγητού . Δεν αφήνει τα λαχανικά να ξεραίνονται από πάνω. Βοηθάει να μη μαυρίζουν εύκολα οι αγκινάρες, τα φρούτα, οι ρίζες. Κρατάει τα υλικά πιο κοντά στο υγρό τους. Αφήνει λίγη εξάτμιση, αλλά όχι τόσο ώστε να στεγνώσει το φαγητό.
Είναι κάτι ανάμεσα σε καπάκι και ξεσκέπαστη κατσαρόλα.

Και στα μαγειρευτά εδώ που τα λέμε αυτό έχει σημασία.Όταν κάνεις αγκινάρες αλά πολίτα, πράσα, φινόκιο, καρότα γλασέ, σελινόριζα, πατάτες γιαχνί, γεμιστά στην κατσαρόλα, κρεμμύδια, κυδώνια, αχλάδια, ή οτιδήποτε θέλει χαμηλή φωτιά και λίγη φροντίδα, το καρτούς βοηθάει.
Δεν είναι για να το παίξεις Γάλλος.
Και δεν είναι μαγειρικό οριγκάμι.

Παίρνεις μια απλή λαδόκολλα, τη διπλώνεις, τη μετράς από το κέντρο της κατσαρόλας μέχρι την άκρη, την κόβεις, ανοίγει κύκλος. Κόβεις και μια μικρή τρύπα στη μέση να φεύγει λίγος ατμός. Τη βρέχεις, τη στύβεις, την ακουμπάς πάνω στο φαγητό.
και Τέλος. ε βουαλά !!!

Αν δεν σου βγει τέλειος κύκλος, δεν θα έρθει η γαλλική αστυνομία να σε συλλάβει. Το θέμα είναι να κάθεται πάνω στο φαγητό και να κάνει τη δουλειά της.
Τόσα χρόνια μετά, ακόμα γελάω με τη φάτσα μου εκείνη τη μέρα στο Λονδίνο. Ο Dan μου ζήτησε ενα καρτούς και εγώ είχα πάθει μπλε οθόνη. ctrl alt delete!!!!

Αλλά κάτι τέτοια μικρά πράγματα σε κάνουν καλύτερο μάγειρα.
Η λεπτομέρεια.
Το πότε βάζεις καπάκι, πότε αφήνεις ανοιχτό, πότε βάζεις καρτούς.

One Barrel Story  Chapter 1 Ginger bug Πρώτο κεφάλαιο λοιπόν.GINGER BUG.Το μικρό τέρας στο βάζο.ανοίγουμε ένα μικρό εργα...
10/07/2026

One Barrel Story Chapter 1 Ginger bug

Πρώτο κεφάλαιο λοιπόν.
GINGER BUG.
Το μικρό τέρας στο βάζο.ανοίγουμε ένα μικρό εργαστήριο ζύμωσης.
Και επειδή κάθε σοβαρή ιστορία χρειάζεται έναν άνθρωπο που να κοιτάει ένα βάζο σαν να περιμένει να του μιλήσει, ξεκινάμε με τον Φώτη Τανδριά:

Η αρχή μιας υπέροχης, αφρώδους, ξινόγλυκης διαδρομής.
Το Ginger Bug είναι μια ζωντανή καλλιέργεια άγριων ζυμών και γαλακτικών βακτηρίων από τζίντζερ, ζάχαρη και νερό. Αποτελεί έναν φυσικό εκκινητή ζύμωσης που δημιουργεί φυσική ανθράκωση, πολυπλοκότητα και χαρακτήρα σε αναψυκτικά και άλλα ζυμωμένα ποτά.
Στις παραπάνω εικόνες παρουσιάζονται αναλυτικά η παρασκευή, η καθημερινή φροντίδα, οι ενδείξεις ότι η καλλιέργεια είναι έτοιμη, οι εφαρμογές της και χρήσιμες συμβουλές για τη σωστή συντήρησή της.
Το Ginger Bug αποτελεί μία από τις πιο απλές αλλά και πιο εντυπωσιακές εφαρμογές της φυσικής ζύμωσης, ανοίγοντας τον δρόμο για τη δημιουργία μοναδικών φυσικά ανθρακούχων ποτών με αμέτρητους γευστικούς συνδυασμούς.

Φωτης.......

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΈχω ταξιδέψει αρκετά και έχω δοκιμάσει γλυκά σε πολλές χώρες. Και πάντα εί...
09/07/2026

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Έχω ταξιδέψει αρκετά και έχω δοκιμάσει γλυκά σε πολλές χώρες. Και πάντα είχα αυτή την απορία. Γιατί τα γλυκά αλλάζουν τόσο πολύ από τόπο σε τόπο; Στην Ινδία, για παράδειγμα, δοκίμασα τζαλέμπι και άλλα γλυκά που ήταν πραγματικά πολύ γλυκά. Σιρόπι, μπαχαρικά, ένταση, άρωμα. Εκεί καταλαβαίνεις ότι η γλύκα δεν είναι ίδια για όλους. Αυτό που για έναν λαό είναι φυσιολογικό, για έναν άλλον είναι υπερβολή. Για παράδειγμα έρχονται πολλοί ξένοι και δοκιμάζουν τα σιροπιαστά μας και λένε πωπώ τι μαλακία είναι αυτή. Από την άλλη έρχονται δοκιμάζουν πορτοκαλόπιτα και παθαίνουνε σοκ.

ΙΝΔΙΑ ΚΑΙ ΝΟΤΙΑ ΑΣΙΑ: Εδώ η γλύκα είναι δυνατή. Γάλα, σιρόπι, κάρδαμο, σαφράν, ροδόνερο, τηγανητές ζύμες, γλυκά με γκι, ξηροί καρποί. Δεν είναι διακριτικό γλυκό. Είναι γλυκό που γεμίζει το στόμα, μένει στη γλώσσα και θέλει τσάι δίπλα του.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΣΙΑ: Εκεί τα γλυκά είναι πιο ήρεμα. Μάτσα, ρύζι, σουσάμι, κόκκινο φασόλι, γιούζου, πράσινο τσάι. Η γλύκα δεν φωνάζει. Παίζει πιο πολύ η υφή, η καθαρότητα και η ισορροπία. Πιο λίγο ζάχαρη, πιο πολλή λεπτομέρεια.

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Εδώ το γλυκό είναι φιλοξενία. Μέλι, σιρόπι, χουρμάδες, φιστίκι, καρύδι, ανθόνερο, ροδόνερο, κάρδαμο. Είναι πλούσιο, αρωματικό και γενναιόδωρο. Δεν το τρως μόνο για να τελειώσεις ένα γεύμα. Το τρως γιατί κάποιος σε βάζει στο σπίτι του.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ: Εκεί το γλυκό έχει φρούτο και οξύτητα. Βύσσινο, δαμάσκηνο, μούρα, παπαρουνόσπορος, φρέσκο τυρί, ξινή κρέμα. Δεν είναι πάντα τέρμα γλυκό. Είναι πιο σπιτικό, πιο γήινο, πιο βαρύ κάποιες φορές, αλλά έχει αλήθεια.

ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ: Εδώ μπαίνει η τεχνική. Βούτυρο, κρέμα, σοκολάτα, φουντούκι, αμύγδαλο, βανίλια, καφές, εσπεριδοειδή. Η γλύκα είναι πιο μετρημένη. Θέλει ισορροπία, υφή, σωστό ψήσιμο, σωστή κρέμα, σωστή σοκολάτα. Δεν συγχωρεί εύκολα την προχειρότητα.

ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ: Εκεί το γλυκό είναι παρηγοριά. Μεγάλο, πλούσιο, γλυκό, βουτυράτο, σοκολατένιο, με καραμέλα, φυστικοβούτυρο, κρέμα τυριού, σιρόπι σφενδάμου, πεκάν. Δεν προσπαθεί να ψιθυρίσει. Θέλει να σε αγκαλιάσει με ζάχαρη και λίπος.

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: Εκεί έχει ζωή. Κακάο, καφές, λάιμ, καρύδα, μάνγκο, γκουάβα, ανανάς, καραμέλα, ντούλσε ντε λέτσε. Η γλύκα έχει χρώμα, οξύτητα και ήλιο. Δεν είναι επίπεδη. Έχει φρούτο, άρωμα, ένταση και σοκολάτα με πραγματική ιστορία.

ΕΛΛΑΔΑ: Εμείς έχουμε μέλι, καρύδι, αμύγδαλο, κανέλα, πορτοκάλι, μαστίχα, φύλλο, βούτυρο, κρέμα, γιαούρτι, φρούτο και σιρόπι. Έχουμε γλυκά που είναι σχεδόν τελετουργία. Έχουμε όμως και κάτι πάστες ψυγείου που μυρίζουν παιδικό πάρτι του 1992. Όλα μέσα.

Το θέμα είναι απλό. Όταν φτιάχνεις γλυκό για κόσμο από διαφορετικές χώρες, δεν μαγειρεύεις μόνο με συνταγή. Μαγειρεύεις με μνήμες από παιδική ηλικία, από οικογενειακό περιβάλλον. Πρέπει να καταλαβαίνεις τι θεωρεί ο άλλος γλυκό, τι θεωρεί βαρύ, τι θεωρεί φίνο και τι του θυμίζει σπίτι. Γιατί η ζαχαροπλαστική δεν είναι μόνο γραμμάρια. Είναι κουλτούρα ανθρώπινη .Η γεύση ορίζεται από κει που μεγάλωσες

ΓΙΑΤΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΑ ΚΟΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣGround hog day κοτερο ζωη  ( η Boomers Θα καταλαβουν την εικονα )Έχω δουλέ...
08/07/2026

ΓΙΑΤΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΑ ΚΟΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Ground hog day κοτερο ζωη ( η Boomers Θα καταλαβουν την εικονα )

Έχω δουλέψει σχεδόν τριάντα χρόνια στην εστίαση. Σε εστιατόρια. Σε ξενοδοχεία. Σε catering. Σε Κοτερα.
Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι η πιο δύσκολη κουζίνα δεν είναι απαραίτητα η πιο πολυάσχολη.
Είναι αυτή από την οποία δεν μπορείς να φύγεις.
Στη στεριά τελειώνει η βάρδια.
Βρίζεις τον chef.
Βρίζεις τον ιδιοκτήτη.
Βρίζεις τον σερβιτόρο που ξέχασε το τραπέζι.
Μπαίνεις στο αμάξι σου.
Βάζεις μπρος.
Πας σπιτάκι σου.
Ανοίγεις μια Αμστελ (οικοδομική μπίρα παρακαλώ .)
Βάζεις μια σειρά( παντα The Office U.S.)
Ξελαμπικάρεις.
Βλέπεις τα παιδιά σου.
Bγαίνεις μια βόλτα.
Κάνεις κανονική αποσυμπίεση.
Το μυαλό αδειάζει από όλα.
Και λες:
Αύριο είναι μια καινούργια μέρα.

Στο κότερο δεν υπάρχει αύριο.
Yπάρχει μόνο συνέχεια.
Τελειώνεις τη βάρδια και οι ίδιοι άνθρωποι είναι ακόμα εκεί.Τρως μαζί τους.
Κοιμάσαι δίπλα τους ( spoiler!! Παιζει να μιλανε στον υπνο τους)
Πίνεις καφέ μαζί τους.
Ξυπνάς μαζί τους.
Δουλεύεις μαζί τους.
Ημέρα της Μαρμότας.
Και αυτό επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά για εβδομάδες ή και μήνες.
Χωρίς πραγματικό προσωπικό χώρο.
Χωρίς πραγματική ιδιωτικότητα.
Χωρίς πραγματική αποσυμπίεση.
Κάποια στιγμή δεν σε ενοχλεί καν το μεγάλο πρόβλημα.
Σε ενοχλεί ο τρόπος που μασάει ο άλλος.
Ο τρόπος που κλείνει την πόρτα.
Ο τρόπος που αναπνέει.

Μικρά πράγματα που στη στεριά δεν θα πρόσεχες ποτέ.
Έχω δει ανθρώπους να γίνονται αδέρφια πάνω σε σκάφος.
Έχω δει και ανθρώπους να μη μιλάνε ο ένας στον άλλον για εβδομάδες.
Έχω δει σχέσεις να ξεκινούν.
Έχω δει σχέσεις να καταστρέφουν ολόκληρα πληρώματα.
Και αυτό δεν έχει να κάνει με άντρες ή γυναίκες.
Έχει να κάνει με ανθρώπους.

Βάλε δέκα ανθρώπους να ζουν και να δουλεύουν μαζί είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί που επιπλέει και αργά ή γρήγορα θα αρχίσουν οι τριβές.
Το μεγάλο ψέμα είναι ότι η δουλειά στα yachts είναι διακοπές.

Δεν είναι.
Οι καλεσμένοι κάνουν διακοπές.
Το πλήρωμα δουλεύει.
Και πολλές φορές δουλεύει χωρίς να μπορεί να ξεφύγει ούτε για μία ώρα από το περιβάλλον που του δημιουργεί στρες.
Στη στεριά η δουλειά τελειώνει όταν χτυπήσεις κάρτα.
Στο Κοτερο η δουλειά πολλές φορές σε ακολουθεί μέχρι το κρεβάτι σου.
Γι’ αυτό και έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα.
Ο καλύτερος μάγειρας σε ένα Κοτερο δεν είναι πάντα ο πιο ταλαντούχος.

Είναι αυτός που μπορεί να συνυπάρξει με άλλους ανθρώπους για μήνες χωρίς να χάσει το μυαλό του.
Και πιστέψτε με.
Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο από το να βγάλεις ένα τέλειο service.

ΠΩΣ ΠΑΕΙ Η ΣΕΖΟΝ ΦΕΤΟΣ;Αν ανοίξεις τηλεόραση, πάει καταπληκτικά. Ρεκόρ αφίξεων. Ρεκόρ εσόδων. Ρεκόρ κρατήσεων. Ρεκόρ του...
07/07/2026

ΠΩΣ ΠΑΕΙ Η ΣΕΖΟΝ ΦΕΤΟΣ;

Αν ανοίξεις τηλεόραση, πάει καταπληκτικά. Ρεκόρ αφίξεων. Ρεκόρ εσόδων. Ρεκόρ κρατήσεων. Ρεκόρ τουριστών. Σε λίγο θα μας πουν ότι έχουμε περισσότερους τουρίστες και από λαγοκέφαλους στο Αιγαίο.

Αν όμως κάτσεις μετά την δουλειά για μια μπίρα με έναν μάγειρα, έναν σερβιτόρο, έναν λογιστή ξενοδοχείου ή έναν μικρό εστιάτορα, η κουβέντα αλλάζει. Κόσμο έχει.Λεφτά δεν βλέπω μπρο μ !

ΠΟΙΟΙ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι Γερμανοί συνεχίζουν να είναι οι πρωταθλητές της ελληνικής σεζόν. Μετά οι φίλοι μας η Άγγλοι. Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Ιταλοί, Γάλλοι, Αμερικανοί, Ολλανδοί και λαστ μπατ νοτ λιστ η Πολωνοί γεμίζουν αεροπλάνα, ξενοδοχεία και νησιά. Οι Ισραηλινοί δεν είναι οι περισσότεροι αριθμητικά, αλλά αν δουλεύεις σε Μύκονο, Σαντορίνη, βίλες ή κοτερα, κάποιες μέρες νομίζεις ότι το Τελ Αβίβ μεταφέρθηκε προσωρινά στο Αιγαίο και συγκεκριμένα μυκονοοοοοοοσσσς!!!

ΚΟΣΜΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ (ουτε για πλακα!!!)

Το παράξενο είναι ότι ενώ η χώρα σπάει τουριστικά ρεκόρ, η εστίαση συνεχίζει να ψάχνει προσωπικό σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς να ψάχνει τη χαμένη κιβωτό(καλύτερη τανια εβερ μπαι δε γουει) . Μάγειρες δεν υπάρχουν. Σερβιτόροι δεν ουτε για πλακα!!! . Λαντζέρηδες δεν βρίσκεις . Και όσοι υπάρχουν δουλεύουν για τρεις!!!!

Εκει εμφανίζεται ο ιδιοκτήτης και λέει το αγαπημένο ελληνικό ανέκδοτο: «Παιδιά, είμαστε οικογένεια εδώ😝😝😝😝😝.» Που συνήθως μεταφράζεται σε: «Θα κάνεις τη λάντζα αν χρειαστεί.»

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ

Το πιο θλιβερό όμως δεν είναι αυτό. Το πιο θλιβερό είναι ότι οι ίδιοι οι Έλληνες αρχίζουν να γίνονται είδος υπό εξαφάνιση στις διακοπές τους. Παλιά έλεγες: «Φέτος θα πάω ένα δεκαήμερο νησί.» Τώρα λες: «Πόσο έχουν τα ακτοπλοϊκά;» Και μετά καταλήγεις στο χωριό. Στον ξάδερφο σου τον Βασίλη . Στο εξοχικό του θείου Μάκη . Ή στον καναπέ με το air condition να βαράει και τε Google Images ανοιχτά να βλέπεις της θάλασσες της Φολέγανδρου!!!

ΤΙ ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ

Και εδώ αρχίζει να με πιάνει η παράνοια. Γιατί όπου και να κοιτάξεις βλέπεις τουρίστες. Τα αεροδρόμια βουλιάζουν. Τα πλοία φεύγουν γεμάτα. Οι ξαπλώστρες είναι τίγκα. Τα σοκάκια είναι τίγκα. Τα Σοσιαλ stories είναι τίγκα.
Και παρ’ όλα αυτά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι της δουλειάς μας λένε το ίδιο πράγμα: «Δεν ξέρω ρε φίλε… κάτι δεν μου κολλάει φέτος.κόσμος υπαρχει !! μπακαγιοκο δεν βλεπω!!! »

Ίσως να κάνω λάθος. Ίσως να γερνάω. Αλλά έχω την αίσθηση ότι χτίζουμε μια χώρα που γίνεται κάθε χρόνο καλύτερη για τον επισκέπτη και κάθε χρόνο δυσκολότερη για τον άνθρωπο που ζει και δουλεύει εδώ.
Και αυτό, όσο κι αν σπάμε τουριστικά ρεκόρ, δεν ξέρω αν είναι πραγματικά επιτυχία.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ GOLDPIG SEAL ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΑυτό το πράγμα το σκεφτόμουν καιρό.Μιλάμε συνέχει...
05/07/2026

ΤΟ ΠΡΩΤΟ GOLDPIG SEAL ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Αυτό το πράγμα το σκεφτόμουν καιρό.
Μιλάμε συνέχεια για τα στραβά της εστίασης.
( και ένας συνάδελφος πρόσφατα με είπε γκρινιάρη )
Για τα μαύρα.
Για τις καθυστερήσεις.
Για τα «θα τα πάρεις στο τέλος».
Για τα ρεπό που εξαφανίζονται.
Για τα δώρα που γίνονται αέρας.
Για τους μάγειρες και τους σερβιτόρους που δουλεύουν σαν σκυλιά και στο τέλος πρέπει να παρακαλάνε για τα αυτονόητα.
Και καλά κάνουμε και τα λέμε.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Υπάρχουν μαγαζιά στην Ελλάδα που πληρώνουν στην ώρα τους.
Που σέβονται τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους.
Που δίνουν αυτά που πρέπει να δώσουν.
Που δεν βλέπουν τον εργαζόμενο σαν αναλώσιμο.
Που έχουν καταλάβει ότι κουζίνα, σέρβις, λάντζα, μπαρ, όλοι μαζί σηκώνουν ένα μαγαζί στην πλάτη τους.
Και αυτά τα μαγαζιά πρέπει να αρχίσουμε να τα δείχνουμε.
Όχι μόνο να κράζουμε τους κακούς.
Να λέμε και μπράβο στους σωστούς.

Γι’ αυτό ξεκινάει το πρώτο GoldPig Seal.
Ένα αυτοκόλλητο αναγνώρισης για μαγαζιά που πληρώνουν σωστά, στην ώρα τους, με σεβασμό, με δίκαιες απολαβές και με εργασιακό περιβάλλον που δεν κάνει τον άνθρωπο να γυρίζει σπίτι διαλυμένος και ταπεινωμένος.

Δεν είναι βραβείο μαγειρικής.
Δεν είναι οδηγός γεύσης.
Δεν είναι αστέρι.
Δεν είναι δημόσιες σχέσεις.
Είναι κάτι πιο απλό.
Ένα ΜΠΡΑΒΟ. We Salute You!!

Ένα σήμα ότι εδώ, τουλάχιστον από αυτά που γνωρίζουμε, από ανθρώπους που εμπιστευόμαστε, από εργαζόμενους που μίλησαν και από προσωπική επαφή όπου υπήρχε, γίνεται μια προσπάθεια να κρατηθεί μια βασική αξιοπρέπεια.

Κάποια από αυτά τα μαγαζιά τα ξέρω προσωπικά.
Σε κάποια έχω φάει.
Για κάποια έχω γράψει.
Κάποιους ανθρώπους τους έχω γνωρίσει από κοντά.
Για κάποια άλλα είχα σοβαρές αναφορές από εργαζόμενους και ανθρώπους του χώρου.
Δεν λέω ότι υπάρχει τέλειο μαγαζί.
Δεν υπάρχει τέλεια κουζίνα.
Δεν υπάρχει τέλεια δουλειά.
Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο λάθος και στην εκμετάλλευση.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πίεση της δουλειάς και στην κοροϊδία.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο τρέχουμε γιατί γίνεται χαμός και στο σε έχω γραμμένο και θα σε πληρώσω όποτε θυμηθώ και γουστάρω .

Και αυτή τη διαφορά θέλουμε να την αναγνωρίσουμε.
Η πρώτη παρτίδα GoldPig Seal θα πάει στους εξής ανθρώπους και μαγαζιά:

1. ΦΑΙ — Βέροια
2. Μεζέν — Βόλος
3. Broadway — Κως
4. ΦΙΤΑ — Αθήνα
5. Seychelles — Κεραμεικός, Αθήνα
6. Nifty Roots — Θεσσαλονίκη
7. Αργοφαγείο — Θεσσαλονίκη
8. F-smashing — Χολαργός
9. Αυλή — Ρέθυμνο
10. Μεζέ Μεζέ — Αιγάλεω
11. Vasia Hotel — Σίσι, Κρήτη
12. La Maison — Καλλιθέα, Αθήνα
13. Django Gelato — Κουκάκι
14. Juicy Grill — Χολαργός
15. Cosa Nostra Fresca — Παγκράτι
16. Taratsa — Αθήνα
17. Αργουρα Καλλιθεα

Συγχαρητήρια σε όλους.

Όχι γιατί είστε τέλειοι.
Κανείς δεν είναι.
Αλλά γιατί σε μια εποχή που το αυτονόητο έχει γίνει είδηση, εσείς κρατάτε κάτι που πρέπει να ξαναγίνει κανονικότητα.
Να πληρώνεται ο άνθρωπος στην ώρα του.
Να παίρνει αυτά που δικαιούται.
Να δουλεύει σε περιβάλλον που δεν τον σπάει.
Να υπάρχει μια βασική αξιοπρέπεια.

Αυτό το αυτοκόλλητο δεν είναι για να στολίσει μια τζαμαρία.
Είναι για να θυμίζει σε όλους ότι η εστίαση δεν χτίζεται μόνο με ωραία πιάτα.
Χτίζεται με ανθρώπους.
Και οι άνθρωποι πρέπει να πληρώνονται.
Να σέβονται.
Να αντέχουν.
Να θέλουν να ξαναπάνε στη δουλειά την επόμενη μέρα χωρίς να νιώθουν ότι πάνε σε πόλεμο.

Από εμάς, ένα μεγάλο μπράβο.
Θα λάβετε το GoldPig Seal αναγνώρισης.
Και μακάρι αυτή η λίστα να μεγαλώσει.
Όχι για το GoldPig.
Για να γίνει λίγο καλύτερη η δουλειά που όλοι αγαπάμε και όλοι μας έχει φάει τη ζωή.

Πρόσθεσέ το στο τέλος, μετά το “θα λάβετε το GoldPig Seal αναγνώρισης”:

Υ.Γ.

Αν ξέρετε κάποιο μαγαζί που αξίζει να μπει σε αυτή τη λίστα, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα.
Όχι επειδή είναι φίλοι μας.
Όχι επειδή κάνει ωραίο φαγητό.
Όχι επειδή έχει ωραίο Instagram.
Αλλά επειδή πληρώνει σωστά, πληρώνει στην ώρα του και σέβεται τους ανθρώπους του.
Για να εξεταστεί μια πρόταση, θέλουμε τουλάχιστον τέσσερις εργαζόμενους ή πρώην εργαζόμενους που μπορούν να το επιβεβαιώσουν.
Η ομάδα μας θα το ψάχνει, θα το διασταυρώνει και μετά θα αποφασίζει αν το μαγαζί περνάει για GoldPig Seal.
Γιατί αυτό το σήμα δεν θέλουμε να το δίνουμε εύκολα.
Θέλουμε να σημαίνει κάτι.

ΟΤΑΝ Ο CHEF ΠΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΔΙΑ… ΤΗΝ ΠΕΤΑΕΙ ΟΛΗ Η ΚΟΥΖΙΝΑ.Ήταν οικογένεια.Ήσουν διατεθειμένος να φας σφαλιάρα για τον διπλα...
04/07/2026

ΟΤΑΝ Ο CHEF ΠΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΔΙΑ… ΤΗΝ ΠΕΤΑΕΙ ΟΛΗ Η ΚΟΥΖΙΝΑ.

Ήταν οικογένεια.
Ήσουν διατεθειμένος να φας σφαλιάρα για τον διπλανό σου.
Να καλύψεις το λάθος του.
Να μείνεις δύο ώρες παραπάνω χωρίς να σε ρωτήσει κανείς.
Και αν κάποιος έξω από την ομάδα τον προσέβαλλε… το είχε προσβάλει όλους.
Και όταν ο αρχηγός έλεγε “φεύγουμε”…
δεν γυρνούσε κανείς να ρωτήσει “κι ο μισθός;”
Έφευγαν.Όλοι.μεχρι και η λαντζα!!!

Θυμάμαι ιστορίες που έκλεισαν εστιατόρια μέσα σε δέκα λεπτά.
Ολόκληρες μπριγάδες πέταξαν ποδιές στον πάγκο και εξαφανίστηκαν.
Γιατί κάποιος πέρασε τη γραμμή.

Σήμερα;
Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του.
“Εγώ να πληρωθώ.”
“Εγώ να κρατήσω τη θέση μου.”
“Εγώ να μη μπλέξω.”
Οι ομάδες έγιναν ομάδες μόνο στις φωτογραφίες προσωπικού.

Και τότε μου ήρθε αυτό το μήνυμα από έναν φίλο.
Δουλεύει σε ένα πολυτελές εστιατόριο σε ελληνικό νησί.
Η γυναίκα του ιδιοκτήτη, γνωστή για τις εκρήξεις της, άρχισε να ουρλιάζει μπροστά σε όλους.
“Εγώ σε ταΐζω! Δικό μου είναι το μαγαζί! Δική μου είναι η κουζίνα!”

Ένα από εκείνα τα ξεσπάσματα που δεν έχουν στόχο να λύσουν ένα πρόβλημα.
Έχουν στόχο να θυμίσουν ποιος “έχει την εξουσία”.Ο chef δεν φώναξε.
Δεν έβρισε.
Γύρισε προς την ομάδα του και είπε μόνο:
Παιδιά… φύγαμε.

Και τότε έγινε κάτι που είχα χρόνια να ακούσω.
Όλοι.
Μα όλοι.
Έβγαλαν τις ποδιές τους.
Τις άφησαν κάτω.
Και έφυγαν μαζί.

Το μήνυμα που μου έστειλε έγραφε:
“Γυρνάω εδώ στα λιοντάρια και τους λέω παιδιά φύγαμε… όλοι έξω. Για πότε πέταξαν ποδιές και ακολούθησαν φίλε δεν φαντάζεσαι…”

Και μετά…
“Μαλάκα… τα παλιά ωραία χρόνια στην κουζίνα δεν έμπαινε κανείς. Από φόβο.”
Δεν ήταν φόβος.
Ήταν σεβασμός.
Γιατί όταν μια μπριγάδα είναι πραγματική οικογένεια, δεν αφήνει ποτέ τον chef μόνο του.
Και ο chef, αντίστοιχα, δεν αφήνει ποτέ τους ανθρώπους του να γίνουν σάκος του μποξ κανενός.

Ούτε ιδιοκτήτη.
Ούτε πελάτη.
Ούτε της γυναίκας του ιδιοκτήτη.
Μπορεί να διαφωνείς με την αποχώρηση.
Μπορεί να πεις ότι δεν είναι επαγγελματική.
Αλλά υπάρχει μια γραμμή που, όταν την περάσεις, δεν μιλάμε πλέον για δουλειά.
Μιλάμε για αξιοπρέπεια.
Και ξέρεις κάτι;

Χάρηκα που άκουσα αυτή την ιστορία.
Όχι επειδή χάρηκα που δημιουργήθηκε πρόβλημα.
Αλλά γιατί, για μια στιγμή, νόμιζα ότι γύρισα είκοσι χρόνια πίσω.
Τότε που οι κουζίνες δεν ήταν γεμάτες μονάδες.
Ήταν γεμάτες αδέρφια.
Εσείς έχετε ζήσει ποτέ ομαδική αποχώρηση από κουζίνα; Ή μήπως αυτές οι ιστορίες ανήκουν πια σε μια άλλη εποχή;

Address

Athens

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Gold Pig posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Gold Pig:

Share

Category